Categorie: Mack is maatschappij-kritisch

Het in bezit hebben van kinderporno was al langer strafbaar, het bekijken ervan nog niet. Maar ook daar gaat gelukkig wat aan gebeuren. De overheid weet haar prioriteiten goed te stellen want aan kijkers naar files op de andere rijbaan heeft de politie al jaren een hekel, nu wordt het dan ook wel eens tijd dat we ons over kinderporno druk gaan maken.

En ik ben principieel tegen de doodstraf maar voor die ene groep maak ik een uitzondering. Spammers. Degene die mij elke dag 80 mailtjes stuurt met Viagra aanbiedingen, nota bene met mijn eigen e-mail adres zodat als ik hem wil blokkeren er in beeld verschijnt: "mackje-at-hetnet is met succes geblokkeerd", diegene moeten ze vastbinden op een karrenwiel en met een grote hamer al z'n botten aan gruzelementen slaan. Want dat maakt me pas witheet!

Als ik 's ochtends naar mijn werk rij kom ik langs een bedrijf dat vlak langs de weg zit, en waar je vanaf de weg goed naar binnen kunt kijken. Als ik mijn best doe kan ik lezen wat er die dag op de vergadering staat. In een van de kantoren zit meestal een goed uitziende veertiger, modern haar, een prachtig wit overhemd met stropdas, in bespreking met wat andere mannen. Hij moet haast wel belangrijk zijn. Dat denk ik dan tenminste. Een manager die het al een end heeft geschopt, een goed salaris en op de parkeerplaats staat zijn mooie nieuwe lease-auto. Hij is begaan met het bedrijf, werkt wekelijks meer uren dan zijn leeftijd, zijn baas is tevreden. Golf en zakenlunches, schat ik zo in. Als ik om een uur of zes terug rij, zit hij er nog steeds, nog even fris uitziend als die ochtend, en nog steeds in vergadering met de andere mannen. Als hij 's avonds mobiel bellend naar zijn auto loopt, is hij tevreden. Met zijn krijtstreep en 3-serie is hij een knappe verschijning. Het succes hangt om hem heen. Als hij ziek wordt en vroeg dood gaat is iedereen hem na een maand vergeten.

Soms, maar steeds vaker vraag ik mijzelf af waar het heen moet met mij en dit land. Toen ik een klein Mackje was vond ik alles veel overzichtelijker. Ik snapte volgens mij ook alles wat ik moest snappen. De leraar vertelde de waarheid, behalve als je vader iets anders beweerde. En je mocht wel licht kritische vragen stellen maar de leraar bleef de baas. Je werd als jochie nederig gehouden en dat moest ook want je moest de militaire dienst nog in.

Toen de dienstplicht werd afgeschaft was die nederigheid niet meer nodig en moesten we mondiger worden. Bovendien verdwenen de bazen en verschenen er managers op het strijdtoneel. Je moest ook kunnen vergaderen en belangrijk, je moest overal een mening over hebben. En ook over zaken die je ten eerste geen hol aangaan, ten tweede waar je zelf niet bij betrokken bent en ten derde, waar je de ballen verstand van hebt. (en ten overvloede, waar toch niemand wat mee doet.) Pogingen van enkele leraren die probeerden: "hou je mening voor je!" werden iets te letterlijk genomen en iedereen ging achter een spandoek lopen.

Ergens in de tweede alinea is het volgens mij fout gegaan. Volgens de Lonely Planet reisgids is Ierland het vriendelijkste land ter wereld en komt Nederland niet meer op de lijst voor.
Ieren zijn inderdaad het vriendelijkste volk wat ik ken, nog vriendelijker zelfs dan een Parijzenaar in het spitsuur, en als je iemand wat vraagt krijg je beleefd antwoord. En als je wat langer met een Ier praat, krijg je te horen dat ze het geweldig vinden dat een Nederlander hun land komt bezoeken en dat Nederlanders allemaal zo intelligent zijn. Ja dat klopt, loog ik nederig.

Gelukkig kunnen we tegenwoordig weer trots zijn op Nederland. En al even gelukkig hebben we weer iets wat we kunnen afzeiken nog voor het begonnen is. Ik ben blij, want ook ik heb me de afzeikmentaliteit meester gemaakt. Mijn goede onbekende Kidtwist, liet me vanuit Suriname weten dat hij trots was op Nederland. Hij kon merken dat we goed zijn geweest in slavenhandel.

Ondertussen ben ik al jaren moe van voetbal. Kwalificatiewedstrijden voor een EK of WK boeien al lang niet meer en het enige wat ik nog doe is in de krant lezen van wie PSV nu weer heeft gewonnen. Af en toe een Championsleaguewedstrijd die er toe doet of interlands in een eindtoernooi vind ik nog wel leuk.
Het probleem is volgens mij dat ik Cruijff en Maradona nog heb gezien en beter dan dat wordt het toch nooit meer dus waarom nog al die moeite?

Afgelopen weekend zapte ik naar een rugby-wedstrijd, Engeland-Frankrijk. Wat geweldig! Ik begrijp de spelregels niet zo goed maar het lijkt me geweldig om met zo'n bal naar voren te rennen en ondertussen alle tackles te ontwijken. Of nog mooier, een doorgebroken speler van de tegenpartij vol om z'n benen grijpen zodat hij geen kant meer op kan en met bal en al tegen de grond gaat.

Maar wat een kleerkasten. Daar als ongetrainde mack tussen te gaan staan lijkt me uiterst ongezond. Bovendien ben ik behoorlijk zuinig op m'n voorkomen. Misschien is het wel wat als we voetbal inruilen voor rubgy. Dan zijn we gelijk af van verachtelijke types als Arjen Robben, die bij iedere aanraking kermend ter aarde storten en, nog belangrijker, van nichterige types als Raphaël van der Vaart. (Die trouwens nog steeds ontkent dat hij jongens eigenlijk leuker vindt dan Silvie.) En ook van jongens met van dat haar dat tussen mode en lang in zit want die irriteren me nog het meest van allemaal.

Stel nou dat er een man over straat loopt die handboeien bij zich heeft en die om die reden opgepakt wordt door de politie. Hoe moet de krant dan koppen zodanig dat het maar voor één uitleg vatbaar is en dat de vlag de lading dekt?

-Politie pakt man met handboeien.
-Man met handboeien gepakt door politie.
-Geboeide man door politie gepakt.
-Handige man geboeid in politiepak.
-Politieman pakt handboeien.

Ja, dat leer je mooi niet op de journalistenschool.

Mensen die keihard lachen om hun eigen grap kracht bij te zetten kan ik nog wel pruimen, vervelender vind ik het als het in zo'n geval een grap is ten koste van een ander, bijvoorbeeld van mij. De grap is gemaakt en door hun keiharde geblaat (en ondertussen naar medestanders zoekende ogen) ontnemen ze mij de kans om er snel op te reageren zodat je ze wel voor hun smoel moet slaan. Overmacht!
Tegenwoordig (lees: op mijn leeftijd) kan ik er natuurlijk niet meer steeds op los beuken en in ons beschaafde kikkerland wordt van je verwacht dat je met iedereen discussieert tot de dood erop volgt. Je bestookt elkaar met woorden, niet met de vuist.
De koning van de lach om eigen grap is natuurlijk Emile Ratelband. Misschien herinneren de oudere lezers onder ons nog een uitzending van Kopspijkers waar Ratelband het bloed onder de nagels van professor Piet Vroon lachte, en ze Vroon tegen moesten houden omdat hij anders Ratelband tegen de vlakte had geslagen.
Kijk, dat was nou zo'n typisch geval waarin onze maatschappij tekort schoot.

Ik las in de krant dat de NS een conducteur ontslagen heeft na herhaaldelijk agressief gedrag tegen rezigers. Zet die man dan in tijdens Ajax-Feijenoord denk ik dan. Een goed schaker zet zijn stukken daar waar hij ze het beste kan gebruiken. Maar nee, ontslagen.
De man kreeg een aanzienlijk (substantieel, zou Hare Majesteit zeggen) bedrag mee. De rechter had rekening gehouden met zijn grote aantal dienstjaren en met het feit dat hij waarschijnlijk lastig een andere baan zou vinden. En over dat laatste wil ik graag wat zinnig commentaar in de reacties.
Want wat is er gebeurd met de wet gelijke behandeling? Waar slaat dit op? Waarom krijg ik dan dezelfde boete voor te hard rijden als John de Mol? Hij moet een veel hoger bedrag krijgen voor dezelfde overtreding!

Trouwens, nu we het er toch over rechtsongelijkheid hebben, ik heb weer eens een briljant plan.
Stel, er wordt iets van je gestolen. Bijvoorbeeld een stekkerverbinding met een zeven-polig uiteinde en een dertien-polig uiteinde. Dan vind ik dat je het recht moet hebben om er (na toestemming van de politie) ergens een terug te jatten terwijl de verantwoordelijkheid voor deze diefstal bij de oorspronkelijke (nog onbekende) dief blijft. De dief heeft tenslotte de diefstal gepleegd bij een willekeurig persoon, en dat had net zo goed degene kunnen zijn bij wie de diefstal in tweede instantie gepleegd wordt. Die tweede mag dan ook weer ergens zo'n ding jatten met het recht op terugschuiving van de verantwoordelijkheid naar de bron. Op deze manier wordt er geen schade geleden door de gedupeerden, en uiteindelijk zal iemand het voorwerp weer terugjatten van de oorspronkelijke dief, die én zijn buit kwijt is, én recht heeft op terugschuiving van verantwoordelijkheid naar de bron. (hier loopt-ie in de val want de bron is-ie zelf.)
Dit is zo'n geweldig plan dat diefstal zal verdwijnen omdat het een zinloze activiteit is geworden.
Nu ga ik iets bedenken tegen verkrachting.

Nieuws. Waarom is er eigenlijk nieuws? Waarom het journaal, waarom de krant? En waarom nu.nl of teletekst? Nou ja, de krant snap ik nog, je wilt tenslotte weten welke dag het is. Het nieuws snapte ik ook nog wel toen Loretta Schrijver het nog presenteerde, maar nu.nl en teletekst? Da's toch alleen maar voor Aagjes? Die er de hele dag op zitten te kijken om zich niet in nieuws te hoeven verdiepen maar om wél de eerste te kunnen zijn die het nieuws te weten is gekomen. Vervolgens pakken ze snel de telefoon en bellen bekenden om het laatste grote nieuws als eerste over te brengen. Hebben ze ook een keertje aanzien.
Lees ik net op nu.nl dat Jos Brink morgen overlijdt.

Toen ik vrijgezel was en geen computer had keek ik veel documentaires. Mijn IQ steeg een punt per dag in die tijd. Ik log al sinds 2004 en sinds die tijd staat mijn IQ stil. Maar dankzij Hyves kijk ik weer documentaires en voel het weer kraken onder mijn hersenpan.
Vandeweek, een documentaire over het plotseling verdwijnen van een zekere A.H. eind april, begin mei 1945. Een half uur lang werd er gespeculariseerd dat de heer H. na de oorlog nog in leven is geweest. Ooggetuigen in Argentinië, een U-boot die in die dagen stiekem uit Noorwegen was vertrokken, zijn nooit gevonden lijk, o complottheorie, o complottheorie. Ik was er al bijna van overtuigd dat Wiesenthal z'n werk niet goed had gedaan.
Wat doen de heren documentairemakers? Ze helpen hun eigen complottheorie om zeep door later met het gebit en een stuk hersenpan van de heer H. te komen en te zeggen dat dat het omonstotelijke bewijs was dat heer H. cyaankali had genomen en zich tegelijkertijd door het hoofd heeft geschoten.
Ja nondejuu. Dat wist ik voor die documentaire ook al.

In mijn vrije tijd ben ik amateur-gynaepsychiater. Ik hou mij dus bezig met geestesziekten die specifiek zijn voor de vrouw. In de reacties op mijn vorige logje kwam een mooi exemplaar aan bod die het niet eens was met de eerste zin, namelijk dat mensen instinctief de hele dag bezig zijn hun kansen op sex te vergroten. Volgens haar moest het woord 'mens' vervangen worden door het woord 'man'.

Deze vorm van grootheidswaanzin is een relatief veel voorkomende, lichte geestelijke stoornis bij vrouwen. Vrouwen voelen zich superieur aan mannen en denken dat het mannelijk exemplaar uitsluitend denkt aan sex, en dat zij zodra ze de kans krijgen, zich over zullen geven aan hun lustgevoelens. Zij vergeten echter een ding. Ondanks dat de man als lid van de menselijke soort ook is opgescheept met hetzelfde oerinstinct, hij wel een veel beter ontwikkelde discipline heeft. Bovendien voelt een man zich minder snel aangesproken, en zal ook minder snel dingen ontkennen.

De mannelijke lezer zal bij het lezen van de eerste zin uit het vorige logje denken: "Klopt. Ik doe mijn best er goed uit te zien, ik ben zorgzaam en ik probeer me geestelijk te ontwikkelen, ik probeer carrière te maken om zo mijn maatschappelijke positie te verstevigen, en als Mack zegt dat dat allemaal is om instinctief je kansen op sex te vergroten, dan zal dat wel zo zijn. Goh, nooit geweten. Interessant wat Mack daar zegt." Bovendien zullen ze ook gelijk snappen dat een instinct bedoeld is om te overleven, maar dat je niet altijd in een noodsituatie verkeert. Iets soortgelijks als een hond die blaft als de bel gaat, ook niet gelijk de bezoeker verscheurt. Nee, gewoon, de bel gaat—–> blaffen, klaar.

De vrouw echter, voelt zich aangevallen en gaat in de verdediging. Sterker nog, zij projecteert haar eigen instinctieve gedrag op dat van de man. Gelukkig geldt ook voor de meeste vrouwen, de bel gaat—-> blaffen, klaar.
Een voorbeeld ter verduidelijking. De bel is voor de vrouw de instinctieve behoefte haar kansen op sex te vergroten. Het blaffen doet zij echter als volgt: Zij draagt rode lippenstift om het mannelijke exemplaar te laten zien dat ze vruchtbaar is. Zij weet het niet maar voor de man zijn rode lippen een teken dat de vrouw paringsrijp is. De man zelf weet dit natuurlijk ook weer niet, maar hij gaat wel blaffen.
Vervolgens gaat het vrouwtje op hoge hakken lopen. Zij geeft daarmee een signaal aan de man. "Kijk eens, hoe hulpeloos ik ben? Zie je niet dat ik verdedigd moet worden, sterke man?" De man op zijn beurt, in verwarring gebracht, weet instinctief dat hij haar moet ondersteunen zodat ze niet valt. De man blaft, maar verscheurt niet.

Zo draait het in het hele leven dus onderbewust maar om één ding. Mooi geregeld van de Moeder Natuur anders zou de mens gedoemd zijn om uit te sterven.
Bovenstaand verhaal is in een laboratorium onderzocht en wiskundig aangetoond. Ik zou ook willen dat het anders was, maar tegen een wiskundige stelling valt nu eenmaal niet te vechten.