Categorie: Mack is maatschappij-kritisch

Het valt mij op dat het me helemaal niet opvalt dat spaarlampen langer mee gaan dan gewone lampen. Daar komt bij dat ze eerst moeten opwarmen voor ze licht geven, duurder in aanschaf zijn en dat je nooit weet hoeveel het gebruik van die spaarlamp je nu bespaard heeft. Want die opwarmfase schijnt het meeste te kosten. En zeker met kleine kinderen die lichtknopjes interessant vinden, is het gewoon geen goed idee. Een ouderwetse gloeilamp voldoet veel beter. Een gloeilamp gloeit, voor een spaarlamp moet je sparen.

Het valt mij sowieso op dat de technische vooruitgang momenteel op een dood spoor zit. Ja, dat merk je niet echt omdat er om de haverklap iets wordt uitgevonden, maar eigenlijk zijn het geen uitvindingen, het zijn vervangingen van wat je al had. En er zitten eigenlijk alleen maar nadelen aan. Een moderne auto bijvoorbeeld. Die moet je van te voren programmeren om er mee te kunnen rijden. Verschillende standen voor de demping, voor de stuurbekrachtiging, knoppen voor extra vermogen, navigatiesysteem, honderd knopjes en waarschuwingslampjes die je in de gaten moet houden en ga zo maar door. Terwijl een oude auto maar één stand voor de demping had, namelijk de juiste. Bovendien was je er al vijf kilometer mee onderweg terwijl je de nieuwe nog aan het instellen bent om er überhaupt mee te kunnen rijden.

Digitale tv, ook zoiets. Heel vroeger had je een knop en daarmee ging de tv aan. Daarna kwam er een afstandsbediening en moest je eerst de tv op stand-by drukken en daarna nog eens op de afstandsbediening (twee handelingen) om te kunnen kijken. Nu moet je drie knoppen indrukken om hetzelfde doel te bereiken. Dan moet je digitale ontvanger nog contact zoeken met een ander omzetbevorderend apparaat voor KPN en je hebt al vijf minuten van je programma gemist. Ja, het beeld is digitaal. Ja prima, maar als ze dat niet gezegd hadden, had ik het niet gezien.

Computers hebben twee miljoen functies, terwijl ik er maar twee gebruik. Soms drie als ik op dreef ben. Om nog maar te zwijgen van alle dingen met I- ervoor die gebracht worden als iets volkomen nieuws, maar in feite niet meer is dan twee of meer reeds bestaande concepten die aan elkaar worden gelast. Als ik morgen een scheerapparaat met een telefoon kruis en ik breng dat op de markt als I-shave, loop ik binnen.

Natuurlijk weet u een voorbeeld van een uitvinding van na het jaar 2000 waardoor dit hele logje als niet geschreven beschouwd kan worden.

In Nederland zorgt Geert Wilders voor leven in de brouwerij. Dat is zo. Veel mensen houden wel van een beetje leven en lopen met hem weg, anderen zijn meer gehecht aan hun rust en bieden fel tegenstand. Ze zeggen wel van Geert, je bent vóór hem of je bent tegen hem. Nou, dat klopt niet want ik sta er wat neutraler in. Mensen waar je alleen voor of tegen kunt zijn zijn extremisten. Extreem slecht of extreem goed. Geert is wat dat betreft erg gematigd. Hij heeft zelfs wel iets sympathieks als hij geinterviewd wordt door iemand die hem ligt. Andersom, als de interviewer hem niet ligt kan hij knap arrogant worden. Maar ach, wat een ophef. Wees toch blij dat we niet hoeven te stemmen in Amerika. Daar lopen pas gekken in de politiek.

Ik heb Amerikanen altijd al achterlijk gevonden. Dat kun je rustig zeggen over Amerikanen. Als je het over moslims zegt, dan ligt dat wat gevoeliger. Nu ben ik nooit in Amerika geweest en ik hoop dat zo te houden, maar omdat ik een neef heb die twintig jaar geleden naar het land van de ongewenste mogelijkheden emigreerde, en waarmee ik sindsdien één mailwisseling heb gehad, vind ik dat ik toch recht van spreken heb. Er zijn twee mogelijkheden. Amerikanen zijn achterlijk óf Amerikaanse media scheppen een achterlijk beeld door alleen maar achterlijken in beeld te brengen. Oppervlakkig, egoïstisch, mediageil, materialistisch, onbetrouwbaar en niet bijster intelligent, zo denk ik over de gemiddelde Amerikaan. Ik kan er ook niks aan doen, dat is een signaal dat ze al decennia over de oceaan zenden en ik pik dat op.

Het probleem is wel dat veel mensen hier het signaal niet alleen oppikken, maar zich er ook op afstand door laten besturen. Ze gaan net doen of ze interessant zijn, ze gaan vreemd praten en ze doen dansjes terwijl iedereen weet dat een denneboom stil moet staan. Jammer vind ik dat. Mensen zijn toch het mooist als ze zichzelf zijn. Vraag het een schizofreen.

Vreemd. Ik zit art 32bb van de loonbelasting te bestuderen en daarin worden excessieve vertrekvergoedingen geregeld. Het gaat daarbij om mensen met een jaarinkomen van € 522.000 of meer. De fiscus moet ingrijpen om te zorgen dat er geen buitensporige bevoordeling voor deze groep van werknemers plaats kan vinden. Of tenminste niet zonder dat het de werkgever ook extra belasting kost.

Als je er over nadenkt is het onlogisch. Kennelijk willen werkgevers graag dit soort vergoedingen toekennen aan hun duurste werknemers. Want anders hoefde de belastingdienst toch niet in te grijpen. Terwijl wij -het voetvolk- onze werkgevers toch hebben leren kennen als over het algemeen aimabele mensen die juist geneigd zijn om zo weinig mogelijk kosten te maken voor hun werknemers. Want bij een vraag om loonsverhoging wordt door de meeste werkgevers toch dankbaar gebruik gemaakt van de economische crisis als argument tegen.

Nee, ik kan het niet helemaal rijmen met art 32bb. Is het een soort in stand houden van een caroussel waarbij de hoogst beloonden van de ene naar de andere werkgever kunnen gaan om zodoende in een jaar tijd bij elkaar te harken waar de meeste werknemers hun hele leven voor moeten werken? Maar wat is dan het belang van de werkgevers?

Ik kan eigenlijk niks anders verzinnen dan dat aandeelhouders een zo’n hoog mogelijk rendement per aandeel willen, en dat de hoogst beloonden hen op listige wijze weten te overtuigen van het feit dat ze dat krijgen als ze excessieve beloningen aan hen toekennen. Terwijl iedereen toch snapt dat de winst per aandeel juist gebaat is bij een zo’n laag mogelijk salaris van de president-directeur? Sterker nog, juist de president-directeur die begaan is met het lot van de aandeelhouder zou dit moeten snappen. Ik zal wel ziek geweest zijn op de dag dat dit behandeld werd op school.

Het lukt me niet meer, om een inhoudelijk en kritisch stukje te schrijven over de Algemene beschouwingen. Het was zo diep triest dat ik me er niet eens mee bezig wíl houden. Wat een ellendelingen voeren daar de boventoon! Waarom lukt het een ooit waardig man als Cohen niet om de aanvallen af te weren? Aikido moet hij bedrijven in plaats van de tegenaanval in te zetten. Gebruik de energie van de tegenstander tegen zichzelf, en behoud je waardigheid. Is dat nu zo moeilijk?

Nee, ik vind het niet kunnen de toon die vandaag gespeeld werd in de Tweede Kamer. Was het in een theater geweest, dan was het prima. Eventueel wil ik daar nog voor betalen. Want Wilders is best grappig, al is zijn improvisatie ingestudeerd. Want over woordkeuzen als kopvoddentax en bedrijfspoedel is vooraf binnen de  PVV gestemd hoor! De Tweede Kamer mag van mij best een tikkeltje elitair blijven. Dus stropdassen en scheidingen aan de linkerkant. Henk en Ingrid moeten wel kunnen blijven schelden op “de hoge heren in Den Haag”. Want als de verloedering daar in dit tempo doorzet, dan gooien ze elkaar over twee jaar met bierblikjes en knakworsten naar de koppen. En dan roept de voorzitter tot orde met een hele harde boer in de microfoon. “BUUURRPPP! Koppuhhh dicht!

Ik twitter niet. Dat is natuurlijk tegen beter weten in en te vergelijken met Nestorix uit Asterix en Obelix die zich verzette tegen toverdrank omdat de Galliërs tijdens het beleg van Alesia ook geen toverdrank hadden. Nu heeft een kandidaat voor het burgemeesterschap van New York -laten we hem Dick noemen- per ongeluk een pikante foto van zichzelf naar iedereen verstuurd in plaats van naar de vrouw -niet zijn echtgenote- voor wie die bestemd was. In blinde paniek delete hij de foto maar het kwaad was al geschied. Toen verzon hij dat zijn account gehacked was en tenslotte gaf hij toe dat hij het zelf was op de foto.

Daar gaat het burgemeesterschap, zou je denken. Maar nee, de eerste complottheorieën worden alweer van stal gehaald; Dick zou dit expres gedaan hebben omdat gebleken is toen Bill Clinton door het stof moest, hij vele malen populairder werd dan voorheen. Stel dat dit waar is, en dat weten we zodra de nieuwe burgemeester bekend is, dan krijg ik plaatsvervangende schaamte. Niet voor Dick, want er blijven eenmaal altijd machtswellustelingen, maar voor de Amerikanen die om die reden op hem stemden. Er zijn landen in het Midden-Oosten waar mensen hun leven geven voor een tikkeltje meer democratie, moet je zien wat die Amerikanen met hun rechten doen! Voor straf zouden Amerika en Syrië van regime moeten wisselen. Je moet nog oppassen dat je niet alle Amerikanen over één kam scheert, maar waar rook is is vuur, en Amerikanen maken een domme indruk.

Terug naar Twitter. Wat ik ervan weet is dat je korte berichten kunt plaatsen en dat het dan de bedoeling is dat anderen dat lezen. Het moet een hels karwei zijn voor een journalist om tussen die miljarden tweets net die éne te vinden die nieuwswaarde heeft. Teveel informatie leidt net zo min tot een oplossing als te weinig informatie. Ik zie iedereen Twitteren en Appsen, Facebooken en Hyven, Linkedinnen en Wikipediaën en weet ik wat allemaal wel niet nog meer. Ik rij achteraan mee als het gaat om de nieuwste technologie. Maar ik maak me daar geen zorgen over. Ik heb vanavond ontdekt dat het installeren van een draadloze printer een fluitje van een cent is, zelfs al heb je dat nooit gedaan, terwijl mijn rekenmachine mij voor veel grotere moeilijkheden zette toen ik een annuïteitenlening probeerde na te bootsen.

Met behulp van de (engelse!) handleiding is het gelukt. Mijn technologische achterstand op het peleton haal ik zo in. Daarna is het erop en erover. Want een HP 10bII financial calculator is moeilijker te bedienen dan een I-phone. Hoop ik.

Wie er ook aan de macht is, tevreden is men nooit. Dat geldt voor elke premier, en voor elk kabinet. Momenteel is Mark Rutte aan de beurt om getomatigd te worden maar het had echt niet uit gemaakt, nooit zal iemand het goed doen. Ik heb eens even zitten nadenken over wat ik zelf zou doen, als ik momenteel premier was. En na vandaag weet ik het. En ik ga het vertellen, en ik vind het zelfs helemaal niet erg als Rutte dit idee van mij steelt.

Ik zou eens flink wat manschappen op marineschepen bijeenbrengen en de Middellandse Zee opvaren en eens aanleggen in Syrië. Vervolgens zou ik de troepen naar de centra van de grote steden brengen om daar de bevolking te beschermen tegen de misdaden die gepleegd worden door de overheid. Want een overheid verliest in mijn ogen elk recht als de bevolking wordt uitgemoord.

Ja, dat zou me een imagoboost geven! Niet alleen voor Rutte, maar voor heel Nederland. Gewoon, zonder toestemming maar met medeweten van de Navo. Geen gezeik over economische of politieke belangen, gewoon doen wat er moet gebeuren. Een bevolking beschermen tegen een sadistische dictator is een prima reden om een oorlog te beginnen. Je kunt ook een 818 pagina’s tellend boek schrijven vol met rechtvaardigingen om een oorlog te ontketenen, maar ook dat is geen garantie dat je achteraf gelijk krijgt. Dus ik zou zeggen, waar wachten we op? Tot alle demonstranten doodgemarteld zijn? Ten aanval!

Vrogger, toen de hond nog uut de kont blafte, trakteerde ik op school vaak oliebollen op mijn verjaardag. Want oliebollen waren mijn lievelingseten. Andere kinderen trakteerden op een zakje chips, een lolly en in een triest geval op een appel. De getrakteerde kinderen waren er blij mee en tot zover ging alles prima. Maar ergens tussen vroeger en nu ging er iets goed fout. Ergens heeft een redactrice van een damesblad, waarschijnlijk Libelle, eens een stukje gepubliceerd over zelfgemaakte fantasie traktaties. Let wel, niemand vroeg hierom, geen kind dat ooit tegen diens moeder zei: “Nou, zou het volgend jaar niet leuk zijn als ik een pop maak van speculaas en als ik dropveters vlecht zodat die dienst kunnen doen als haar?” Nee, nergens in Nederland was er een kind die leed onder het feit dat hij een voorverpakte traktatie kreeg. Sterker nog, de verpakking moest zo snel mogelijk verwijderd kunnen worden zodat de traktatie snel opgegeten kon worden. Het liefst natuurlijk snoep, wat appels kreeg je thuis ook wel.

Maar goed, het kwaad geschiedde, de omzet van het damesblad steeg, en het doel was bereikt. Het verschijnsel van de elkaar aftroevende moeders deed zijn intrede. De ene bakte cakejes, een ander maakte een snoephuisje, weer een ander maakte een olifant van eierkoeken en niemand durfde meer zijn kind gewoon 25 zakjes chips mee te geven omdat men dan zou kunnen denken dat de ouders van het kind niet zo creatief waren. Of dat de ouders kennelijk geen tijd voor het kind hadden. Gelukkig heeft de commercie ook voor deze ouders een oplossing, kant en klare fantasie traktaties waarvan het lijkt alsof de ouders ze gemaakt hebben.

En ik ben geen haar beter hoor. Ik stuur mijn kind ook niet naar school met slechts een zak spekkies. Maar wat ik wel vind is dat de betreffende redactrice opgespoord en voor het gerecht gebracht moet worden. Er is zo goed als onherstelbare schade toegebracht aan de maatschappij voor eigen gewin. Er is oneigenlijk op het gemoed gespeeld van de Libelle lezende moeder. Er is van te voren uitgedacht dat de Libelle lezende moeder gevolg zou geven aan de oproep, omdat als ze dat niet zou doen, ze wel de “Opzij” had gelezen.

Is er een weg terug? Jazeker, maar dat vergt nieuwe leiders en een veranderd inzicht. Als beide partijen elkaar bestrijden met slechts pijl en boog, is dat net zo effectief als dat men elkaar bestrijdt met kruisraketten. Het bespaart alleen een hoop geld. Het wordt tijd voor De Partij Van Simpele Traktaties.

Het is net alsof het leven steeds onbetaalbaarder wordt. Ik tankte vandaag mijn persoonlijk recordbedrag: € 107,- En daarmee kom ik slechts 444 luizige kilometertjes ver. Mijn auto rijdt kennelijk 1 op 7,5. Elke kilometer kost mij 0,25 ct aan benzine. Gelukkig vloeit hiervan maar een klein deel naar de oliemaatschappij en een groot deel naar de staat, zodat die het kunnen gebruiken voor allerlei nuttige uitgaven waar ik weer profijt van heb. Maar wat het is de laatste tijd, ik weet het niet. Ik ga bewust niet terugkijken op de tijd toen ik nog alleen woonde, in een goedkoop flatje en ik alles kon doen en laten waar ik zin in had. Als ik een nieuwe auto wilde, spaarde ik een maandje of vijf en hoppakee, daar stond een prachtige, glimmende GTI voor mijn deur. Wintersport? Geen enkel probleem. Aandelen? Koop maar. Uit eten? Ik betaal wel.

Nee, die tijd is reeds lang voorbij. Maar de laatste tijd lijkt het nog erger te worden. En juist nu wij er veel bewuster mee bezig zijn komen we krap te zitten. Kinderen zijn natuurlijk duur, maar hun waarde is ook niet in geld uit te drukken. En zo één op de 150 lukt het uiteindelijk wel om miljonair te worden, dus vanuit dat standpunt bezien zijn ze een goede investering. Maar juich niet te vroeg, miljonairs geven zelden wat weg, zelfs niet aan hun eigen ouders. Omdat wij geen 150 kinderen hebben zijn we genoodzaakt de inboedel te verkopen. Fietsen, kinderstoelen, speelgoed, kleding, alles verdwijnt hier via Marktplaats. Soms wordt er hier al gesproken over het wegdoen van één auto. Dan kijk ik even de andere kant uit en doe ik net of ik het niet hoor. De wolven huilen en Omsk is nog ver.

Ik moest vandaag in de kruidenwijk in Almere zijn. Een deal op marktplaats. Ik was nooit in Almere geweest maar Almere is net als ik het me voorstelde. Aangelegd. De mevrouw bij wie ik moest zijn had een triest huishouden. Gescheiden, een zootje in huis en een op de bank hangende, met een Nintendo uitgeruste puber die geen boeh of bah zei toen ik binnenkwam. “Goedemorgen puber,” zei ik toen maar tegen de puber. “Mogge,” mompelde hij zonder van zijn schermpje op te kijken. Hij had niet eens een actieve houding om dan tenminste nog zijn persoonlijk record scherper te stellen. Nee, hij hing onderuitgezakt op de bank. Met zijn voeten op tafel. Op de terugweg dacht ik na over de puber. Hoe ik zelf was op die leeftijd. Ik was ook niet extreem ondernemend en ik zal ook wel eens doelloos op de bank hebben gehangen. Maar overdag, en bij zulk mooi weer? Ik moet er toch niet aan denken dat mijn eigen kinderen straks overlopend van desinteresse op de bank hangen. Ik mag toch hopen dat ze een hobby hebben. Een sport. Hersenen. Vriendjes. Iets! Nou ja, geen schietvereniging dan.

Ik vroeg mij -misschien wat voorbarig- af waar het heen moet met dit soort pubers. Er zit een lusteloosheid in die je niet voorstelbaar acht. Toch zal hij op een gegeven moment aan het werk moeten. Dan zal hij een actieve houding aan moeten nemen. Op tijd komen. Enthousiast doen. Misschien dat er vanzelf een knop omgaat en dat dit soort jongens uiteindelijk de strebertjes en de yuppen worden, maar ik dacht meer aan Maaskantje. Misschien is het wel precies de juiste tijd om de dienstplicht weer in te voeren. Want de koude oorlog kan voorbij zijn, er ligt een nieuwe vijand op de loer. Een ongeïnteresseerde, hangende vijand met een Nintendo. Geef hem een Leopardtank. Geef hem een F-16. Een Apache. Een onderzeeër. Maar geen Nintendo.

Ik zag het programma ‘de rekenkamer’ waar een aantal vreemde conclusies werd getrokken over de kosten en baten van roken. Aan de debetzijde werden o.a. de kosten genomen van de rookpauzes. Dus twee keer een kwartier per dag, per werknemer, en dat maal het uurtarief. En dat is natuurlijk kassa. Voor kantoorpersoneel geldt dat natuurlijk helemaal niet. Want niemand kan beweren dat rokend kantoorpersoneel minder productief is dan niet-rokend kantoorpersoneel. Ik kende niet-rokend kantoorpersoneel dat zo vaak zat te klagen over de extra rookpauzes van rokers, dat ze aan dat klagen een veelvoud van tijd verloren lieten gaan ten op zichte van de niet-onruststoker.

Aan de creditzijde echter werd als opbrengst het vroegtijdig overlijden van rokers gezet. Hoe vroeger ze overlijden, hoe minder ze de gezondheidszorg kosten. Eigenlijk zijn niet-rokers hele asociale mensen. Daar staan weinigen bij stil. Sowieso is het wat egoïstisch om na je pensionering gewoon door te blijven leven.

Bloggend personeel schijnt nu ineens juist weer productiever te zijn. Dat werkt geloof ik net zo als een personeelsuitje. Het uitje kost geld, maar de onderlinge verhoudingen verbeteren en dus levert het uiteindelijk geld op. Het is niet mijn redenering, maar wel een algemeen aanvaarde.

Productiviteit is een naar verschijnsel. Over het algemeen wordt alleen de productiviteit van de mensen met de laagste salarissen gemeten. Omdat die meetbaar is. Bovendien zijn managers er niet bij gebaat om hun effectiviteit te meten. Het is al net als in de politiek. Als het economisch meezit, ligt het aan de regering, als het tegenzit, aan de economie.

http://www.nu.nl/tech/2460762/bloggend-personeel-productiever.html