Categorie: Typisch Mack

Volgens de levenstrap van een onbekende Hollandse meester, is een mens pas op zijn vijftigste op zijn hoogste punt. Daarna is het een trieste en donkere bedoening. Niemand kijkt het leven nog aan, in plaats daarvan kijkt men afwachtend een andere kant op, totdat men, de leeftijd van 100 jaren bereikt hebbend, omvalt. Voor lichamelijke prestaties gaat het grapje natuurlijk niet op. Zelden dat iemand van 50 olympisch goud behaalt. Maar geestelijk bereik je op je 50e de optimale mix van ervaring en geheugen. Voor je vijftigste is je geheugen beter, maar je ervaring minder, daarna ben je meer ervaren, maar laat je geheugen je vaker in de steek.

Denk niet dat hier enig wetenschappelijk onderzoek aan vooraf ging. Nee, ik verzin het ter plekke zodat ik niet mistroostig achterom hoef te gaan kijken. Tegen de tijd dat ik vijftig ben, nog maar ruim acht jaar, onvoorstelbaar, verzin ik weer wat anders om naar uit te kijken.

Nu is het wel zo dat mensen als ze ouder worden, over het algemeen milder worden. En ik weet niet of het een met het ander te maken heeft, of dat men gewoon milder wordt doordat de tijd verstrijkt. Er zijn mensen die zijn zo stronteigenwijs dat ze nog steeds dezelfde theorie aanhangen als toen ze 18 waren. Maar dat is denk ik tegen beter weten in. Nu is het helemaal niet altijd leuk om te ontdekken dat je milder bent geworden, want waar moet je met je frustraties naar toe?

Vroeger dacht ik veel meer zwart-wit. En dat was handig. Want je hebt altijd een oplossing bij de hand. Niet dat je het probleem ook oplost, maar je weet in elk geval wel wat er moet gebeuren. Dus alles wat afweek, kon je gewoon veroordelen, nazi-style. Maar die tijd lijkt voorgoed voorbij. Nu moet ik zo nodig wikken en wegen, een besluit nemen en kiezen uit het beste van twee kwaden. En excuses maken aan degene in wiens nadeel je het besluit nam. Het schiet voor geen meter op. Ik zoek naar de goede eigenschappen van een mens, terwijl de betreffende mens toch overduidelijk slechte dingen deed.

Dus nu is het kijken naar welke kleur het fietsje had in plaats van de doodstraf uitdelen. En daar baal ik van. Want het indelen in hokjes maakt de boel wel stukken overzichtelijker. Hoe kom ik hier nu allemaal weer op? Nou, ik herinnerde mij een bepaalde reclame waar ik frustraties van kreeg. De 18-jarige in mij wilde hele nare dingen doen met de mensen in de reclame. Echt dingen waarvoor je de gevangenis in gaat. Niet echt natuurlijk, maar de agressie die soms kan ontstaan! En nu kan ik daar dus niks meer mee. Het is een frustratie. Een milde weliswaar, maar hij kan er niet uit. U wilt misschien wel weten over welke reclame het ging. Nou, het was een promotiefilmpje voor het volgende groepje. http://www.youtube.com/watch?v=keTBWk1VRFE&feature=fvwrel Moederdagtip!

Ik heb een hekel aan apart. Ik heb liever samen. En daarom zat het mij ook al een jaar niet lekker dat mijn logjes op mijn oude weblog gescheiden waren van mijn nieuwe. Maar nu heb ik daar wat aan gedaan. Het was een klus van vele maanden, maar ik heb ze stuk voor stuk, inclusief reacties (dat was helemaal een monnikenwerk, daarom heb ik de links van de reactoren laten zitten) gekopieerd en hier naar toe gebracht. Zodat de schrijfsels die toch dezelfde genen dragen, weer samen zijn gevallen. Ineens gaat het archief hier terug naar begin 2004. Ik schreef toen nog erg slecht, maar langzaam werd dat beter. Nou ja, u heeft er verder niks aan, maar voor het nageslacht is het beter zo.

Sinds wij een aantal maanden geleden over zijn gestapt van analoge zwart-wittelevisie naar digitale kleurentv van KPN, hebben wij geen BBC 2 meer. En op BBC 2 komt Topgear. Kenners weten nu dat ik, toen ik hier achter kwam, een stuk uit de tafel gebeten heb. Ik zou voortaan bij het klootjesvolk horen dat Topgear op Veronica moest kijken, en dus veroordeeld was tot achterhaalde afleveringen. (BBC is live)

Maar goed, ik had op zondagavond toch geen tijd meer wegens studie, dus de stukjes vielen in elkaar. Ook werd ik een aantal maanden geleden wederom geblokkeerd op de site van autoweek wegens grove minachting van de VAG-groep, dus ook dat was in het voordeel van de studie. Maar ik geloof niet in toeval. Dit zijn tekens. Laat het kinderachtige achter je, en studeer. De omstandigheden werden voor mij geschapen.

Ik moet zeggen, het studeert wel zo rustig. Degene die verantwoordelijk is voor mijn hernieuwde omstandigheden snapt in elk geval wel hoe ik in elkaar zit. Discipline wordt mij gewoon opgelegd van hogerhand.

Nu bevind ik mij even in een diep zwart gat, omdat ik me tussen twee vakken in bevind, en moet ik iets met mijn vrijheid. Het valt niet mee voor een gevangene om ineens met vrijheid om te gaan. Gisteren deed ik allerlei klusjes die de mondhoeken van Linda omhoog deden krullen. En vandaag heb ik mijn Alfa Romeo met de hand gewassen en in de was gezet. De leren bekleding schoongemaakt. Cockpitspray op het dashboard. Olie bijgevuld. Hij staat nu tevreden te stralen achter ons huis. Hij is een beauty. Morgen, als ik hem start geeft hij mij weer zijn karakteristieke geluid. Onregelmatig, rochelend en luid herinnert hij mij aan de Alfa Romeo racehistorie. Niemand weet hoeveel ik van hem hou.

Vrienden zijn belangrijk omdat je ze zelf kiest. Dat geldt niet voor kennissen, want die ken je. Vrienden hoeven geen vrienden te zijn in de zin van dik en dun, maar vrienden zijn vrienden als je je prettig voelt in hun gezelschap. Als je een keer naar ze toe gaat omdat je dat leuk vindt. Die je helpt als ze in nood zitten. Met vrienden kun je praten en je mening uiten zonder dat dat tot spanningen leidt. En mocht dat wel een keer het geval zijn, dan is het niet zo’n opoffering om voor een vriend een keer je waffel te houden. Webloggen heeft ook wel iets vriendelijks, vindt u niet? U kiest zelf uw gelinkten en u leest het vaakst bij degenen in wiens virtuele gezelschap u zich het prettigst voelt. Eigenlijk kun je met wildvreemden bevriend zijn. Ik kom tot de conclusie dat ik mij wel bevriend voel met u.

Ik wandelde met Tammar door het bos. Als inwoner van Nederland dien je af en toe in het bos te lopen en van de natuur te genieten, want daar dient het bos voor. Het is geen ruige natuur hier, maar speciaal aangelegde kalme natuur voor wandelaars. Ruige natuur, dat is pas genieten, maar in de ruige natuur is het gevaarlijk en dus ongeschikt voor brave burgers. Hier staan wegwijzers en paaltjes zodat je niet kunt verdwalen. Want je zult maar verdwalen op een vierkante kilometer en een kwartier aan het zoeken zijn. De avond kan snel vallen hoor.

Maar wat ik nu zag, ongehoord gevaarlijk. Enorme stapels gezaagde boomstammen. Stapels van vijftig meter lang en vier meter hoog. Ik vroeg mij af wat zo'n stapel weegt. En wat er zou gebeuren als je daar bovenop klom. Er hingen wel waarschuwingsbordjes op met de tekst: niet beklimmen. Maar toch he, het daagt gewoon uit. Het zou toch mooi zijn als je zo'n stapel aan het rollen kreeg. Ja, levensgevaarlijk natuurlijk tenzij je verstand hebt van zwaartekracht. En dat heb ik. E=MC² tenslotte.

Maar met Tammar bij me leek het me toch niet zo'n goed idee. Maar het was wel een haast onbedwingbare behoefte. Gestapelde boomstammen zijn tegennatuurlijk. En daar kan ik natuurlijk niet tegen.

Een keer per werkdag drink ik thee. Tussen de middag tezamen met een glas karnemelk. Een boekhouderskopstoot heet dat ook wel.  Wij hebben keuze uit smaakjes- of gewone thee met theesmaak. Mij is het om het even wat ze in mijn kopje hangen, gewone- of smaakjesthee. Soms alletwee. Een mede-pauzehoudster die geen collega is, drinkt warm water. Zij zet het warme water in een heuse theepot en drinkt het de hele dag. Ik vind dat een vreemde gewoonte. Echter vraag ik mij wel af of ik het verschil zou proeven tussen warm water en thee. Van proeven is bekend dat je het niet alleen met je smaakpapillen, maar ook met andere zintuigen doet. Als iets er niet uitziet zoals je het gewend bent, maar verder exact dezelfde smaak heeft, schijn je behoorlijk in de war te kunnen raken. Volgens mij is Nederlandse thee ook niet te proeven. In Engeland ligt dat wat makkelijker. Vier zakjes in één theepot en je weet zeker dat je thee drinkt.

Ik was gisteren op visite bij Frankie. U weet wel, die volgens de normen niet helemaal spoort. Ik had twee weken rust genomen om deze avond aan te kunnen, maar aan het eind was ik finaal op. Ze praat onbegrijpelijke taal, maar ik zat geboeid te luisteren. Mijn brein heeft niet de capaciteit haar te volgen, en zeker niet meer om 1 uur 's nachts, maar ik had het idee dat de universele theorie voor de verklaring van alles door haar werd benaderd. Het is ongeloofelijk wat er allemaal in een brein past.  Het licht was vaag, ze droeg een poncho en ik zag haar gezicht veranderen. Haar stem bleef hetzelfde klinken gelukkig, anders had ik het eng gevonden. Ze veranderde in Maria volgens mij. Ja, daar deed ze me aan denken. Ik kende haar gezicht helemaal niet terug. Waarschijnlijk ben ik door haar betoverd, of gekte is besmettelijk, dat kan ook.

Gelukkig moest ik nog drie kwartier door de nacht naar huis rijden om weer tot mezelf te komen. Over supergladde wegen, met twee handen aan het stuur, en ik in opperste concentratie. Op mijn hoede om een onverwachte uitbraak van de achterwielen op te vangen. Het weeralarm voor Gelderland bleek mee te vallen. Met een rustig gangetje, de top 2000 zachtjes op de radio genoot ik van de stilte in mijn auto. Ik was blij dat ik weer ongeschonden thuis was, dat wel.

Vanochtend liep ik met Hans naar school en ik dacht heel even aan de tijd dat ik zelf naar de lagere school liep. September heeft toch wel de mooiste ochtenden om naar school te lopen. Mistflarden, de winterjas al wel aan maar hij kan nog los, de frisse lucht die je adem zichtbaar maakt, de spinnenwebben met het ochtenddauw, vliegenzwammen schieten overal als paddestoelen uit de grond, een waterig zonnetje en lekker onbezorgd in een warme klas gaan zitten. Boom-roos-vis-vuur-mus-pim-voor-tuin.

Ja, dat ik in september geboren ben heb ik mooi gepland. Ja, dat is echt zo hoor. Ik had natuurlijk geen invloed op mijn lichamelijke totstandkoming, maar op een gegeven moment moet er wel een ziel dat babylijfje in. En om daar te komen moet de ziel twee lichamen in. Ook in dat van de moeder. Dat is de reden dat een vrouw in haar jonge jaren kinderen krijgt en niet na haar tachtigste. Dan is er geen ziel meer voor te porren. Zielen maken onderling ruzie over wie er in het nakomertje moet. Ik heb het meegemaakt hoor, dat er een week voor de uitrekendatum van een nakomertje nog geen ziel aan de baby was toegevoegd. Uiteindelijk zwicht dan de meest gevoelige ziel wel en offert zich op. Als de nood aan de ziel komt, zwicht er altijd wel eentje. Vandaar dat nakomertjes vaak hele gevoelige mensen zijn.

Hoe weet jij dit allemaal, Mack? Ja, dat kan ik niet vertellen want dan zou ik mijn geheime opdracht op deze wereld moeten prijsgeven, maar normaal is het zo dat het geheugen van de ziel die in de vrouw vaart, op dat moment gewist wordt. Dat is bij mij om redenen die ik dus niet mag prijsgeven niet gebeurd. Als hiernaar verwijzend grapje heeft de schepper de mannelijke zielen zo gemaakt dat die ook tijdens hun leven hun geheugen tijdelijk verliezen als ze het lichaam van een vrouw binnendringen. Vrouwelijke zielen zijn sterker dan mannelijke ter compensatie van de mannelijke kracht. In één op de honderduizend gevallen gaat het mis en komt een ziel van het verkeerde geslacht in de baby. Vandaar ook dat geen ziel nummer honderduizend wil zijn. Heel vervelend als het gebeurt, maar de zielenwereld is onverbiddelijk, als hij er eenmaal zit, blijft-ie er ook tot aan de dood.

Tot slot, de bevruchting van het lichaam met de ziel kan willekeurig tijdens de de negen maanden-cyclus plaatsvinden. Er staat geen vast tijdstip voor. Wel is het zo dat de moeder zich dat moment bewust is, al begrijpt zij niet exact wat er gebeurt. Op dat moment wordt het moederinstinct ingegeven. Bij mijn moeder was dat begin september 1969. Op een mooie nazomerochtend.