Categorie: Typisch Mack

Door de operaties van Linda en de reactie van Hans daarop bracht ik vanochtend een boek ter sprake dat ik ooit eens aangeraden kreeg van een onverwoestbaar kind. "Het onverwoestbare kind" van Lilian B. Rubin. Niet dat er sprake is van alarmerend gedrag, maar Hans wil niet weg (school, logeren) als Linda met pijn en/of ziekte thuis zit. Je kunt het bijna al zien aankomen. Als ik pijn heb, doet hem dat niks, maar hij weet waarschijnlijk dat ik pijn kan uitschakelen. Maar meestal laat ik het gewoon aan staan vanwege de waarschuwende functie van pijn. 

Maar dat boek…het gaat over kinderen die compleet belachelijke dingen hebben meegemaakt in hun jeugd, maar desondanks niet in zelfmedelijden zijn verdronken maar er weer bovenop zijn geklommen. Een voorbeeldje: een Fins meisje (ongeveer 8 jaar) wordt verteld dat ze met haar moeder op vakantie gaat naar Amerika, maar als ze bij de boot aankomen draagt haar moeder haar over aan de bootsman en vaarwel. Naar een pleeggezin met wie ze niet eens kon communiceren.  Echt gebeurd. Te belachelijk om er over na te denken. Ik was er na het lezen van het verhaal nog erger aan toe dan dat hele meisje.

Maar dat bracht mij erop dat ik vroeger ook zes weken uit huis ben geweest. Maar dat ging wel even iets anders. Mijn vader moest aan zijn rug worden geopereerd en lag daarvoor zes weken in het Academisch Ziekenhuis in Utrecht. Wij woonden in Brabant en ik moest gewoon naar school. Het gezin waar ik in huis was had ik zelf gekozen nadat ik bij een eerder gezin was weggelopen. In het weekend zag ik mijn familie wel weer. Maar toch. Kinderstress. Ik heb het verdrongen. Ze leerden mij daar elke dag een beetje piano spelen en schaken. Ik weet niet wat ik het beste geleerd heb maar ik denk schaken. Mijn schaakniveau stelt weinig voor maar ik weet tenminste het hele bord te gebruiken. Met piano zit er maar één deuntje in mijn geheugen geprogrammeerd. Boer wat zeg je van mijn kippen. Pink middelvinger pink middelvinger wijsvinger middelvinger ringvinger middelvinger duim. Ik dacht dat het een E was waarop je moest beginnen. Maar met trial en error komt dat goed.

Nee, dat Morriez past niet bij me, daar heeft Yukiko gelijk in. Ik moest wat hebben en omdat E. mij altijd zo noemt als hij belt, dacht ik dat dat logisch zou zijn. Maar Morriezz klinkt als een snelle jongen, en dat ben ik niet. Maar wat zou er wel bij mij passen? Geen idee. Ik maak er maar weer Mack van. Dat ben ik toch een beetje geworden de afgelopen zes jaar. Mack is de naam, aangenaam.

Zo. Ik was altijd al gek van Elvis. Die zette ook z’n eigen dood in scène en leeft nu een teruggetrokken leven op Hawaï. Wat dat betreft doe ik dat toch wel weer mooi, al zeg ik het zelf. Maar goed, er zijn nu genoeg woorden aan vuil gemaakt, we moeten weer verder.

Maar nu ben ik gaar van allerlei virtuele aanpassingen dus het begint hier met een writersblock. Heeft u dat ooit ergens eerder gezien, een weblog dat begint met een writersblock? Nee he? Ze moeten gewoon niet zeggen dat boekhouders saai zijn, want dat is gewoon niet zo. Als je blij de wereld in kijkt, dan ben je nooit saai.

Met gevoel voor drama heb ik na zes jaar bloggen op mijn vorige web-log, dat er niet toevallig ongeveer zo uit ziet als deze, afscheid genomen van mijn geliefde lezers. Maar omdat ik het schrijven en de interactie met de reageerders veel te leuk en te interessant vind, ben ik gelijk maar weer opnieuw begonnen. Ik wilde wat ballast kwijt. Er waren mensen uit mijn echte leven (met name collega’s) die mijn weblog hadden ontdekt en ik vond dat niet prettig. Mijn collega’s zijn de eersten van wie ik niet wil dat ze weten wat ik doe en denk in mijn privéleven. Ik heb dan het gevoel dat ze me een stap voor zijn door mijn gedachtengang te kennen en ik voel mij niet meer vrij om over hen te schrijven.  Dus dat was eigenlijk alles. Dramatisch detail aan mijn virtueel overlijden op mijn vorig weblog was dat ik gestopt ben, op de dag dat ik precies even oud ben als mijn vader ooit geworden is. Veertig jaar, zes maanden en zes dagen.