Categorie: Mack vindt ergens wat van

Een jaar of twee geleden heb ik van mijn pas overleden collega een zonnebril gekregen. Een Ray-ban, dus met aanzien. Nu ben ik geen zonnebrildrager, eigenlijk alleen in de auto zet ik hem op. Mijn zonnebril kostte mij niets, en dat was maar goed ook want het was een onding. Als ik remde viel hij al van mijn gezicht. Ik ben er ooit mee langs een opticien gegaan, maar die zei dat hij niet te stellen was; het was een meeverend model. Pas twee weken geleden heeft mijn zwager hem met een tang verbogen, en nu past hij. Er zitten nu krasjes van de tang op, maar dat zie je alleen als je hele scherpe ogen hebt.

Omdat zonnebrillen er in allerlei prijsklassen zijn, en ik bedacht dat als je hem alleen in de auto gebruikt, dan zou een exemplaar van de Hema van 10 euro toch ook moeten volstaan? Ik las eens op de site van de zonnebrillenfabrikant en leerde daar dat een goede zonnebril noodzakelijk was. UV straling is namelijk schadelijk voor de ogen, en goede zonnebrillen filteren die. Bovendien is een goede zonnebril rustiger voor de ogen.

Nu ben ik niet van gisteren, en snap ik dat een zonnebrilfabrikant zoiets zegt. Maar aan de andere kant vraag ik me af waarom mensen dit soort onzin als zoete koek slikken en er rustig € 100 voor betalen? Als zonder zonnebril lopen slecht voor je ogen zou zijn, zouden alle indianen wel blind geweest zijn. Onze katten lopen altijd zonder zonnebril en neem van mij aan, die zien scherper dan een Ray-Ban drager, dus maak het ze maar wijs. Oké, er zijn situaties dat een zonnebril prettig is. Op een regenachtige begrafenis van een jetsetter bijvoorbeeld. Of als je Ray Charles heet. Verder vermoed ik hier de grootste legale zwendel ooit.

Er is een aspect van het leven waarin ik niet ontwikkeld ben, maar waar ik mij ook niet verder in wens te ontwikkelen. Ik blijf liever wat dichter bij de aarde. Ik heb het over haute cuisine. En niet dat ik daar iets tegen heb hoor, maar het is een wereld vol oplichters, charlatans en bedriegers. Wat volgens mij drie keer hetzelfde betekent. Laatst was er bij DWDD een kok, die maakte zeebaars in bladerdeeg. En natuurlijk, ik begrijp best dat je je als kok wilt onderscheiden, maar praat gewoon even normaal. Een beetje kok heeft het over een “mooi” stuk vlees, en een “mooie” wijn. En dat is dus fout. Dat zijn aanstellerige termen. Het interesseert niemand of het vlees en de wijn mooi zijn. De bedoeling is dat ze lekker zijn.

Maar ik begrijp het wel. Lekker is geen term voor de adel. Lekker is voor het voetvolk. Lekker hoort niet bij haute cuisine, want het gaat niet om lekker. Deze kok beweerde dat de baars “lijngevangen” moest zijn. Dus niet met een net, want dan smaakt de vis minder. Ik bedoel, dan is hij minder mooi. Nu ben ik zo arrogant om te beweren dat deze kok zelf helemaal geen verschil proeft tussen een lijngevangen zeebaars en een netgevangen zeebaars. Netgevangen vis is volgens hem niet vers, en lijngevangen vis wel. Terwijl ik bij lijngevangen vis denk dat die al even aan het lijntje is gehouden en ik bij netgevangen vis denk: “zo, die is net gevangen.”

Maar goed, de man moet ervan leven dus snap ik wel dat hij zo’n verhaal ophangt. Helaas komt er steeds meer voetvolk dat niet langer voetvolk wil zijn en ook gaat beweren dat ze het verschil proeven tussen kip en kikkerbillen. Terwijl het in Frankrijk een publiek geheim is dat kikkerbillen helemaal niet bestaan als gerecht. Elke Fransman weet ook gewoon dat hij kip krijgt voorgeschoteld als hij kikkerbillen bestelt, maar voor de toeristen houden ze dat in stand. Wij vertellen ook aan buitenlanders dat we op klompen lopen.

Kijk, je moet de frikandel nooit verloochenen. Een frikandel speciaal is lekkerder dan zeebaars in bladerdeeg, alleen is de zeebaars beter voor je c.v. Pas als je de frikandel in ere houdt, ben je de zeebaars waardig. Eventueel Lijngevangen.

Gisteren keek ik “The boy in the striped pyamas.” Het is een soort van traditie om op 4 mei een oorlogsfilm te kijken, net zoiets als dat je op 24 december een kerstfilm kijkt. Het verhaal in de film was goed, het realiteitsgehalte wat minder, en wat mij betreft hadden de karakters wel wat meer tegen elkaar uitgespeeld mogen worden. De echt doffe ellende werd aan de verbeelding van de kijker overgelaten, zodat je niet gelijk drie dagen van slag bent na het zien van de film.

Het is nog maar kort geleden, de Tweede Wereldoorlog. Nog geen 70 jaar geleden werden gigantische aantallen joden naar de gaskamers geleid, en slechts weinigen wisten op dat moment van het bestaan van de gaskamers af. Dat is tenminste wat ik denk. Pas na de bevrijding werd in volle omvang duidelijk welke verschrikkingen zich daar hadden afgespeeld. Voor zo’n beetje de ergste verschrikkingen ooit, zijn zeventig jaren niet eens zo lang. Ik krijg het slecht gerijmd; zeventig jaren zijn te bevatten, de verschrikkingen niet. Het ergste zijn de verhalen van de ouders met kleine kinderen, die zichzelf indien mogelijk graag hadden opgeofferd als zij daarmee hun kinderen konden sparen, maar zelfs dat werd ze niet gegund door de lage levensvormen in nazipakken. De kinderen moesten hetzelfde lot ondergaan, wat het voor de machteloze ouders nog veel erger maakte dan het al was. Er zijn geen woorden voor. De huidige onschuldige generatie schaamt zich nog steeds over hetgeen hun voorouders aangericht hebben. Het lijkt mij een prima idee om tijdens de nationale dodenherdenking eens een Duitser hierover te laten spreken.

Nu heb ik me wel eens afgevraagd hoelang de dodenherdenking nog door moet gaan. De dodenherdenking is zogenaamd voor alle slachtoffers van oorlogsgeweld sinds de Tweede Wereldoorlog, maar laat mij niet lachen. Zonder die oorlog zou die hele dodenherdenking niks voorstellen. Dodenherdenking ís de Tweede wereldoorlog. Nu is het zo dat de mensen die de oorlog bewust meemaakten, steeds schaarser worden. Je zou dus kunnen stellen dat er over een jaar of dertig niemand meer is die de oorlog bewust meemaakte. En je zou je dus kunnen afvragen of de dodenherdenking dan nog plaats moet vinden. Ja, dat zou je je kunnen afvragen.

Persoonlijk denk ik dat de dodenherdenking en de verhalen over de verschrikkingen ons behoeden tegen herhaling. Dat elk jaar iedereen weer even met zijn neus op de feiten wordt gedrukt. Dat je, al is het maar even, je realiseert dat er geen soldaten in de straat lopen. Dat is toch belangrijk, ondanks het zootje dat we van de vrijheid maken. Zolang er dodenherdenking is, zal een nieuwe Adolf geen gehoor bij een meerderheid vinden. Als de doden niet meer herdacht worden, zal het beeld van de verschrikkingen vervagen en krijgen ze opnieuw een kans. Ja, zo zit het volgens mij.

Ik keek vanavond voor de vierde keer in korte tijd een Sweudse feulum. En toevallig speelde daarin vier keer dezelfde acteur de hoofdrol. Michael Niqvist. Ik leerde op school dat er na een q altijd een u volgde. Nou, niet dus. U doet uzelf tekort als u dat denkt. De eerste drie films waren verfilmingen van een reeks boeken die je iedereen in de vakantie aan de rand van het zwembad zag lezen. De Millennium Trilogie van Stieg Larsson. Dat waren spannende misdaadfilms met ingewikkelde complotten, de film die ik vanavond keek was een sweumelfeulum met kuuppefeulmeumunte. Zweeds is een prachtige taal, zeker als je het niet verstaat. Maar ach, een beetje ondertiteling doet wonderen en Zweeds heeft wel wat weg van Nederlands. Bovendien, liefde gaat boven taal. Nou ja, kijk en luister hier eens even. http://www.youtube.com/watch?v=y765gdd3rEc

Ik schreef daarnet een logje dat ik toen het klaar was niet durfde te plaatsen. Het ging over een gesprek dat ik had met twee meisjes van 14. Die zijn minderjarig, maar behalve uit hun leeftijd blijkt dat verder nergens uit. Ze hadden het over een pessarium en hoe dat ingebracht moest worden. Zij wisten het precies, maar ik kon het woord niet eens plaatsen. Ja, ik had er ooit wel eens van gehoord maar ik dacht dat het zo’n plastic ding was waarmee je een gitaar bespeelt. Ook zagen ze er heel anders uit dan de veertienjarige meisjes die bij mij in de klas zaten. Dit hadden makkelijk de leraressen kunnen zijn. Maar dat was niet waarom ik het niet plaatste. Nee, het ging erom dat toen ik het logje overlas, ik concludeerde dat er sprake was van wel een erg grote generatiekloof. En die ontken ik liever. Dat verhaal van mannen die aantrekkelijker worden naarmate ze ouder worden is net zulke onzin als dat geld niet gelukkig maakt. Als ik naar foto’s van mezelf kijk toen ik drie was, was ik echt vele malen aantrekkelijker dan nu. Oké, ik heb nu nog even een tijdelijke voorsprong op hoe ik eruit zag toen ik een puisterige puber was, maar dat duurt ook niet lang meer.

Als u trouwens denkt, wat zit die Mack toch met minderjarige meisjes over vreemde onderwerpen te praten, ja dat klopt. Maar ik begon er niet over en bovendien schijnen ze dat gewoon op school te krijgen, hoe zoiets werkt. Nou, ik bezweer, ik heb nooit en te nimmer iets dergelijks op school gehad, of iets wat zelfs maar in de buurt kwam, anders zou ik het nog geweten hebben. Ik denk dat ik net ziek was die dag.

Nu doe ik toch een opleiding waar uitsluitend volwassen aan deelnemen. Niet zelden zijn ze al kaal of grijs. En toch hè, tijdens zo’n examentraining verbaast het mij hoeveel mensen er nog zijn die steeds het antwoord op een vraag die de docent stelt, gaan zitten fluisteren. Geen enkele kans dat het gefluister het oor van de docent bereikt, alleen mij. Kennelijk willen ze graag laten zien hoe goed ze de stof beheersen, maar aan de verkeerde. En ze fluisteren het antwoord niet één keer, nee nee, wel drie of vier keer. Eigenlijk zou je ze moeten vragen of ze misschien even hun kop dicht kunnen houden. Of de docent erop moeten attenderen dat er naast je iemand zit die het antwoord weet. En op het examen, als je wél behoefte hebt aan hun kennis, dan hoor je ze niet. Het liefst zouden ze dan nog hun uitwerkingen afschermen met hun arm, tegen spiekers. Ze lachen ook het hardst als de docent een grapje maakt. Alsof hun cijfer ervan afhangt. Toen ik naast haar ging zitten stond ze me al gelijk niet aan. Het wordt er hard ingeramd in onze cultuur, mensen niet te beoordelen op hun uiterlijk. Maar volgens mij zit er ergens iets in de hersenen dat dat toch doet. Een ik-mag-je-niet-scanner. Ik weet het haast zeker. Ik ben ook nog eens bang dat de mijne heel gevoelig staat afgesteld. De kunst is om kennis te nemen van het signaal en je verder neutraal op te stellen. Maar als het signaal heeft geklonken treedt er een tweede hersenfunctie in werking. De absorbeerfunctie. Alle inkomende signalen van degene door wie het alarm is afgegaan, worden geabsorbeerd. Slechts de hoognodige signalen worden teruggezonden. Ik ontkom er niet aan te concluderen dat deze hersenfuncties de mens dienen in zijn overlevingsstrijd. Kijk, je kunt van mij zeggen wat je wilt, maar minimaal twee hersenfuncties zijn goed ontwikkeld.

Ik schrok me te barsten. Ik lees net dat Arie Boomsma weer vrijgezel is. Dat betekent dat massa’s vrouwen en mannen achter hem aan zullen gaan. Want Arie is geliefd bij beide sexen. Je zult maar vrijgezel zijn nu, dan slinken je kansen toch danig. Arie is altijd vriendelijk en beschaafd. Hij is gespierd en hij heeft een tattoo. Zijn haar is modieus, en soms laat hij een baardje staan. Allemaal om de aandacht af te leiden van de stomme vragen die hij stelt bij DWDD. Ik moet hem niet hoor, Arie. Laat dat duidelijk zijn. Het is echt niet zo dat ik een hekel aan hem heb, maar ik vertrouw hem niet. Die eeuwige glimlach baart mij zorgen. Het eeuwige leven is natuurlijk mooi, maar de eeuwige glimlach moet voorbehouden blijven aan Jack de Vries, die ik gevoelsmatig wel vertrouw, maar van wie juist bekend is dat hij niet te vertrouwen is.

Overigens vertrouw ik heel weinig EO-kopstukken, behalve natuurlijk Henk Binnendijk. Henk Binnendijk was het kopstuk van de EO-jongerendag, waar ik helaas nooit ben geweest. Het lijkt me mooi om met je ogen dicht en beide armen in de richting van de voorzienigheid geheven, mee te deinen op de religieuze klanken van “Shine Jesus, Shine”. Nu is het te laat, want ik ben geen jongere meer. En als katholiek kun je je hooguit begeven naar het St.Pietersplein voor het Urbi et Orbi, uitgesproken door de Paus die ook een Henk Binnendijk-achtige rol vervult, maar toch minder. Desalniettemin voel ik me best thuis in het Rooms-Katholicisme hoor. Wij hebben kopstukken als Antoine Bodar. Ook niet de minste. De meest reële onder de gelovigen. Hij zegt bijvoorbeeld: “Het geloof in Jezus Christus heeft mij genezen van mijn depressie,” wat iets heel anders is dan wat Arie Boomsma zou zeggen: “Jezus Christus heeft mij genezen van mijn depressie.” Overigens, de evangelisten en de katholieken zijn maar kleine jongens vergeleken met de echte gelovigen hoor. Ik sprak laatst een lid van de streng-zwaar-ernstig-en overmatig gereformeerde kerk die beweerde dat de EO staat voor “eeuwige ondergang”. Omdat het allemaal veel te vrijblijvend is, daar bij de EO. Beetje bidden, beetje zingen, beetje zonden belijden en klaar. Bovendien was hij van mening dat de Paus niet in God gelooft. Hij nuanceerde het nog een beetje door eraan toe te voegen dat de Paus misschien wel dénkt dat hij in God gelooft, maar het in feite niet doet. Ja, dat zijn stevige beweringen. Vroeger zou je toch op de brandstapel eindigen voor zoiets. Maar leden van de zwarte kousenkerk zijn op hun beurt weer kleine jongens vergeleken bij de Taliban hoor. Want die geloven pas echt in God.

Al met al valt het nog niet mee, in God te geloven. Tenminste, heel moeilijk is het nou ook weer niet, maar om anderen te overtuigen dat je gelooft, dat blijft lastig. Overtuiging en geloof gaan ook lastig samen. Je kunt geloven, je kunt overtuigd zijn, je kunt overtuigd zijn dat je gelooft, zoals de Paus, je kunt geloven dat je gelooft en je kunt geloven dat je overtuigd bent. En dan nog hoor, dan komt er weer iemand die vraagt om bewijzen. Sta je weer met lege handen. Na de dood nog even je gelijk halen, dat zou je eigenlijk moeten doen. Op een of andere manier lijkt me dat niet kunnen. Als er niks is, kun je je gelijk niet meer halen, en als er een hemel is, dan doen ze daar vast niet aan ‘je gelijk halen,’ en als er een hel is, krijg je daarvoor vast geen verlof. Het blijft een mooi onderwerp, geloof.

Ik zag een programma over manipulatie van de hersenen. De manipulatie werd uitgevoerd door enerzijds marketingmensen, en anderzijds door neurologen. Er schijnt zelfs al een combinatie te bestaan van die twee, neuromarketeers. Dat zijn geen hele zenuwachtige marketeers, maar mensen die zich bezig houden met welke aspecten een reclame moet bevatten zodat u en ik het produkt kopen. En dan niet met de gebruikelijke voorspelbaarheid, maar zodanig dat het gebied van begeerte in de hersenen geprikkeld wordt zodra iemand een reclame ziet. Over niet al te lange tijd zijn marketeers in staat om u iets te verkopen dat totaal onbruikbaar is. Bijvoorbeeld een gebruikte zakdoek met gele snot, zwarte korstjes en bloedvlekken erin. Eerlijk, zoiets heeft u echt niet nodig maar binnenkort koopt u het massaal omdat u die opdracht van uw hersenen krijgt. En u kunt er gewoon niks tegen doen, dat is het erge. Het is een kwestie van de gebruikte zakdoek op zodanige wijze te presenteren dat u hem graag wilt kopen.

Gelukkig was er ook nog de hersenonderzoeker die de hersenen manipuleerde. Hij deed dat door te onderzoeken welke gebieden in de hersenen reageerden op bepaalde situaties. Als u bijvoorbeeld aan een vis denkt, schijnt er een puntje in de hersenen op te lichten zodat, als u onder een scan ligt, de onderzoeker u kan vertellen dat u aan een vis denkt. Maar goed, dat wist u dan zelf ook al, dat u dat deed. Over een paar jaar, als de apparatuur geavanceerder is, kan de onderzoeker u ook vertellen of u aan een karper of een snoek dacht. De bedoeling van de onderzoeker was om de code van de hersenen te kraken. Dat gaf hij eerlijk toe. Hij ging duidelijk voor de nobelprijs. Als nu maar duidelijk is welk gedeelte van de hersenen verantwoordelijk is voor welke gemoedstoestand, kan de onderzoeker zeggen welke gedachte u moet denken om die gemoedstoestand te manipuleren. Uiteindelijk, maar dat ligt nog zeker 3 jaar in de toekomst, bestaan er geen geesteszieken, geen zwakzinnigen, en geen mensen meer die niet kunnen boekhouden. Het is een prachtig vooruitzicht.

Ik ben een beetje op een punt aanbeland waarop ik uitgekeken raak op de maatschappij. Het is net of ik alles wat er in Nederland op politiek/maatschappelijk gebied gebeurt, weet te doorgronden zodat niks meer spannend is. Ik weet van mensen met idealen die ze nooit zullen verwezenlijken en ik weet van mensen met geld die hun rijkdommen beschermen door middel van het laten varen van principes, en ik weet van mensen die sarcastisch kritiek leveren op alles. En daar ergens tussendoor loop ik, mezelf af te vragen wat de zin is van waar we met z’n allen mee bezig zijn.

Ik wil me wel graag mengen in discussies maar toen ik nog dacht dat íemand wel gelijk zou hebben, was het een uitdaging om erachter te komen wie dat dan wel was. Inmiddels weet ik beter, niemand heeft volledig gelijk, of iedereen heeft een deel gelijk, dat komt op hetzelfde neer. Dus wat voeg ik toe als ik een mening heb over, ik noem maar wat, de verhoging van de maximumsnelheid op snelwegen? Er zijn mensen, veel geleerder dan ik die mijn argumenten zo terzijde schuiven zonder dat ik er iets tegenin kan brengen. Ongeacht welke mening ik erop nahoud. En dat komt, heb ik besloten, doordat mij gevraagd wordt om na te denken over zaken die ook anderen aangaan. En als je moet denken voor anderen, dan gaat het mis. Het enige wat volgens mij van belang is, is te zorgen dat mijn probleem blijft bestaan, want dan gaat het nergens over en zolang het nergens over gaat, leef je in vrijheid in een alleraardigst landje.

Wat dat betreft zijn jeugdjaren veel interessanter. Als je heel jong bent is de wereld zo groot en onbekend dat zij vanzelf spannend is. Als je ietsjes ouder bent zie je idealen en het nastreven daarvan geeft veel voldoening. Dan raak je in je dertiger jaren en beklim je de ladder van de principes. Onderaan zitten de principes en bovenin zitten de mensen waar je bij wilt horen. En ik zit in mijn veertiger jaren, pas aan het begin, en ik denk alles doorgrond te hebben. Het gaat nergens over. Dus ik moet me bezig houden met de dingen die binnen mijn kring van invloed liggen. En de trieste constatering is, dat die minder in getal zijn dan tien jaar geleden, al fopten mijn gedachten mij toen nog.

Wat dat betreft begrijp ik niet wat men bedoelt met ‘het leven begint bij veertig.’ Maar die uitdrukking moet bedacht zijn door een veel ouder persoon, en aangezien alleen een veel ouder en wijzer persoon daar een oordeel over kan geven, wanhoop ik niet. Het zou natuurlijk kunnen dat een laatbloeier als ik het pas over een paar jaar begrijpt. Tot die tijd geloof ik niet dat ik me erg met de maatschappij bemoei. Er schijnt iets met Provinciale Staten aan te komen. Ik geef de volmacht aan mijn vrouw, een dertiger, dus veel beter op de hoogte.