Het ergerde me al tientallen jaren, dus het werd tijd om er iets aan te doen. Er was wel een aanleiding nodig dus kennelijk ergerde het me niet goed genoeg. Maar ik heb me een paar uur kwaad gemaakt en een macro in excel gemaakt. Met behulp van AI, dat dit soort dingen snapt. Tenminste, het gaat wel 20 keer fout, dus je moet AI wel steeds duidelijk aangeven wat er fout gaat. En elke keer antwoordt AI: geen zorgen, Mack, deze keer gaan we het 100% goed maken. En vervolgens gaat het fout. Daar moet je dus wel tegen kunnen.
Ik kan dat tot op zekere hoogte. Maar als het een mens was geweest had ik hem toegebeten dat hij z’n bek moest houden. Want AI kan uitstekend volhouden om je te blijven frustreren met lange antwoorden die fout zijn. Mijn macro was een probeersel, vast niet perfect. Het scheelt me vijf minuten per week, terwijl ik uren bezig was om het te maken. Maar daar gaat het niet om. Het ging erom dat ik het geheim ontrafelde. Toch denk ik dat een ouderwetse handleiding beter was geweest. Daar leer je meer van en het geeft minder frustraties. Het zal langzamer gaan en de drempel om te beginnen zou hoger zijn, maar langzaam is niet erg zolang het gestaag is. We moeten ook niet teveel tijd over houden in ons leven, want die besteden we doorgaans toch niet erg zinvol. In het beste geval luierend, maar in het slechtste geval doelloos scrollend.
Ik zag gisteren druppels vallen uit de dakgoot. En dat klopte niet. Ik keek of de dakgoot vol lag, maar dat was niet zo. Tenminste niet overvol. De dakgoot is al oud, en ik zat te bedenken wie een dakgoot kon vervangen.
Vanochtend roept de schoonmaakster dat er een overstroming is. Ik kom naar boven en inderdaad, de plastic bak waar de wasmachine in staat, stond vol water. Met wat moeite heb ik het eruit gekregen maar toen merkte ik dat de vloer nat was. En niet alleen de vloer, ook de spullen die daar lagen. En twee kasten een verdieping lager. Opgelucht concludeerde ik dat de dakgoot waarschijnlijk toch nog goed was.
Het laminaat wat daar nu negen maanden ligt, ligt te klotsen. Als ik er duw komt er water uit. Het trekt ook al krom. De buitenmuur is nat, maar die had allang droog moeten zijn met de zon van vandaag. Dat betekent dat spouw ook nat is en de isolatie. Ik ga niet eens de verzekering inschakelen. Na de lekkage vorig jaar in de keuken weet ik dat ze niet aan mij uitkeren. Als het uit de leiding komt wel, maar als het uit de afwasmachine komt dan niet. Dat gaan ze dus nu weer zeggen en ik heb geen zin in die onzin.
Ik had eergisteren het filter van de wasmachine opengehaald dus dat zal wel de oorzaak zijn. Tuurlijk, wat anders? Nu doet hij het gewoon weer. Ik probeer ook weer eens iets goed te doen, de gevolgen zijn vele malen erger.
Vanavond tijdens een stortbui vind ik weer druppels op het laminaat. Komt gewoon via een schoorsteenpijp naar binnen. Ik ben nu wel even klaar met lekkages. Ik heb nu hitte nodig om te drogen. Maar ja, zo’n lekkage komt natuurlijk net vlak voor de moesson die nu aanbreekt. Zondag heb ik pas weer tijd om het laminaat eruit te trekken. Vlektyfus!
Lang geleden, toen ik nog kind was, keken mijn ouders een film. Ik heb één scène mijn hele leven herinnerd. Een paar mannen waren aan het kanoën en legden aan op een strandje. Ze werden onvriendelijk door twee andere mannen aangesproken en onder schot gehouden. Een van de kanovaarders werd gedwongen zijn broek uit te trekken. Hier vond mijn moeder het genoeg en de film ging uit.
Het zal ongeveer 1980 zijn geweest en ondanks mijn 11 jaar had ik wel een idee wat voor snode plannen de mannen hadden. En pas in 2018 kreeg ik een hint over welke film dit geweest moet zijn. Maar het duurde nog zeven jaar tot ik de scène weer zag. Deze week dus. Deze keer zette ik de scène niet stop. Precies wat ik al dacht. Alleen nog vernederender. Ik was blij dat na vijf minuten Burt Reynolds opdook en met een kruisboog een pijl dwars door de verkrachter’s bovenlichaam schoot. Maar ja, toen was het kwaad al geschied.
Het duurde vijfenveertig jaar voordat ik achterhaald had uit welke film de scène kwam die ik al die tijd onthouden had. Deliverance met Burt Reynolds. Toen Reynolds overleed zag ik een foto van hem uit deze film en gelijk legde ik het verband met die ene scène. En nu heb ik dat beeld van een grote witte onderbroek in mijn hoofd.
Ik ontdekte vanochtend iets, veertig jaar te laat zoals wel vaker, maar het hield me bezig. Het is iets onbeduidends voor u, maar voor mij vielen ineens stukjes op hun plaats. Ik zal eerst een klein tipje van de sluier oplichten.
“Dat werkt zo niet, dat is hoe je het doet, misschien krijg je een pistool op je vinger, misschien een pistool op je duim. Wij hebben films, koelkasten, wij hebben films, kleurentelevisies. En wat is dat? Waarom die geluiden?”
En nu in het Engels: “that ain’t working, that’s the way you do it, maybe you get a pistol on your little finger, maybe get a pistol on your thumb. We got the movies, refrigerators , we got the movies, color teevees. And what’s that? Why these noises? “
Ik maakt er natuurlijk een zooitje van, u zult het ondertussen wel herkend hebben, maar dit is hoe ik “Money for Nothing” van The Dire Straits meezong. Ik maakte me zoals gewoonlijk niet druk over de tekst. Maar vanochtend werd mij duidelijk hoe deze vreemde tekst bij dit geweldige nummer in elkaar stak.
Mark Knopfler, leadzanger en gitarist, was begin jaren tachtig in New York, bij een keukenboer. Er was een hele muur met televisies die allemaal afgestemd waren op MTV. Een van de werknemers daar zag dat en begon het op z’n New Yorks te becommentariëren en Mark Knopfler schreef snel op wat de man (bonehead) zei.
Kijk die idioten nu, dus zo doe je dat, je speelt gitaar op MTV. Dat is geen werken, dus zo doe je dat, je krijgt geld voor niks doen, en gratis mooie meiden erbij.
Ik zal je zeggen, die gasten zijn niet dom. Misschien krijgen ze een blaar op hun pink, of misschien wel op hun duim. Wij moeten magnetrons installeren, op maat gemaakte keukenapparatuur. Wij moeten deze koelkasten verplaatsen, wij moeten deze kleurentelevisies verplaatsen.
Zie dan, die flikker met z’n oorbel en z’n make-up, ja man, dat is z’n eigen haar. Die kleine flikker heeft z’n eigen vliegtuig, die kleine flikker is miljonair.
Ik had zelf gitaar moeten leren spelen, ik had zelf drummer moeten worden. Kijk die meid nou, de hele tijd in beeld. En hij daarboven in beeld, wat is dat, Hawaiaanse geluiden? Hij slaat op die bongo’s als een chimpansee.
Ik liet de hond uit en mompelde de nieuw geleerde teksten. En ik vond het briljant. Een working-class hero uit Amerika, een macho, nog ver voor de woke tijd, levert commentaar op die makkelijk verdienende artiesten op MTV. Zou hij nog leven? Zou hij weten dat het lied door hem is ontstaan? En over wie had hij het? “I want my MTV” was een slogan die op MTV te zien was en begeleid werd door een clip van the Police, “don’t stand so close to me.” Ik heb me nooit gerealiseerd dat : I want my MTV” hetzelfde klinkt als “Don’t stand so close to me.” Nu weet u ook wat Sting in dit nummer doet. En ook leuk, door dat zinnetje vond het management van Sting het nodig om de mede-rechten voor het nummer op te eisen. Money for nothing, geschreven door Mark Knopfler en Sting. Ik ga hier op stemmen voor de Top-2000.
Er zijn hier twee wc’s. Eentje boven en de ander in een bijgebouwtje beneden. Bij de wc beneden hangt een instructie in het Frans hoe je moet doortrekken. De grote fles rechts met water vullen en er doorheen spoelen. Dus toen Tammar voor de eerste keer naar de wc geweest was vroeg ze hoe dat moest. Ik heb het maar voor haar gedaan en haar vriendelijk verzocht om nummer twee voortaan boven te doen. Ik zit er niet op te wachten om de kleur bruin van anderen te zien.
Toch werkte het niet echt lekker met die fles. Hij stond er wel, maar de afwasbak vullen was handiger. Maar ook dat leidde op een gegeven moment tot verstopping en stijging van de waterspiegel. Ik begon na te denken. Chasse d’eau le gros bouton à droite de la cuvette. Cuvette betekent wc, zocht ik op, en die fles stond er rechtsboven, maar zo groot was die nu ook weer niet. Een normale literfles. Ik zocht verder en zag een elektriciteitskabel naar de pot lopen. Huh, wat? Ineens begon mij wat te dagen. Bouton, bouteille. Daar stond helemaal niet “fles”, daar stond “knop”. Ik keek rechts van de pot en zag een soort van witte knop. Ik drukte erop en een seconde gebeurde er niets. Toen vulde de pot zich nog verder met water, en ineens werd alles met een slurp naar beneden gezogen, alles weg en schoon.
Dit ontdekte ik gelukkig op dag drie na twee dagen met de afwasteil bezig te zijn geweest. Maar pas na 11 dagen, vandaag, ontdekte ik dankzij Ximaar, dat je hier wel gewoon met de hond kunt lopen door natuurgebied. Ik was er in het begin al een keer heel dicht bij, maar ik had nog een hoek om gemoeten om het te zien. Nu zijn we steeds naar een ander dorp gereden waar het ook behelpen was, of ik liep even met Lori naar een lastig te bereiken riviertje hier vlakbij, waar ik me openhaal aan doornen, maar waar ze even kan rennen en zwemmen. Dit was in Robion, twee kilometer hiervandaan, parkeerplaats aanwezig, niks aan de hand. Nog drie dagen te gaan hier. Kijken of ik nog ergens achter kom.
Een jongen die ik al jaren ken, nu 21 jaar mag ik ontzettend graag. Hij is supergoed in badminton, en is altijd heel serieus met school. Hij zat bij Hans op de middelbare school en is ongeveer het tegenovergestelde van Hans. Met zijn vader kan ik het ook erg goed vinden, die is minder in badminton dan zijn zoon maar vindt het wel gezellig in de kantine. Hans zou het ook goed met z’n vader kunnen vinden.
Een vrouw die ik pas een jaar ken, en die ik ook graag mag, zei me vanavond: hij is homo hè? Ik was wat verbaasd over de vraag en ik zei dat dat volgens mij niet zo was. “Oh,” zei ze, “ik dacht jij kent hem al wat langer en ik dacht dat je dat misschien wel wist.” “De manier waarop hij praat en hoe hij loopt, die is volgens mij homo.”
En voor het eerst dacht ik dat ze misschien wel gelijk had. Hij loopt inderdaad wel vrouwelijk en vanavond toen zijn vader een grapje maakte over pornofilms reageerde hij ongemakkelijk en zei tegen z’n vader dat het tijd werd om naar huis te gaan.
En nu ben ik 54, mijn leven lang gelachen om homo-grapjes, en nu voor het eerst kom ik uit de kast. Ik voel nog steeds een diepe sympathie voor hem en ik vind het geen enkel probleem als hij douchet bij ons. Mocht hij uit de kast komen, dan zal ik blij voor hem zijn. Ik reageer totaal anders dan ik dacht dat ik in zo’n situatie zou reageren (afstandelijker) en mocht hij homo zijn dan kijk ik niet anders tegen hem aan dan dat ik nu doe. Als een jongen die ik heel graag mag en die ik alles gun.
Ik wilde olie peilen, maar de auto stond nogal onhandig geparkeerd onder een struik. En peilen lukt alleen als de auto een paar minuten niet bewogen heeft, dus liet ik hem staan. Door de struik en de openstaande motorkap was het zo donker dat ik de peilstok niet meer terug in het gat kreeg, en dat is eenmaal noodzakelijk om te peilen. En trouwens ook om de olie binnen de motor te houden. Ik wilde de zaklamp van mijn telefoon aanzetten, maar omdat ik een nieuwe heb, en die eikel van Steve Jobs het nodig vond om de zaklamp op een andere, onvindbare plek te verbergen dan waar de zaklamp op mijn vorige telefoon zat, ging dat dus niet.
Dus heb ik mezelf verlaagd tot het praten tegen mijn telefoon. Hé Siri, zei ik zo zacht mogelijk, en Siri werd wakker. Zaklamp zei ik, en Siri zei iets van: oké, ik heb de zaklamp aangezet. Een klein wonder als je het mij vraagt, en ik kon de peilstok terug steken en de olie peilen. Daarna riep ik Siri weer en zei dat ze de zaklamp uit moest doen. Ze gehoorzaamde. Aangezien ik nooit tegen mijn telefoon of auto praat, vroeg ik mijn dochter waar de zaklamp op mijn telefoon zat. Op een of andere manier wist ze dat. Net als dat ze nog veel meer over mijn telefoon wist, die ik net een dag heb en waar ik 90% van de ingestelde apps al verwijderd heb omdat ik ze nooit ga gebruiken. Ik vond het al heel wat dat Siri naar me luisterde.
Om een of andere reden kreeg ik een paar weken terug een flard van een liedje in mijn hoofd wat echt nergens op sloeg. Zowel het feit dat ik het in mijn hoofd kreeg, als het liedje zelf, sloegen nergens op. Het was ooit een hit, begin jaren tachtig, ook toen waren mensen al volslagen debiel. Het werd langzaam een obsessie en ik zocht het liedje op YouTube.
Er waren een paar versies beschikbaar en ik bekeek er één waar de artiest het lied bij het programma “op volle toeren” ten gehore bracht. Hoe vaker ik het keek, hoe meer ik overtuigd werd van een complot. Dit was geen mens, dit was een buitenaards wezen! Het gezicht van de man, glad als een aal, was een kopie van Lange Jan uit de Efteling. Zijn gevolg droeg maskers. De tekst was onbegrijpelijk en ging gelijk los. De Aal gooit onmiddellijk zijn handen in de lucht en de gemaskerde varkens hossen achter hem aan. Onder hun maskers, ik weet het zeker, zitten reptielachtigen verscholen. Ze hebben de Aal in hun macht, of andersom, en is hij de leider van het complot.
Ik bekeek de video een paar keer en raakte geobsedeerd door wat ik zag. Dat ik dat vroeger nou niet in de gaten had, zeg! Begin jaren tachtig zijn we bezocht door buitenaardse wezens die de spot met ons dreven. Die gewoon onder onze neuzen hun snode plannen uitvoerden zonder dat we het door hadden. Ze deden niet eens echt iets, behalve een duidelijk signaal geven dat ze er waren. En de Aal gaf hints, wetende dat hij pas veertig jaar later, als hij al lang en breed weer op zijn thuisplaneet vertoefde, doorzien zou worden. Door mij nota bene.
Achteraf deden ze niet eens moeite om niet door de mand te vallen. Ze vertrouwden op de stomheid van de mens, die niks zou zoeken achter deze tekst: ah krg ah prt ah.
Wat Tammar niet door heeft, is dat wij gek op haar zijn, ondanks haar ontoelaatbare gedrag. Linda was met Hans naar de bioscoop, en omdat Tammar vanwege haar straf toch niks te doen had, keken wij ook een film. Ik zocht hem uit, het werd Notting Hill, die ik van naam kende maar nooit had gezien. Ik wist ook niet dat Julia Roberts er in speelde.
Ik denk dat er geen betere film bestaat in dit soort situaties. Dochter van veertien die haar telefoon kwijt is en zo haar leed iets dragelijker maakt, en vader van 53 die zich nooit goed gerealiseerd had hoe mooi Julia eigenlijk is. Haar glimlach is vele malen mooier dan die van Mona Lisa en haar ogen zouden een rots nog doen wankelen. Haar lippen zijn aanlokkelijk als Snapchat voor een pubermeisje en haar verdere imperfecties maken haar onweerstaanbaar.
Zo had ik haar nog nooit bekeken. En dan wordt ze in haar rol als een bekende filmster verliefd op een eenvoudige boekhandelaar, wat niet heel veel anders is dan boekhouder, wat ik toch ook geweest ben. Ik vond Hugh Grant, de boekhandelaar, toch nog vrij nuchter blijven, ondanks het onwaarschijnlijke dat hem overkwam. Ik was als inlever in de film al verder heen dan hij.
Er zijn liedjes over Julia. Dat ze zo schoon is. Dat zelfs haar naam mooi is. Dat ze bij mij hoort. En ik denk dat ik er ook eentje ga schrijven.
Alstublieft, mag ik mij voorstellen, ik ben een man van rijkdom en goede smaak. Zo begon Mick Jagger zijn lied “sympathy for the devil” dat hij schreef naar aanleiding van een boek dat hij las. Master and Margarita van de Russische schrijver Bulgakov. Jagger had het kennelijk in één keer begrepen. Ik kreeg het boek in 2016 en deed toen een poging. Onmogelijk doorheen te komen.
Onlangs deed ik een nieuwe poging en inmiddels heb ik het boek twee keer gelezen en de tiendelige serie op YouTube gezien. Het boek behoort tot de beste boeken van de twintigste eeuw en nu begrijp ik dat ook. Ik ben wel 50 jaar te laat, want volgens mij is het boek ergens in de jaren ’40 geschreven en eind jaren ’60 pas ongecensureerd op de markt verschenen. Er lopen drie verhaallijnen door elkaar en enigszins in elkaar over. Er is het verhaal over de duivel die Moskou bezoekt, er is het verhaal over Pontius Pilatus die Jezus veroordeelt, en er is het verhaal over de meesterschrijver en zijn geliefde Margarita.
Het boek zit vol met verwijzingen naar het absurde Sovjet regime, die voor mij, vijftig jaar later niet meer te snappen zijn. Desondanks bleef het verhaal mij deze keer boeien en begrijp ik waarom het als meesterwerk wordt gezien. Net als Mick Jagger word ik ook geïnspireerd door dit verhaal over de duivel wiens bestaan ontkend werd in de Sovjet-Unie. We zijn in andere tijden beland. Tijden waarin religie er niet meer toe doet, waarin omgangsvormen er niet meer toe doen, waarin literatuur er niet meer toe doet, waarin wetenschap er niet meer toe doet omdat vrijwel alles al ontdekt is. (volgens Robbert Dijkgraaf)
Alleen de liefde die blijft. Die is van alle tijden. Margarita bestaat echt.
Mack 