Categorie: Geen categorie

Het huwelijk, dat is geven en nemen. De vrouw geeft en de man neemt, tenzij daar paal en perk aan gesteld wordt door de vrouw. Hoe dat komt dat vrouwen zo vrijgevig zijn dat weet ik niet. Spreek ik voor mezelf als ik zeg dat mannen lui zijn? Tenminste, als het op vooruit denken aan komt? Soms zie ik schuldbewust aan hoe Linda dit gezin blijft runnen terwijl ik bezig ben met werk, studie e.d. Natuurlijk, er is een leidinggevend element in het spel, en daarin is Linda eenmaal beter dan ik. Soms loopt zij zichzelf voorbij en staat de wanhoop op haar gezicht te lezen. Tussen de dagen door probeert ze genoeg slaap te krijgen. De huishoudelijke taken komen, zeker nu ik met een studie begonnen ben, grotendeels op haar conto, maar het is het regelen dat haar de meeste energie kost. Kinderen onverwacht vrij van school, visite, vakantie, huisarts, wat eten we morgen nu weer, die dingen.

Nee, wat zij presteert verdient diep respect. En ze vraagt er zo weinig voor terug. Eigenlijk alleen begrip. En wat krijgt ze? Een grapje dat ze al kent. Een liedje dat ze waardeloos vindt. http://www.youtube.com/watch?v=ehGfqH8UxV8&feature=related Sommigen kopen hun schuld af met een bloemetje, dat werkt ook. Ik doe het nu met een logje. Zodat de situatie kan blijven voortbestaan. Nou ja, ik leg hier even mijn eigen zwakheid bloot. Maar dat kan al helpen. Niks tegen haar zeggen hoor, want ze weet dit niet. Ze vindt mij ook geen lapzwans hoor, hooguit af en toe.

Vanochtend vroeg reed ik naar de jaarbeurshallen in Utrecht om daar examentraining bij te wonen voor mijn examen van a.s. dinsdag. De man die het examen samenstelt gaf de training ook, dus ik heb nu wel een idee van de onderwerpen die behandeld gaan worden. Er waren ongeveer 60 mensen waarvan 58 de mondelinge opleiding volgden, en 2 de schriftelijke. Tenminste, dat maakte ik op uit de groepjesvorming in de pauze. In elk geval, ik heb het idee dat ik de stof redelijk beheers, en dat is toch de voornaamste reden dat je naar zo’n training gaat.

Vanmiddag ging ik achter de computer zitten en Linda ging even bijslapen op de bank. De kinderen waren net weg in verband met vanavond, maar daarover vanavond meer. Ik moest haar om vijf uur wakker maken. Toen ik de trap op liep, lag er een dikke rode kat op een van de treden, en omdat ik de beroerdste niet ben, stap ik daar netjes overheen. Toen ik om vijf uur weer naar beneden liep, in het stikdonker, liep er een grijze kat om me heen te mauwen. Ik wist niet zeker of de rode er nog lag en voelde voorzichtig met mijn voet. Ik voelde iets en ik verloor mijn evenwicht. Ik stortte van de trap af en landde op een melkbus die bij ons in de gang staat. Ik bleef even liggen en sleepte mij toen naar de deur. Linda zat rechtop op de bank en zat nog in de ademstokstand. Op drie gekneusde vingers, een plek op mijn rug en een donderend geraas na, was er niks aan de hand. Ik heb mijn taak volbracht en Linda stipt om vijf uur wakker gemaakt.

Vanavond zaten wij in Hengelo, in het theater alwaar Rowwen Heze optrad. Drie jaar geleden hadden we dat ook al eens gedaan en dat was een groot succes. Te meer omdat ik daar geïnspireerd werd om Tammar, Simone te noemen. Uiteindelijk is het haar tweede naam geworden. Simone zelf was er nu niet. Muzikaal maakte dat niet zoveel verschil, maar was zij er wel geweest, dan weet ik zeker dat ik niet zoveel pijn had gevoeld bij het klappen.

Ik ben niet vaak jaloers op andere mannen omdat ik nu eenmaal mijn eigen kwaliteiten heb, en belangrijker, die ook inzie. Ik misgun ook weinig mensen hun succes, en degene dié ik het misgun zijn gewoon eikels, dus dat heeft niet met jaloezie te maken. Maar gisterenavond was ik best een beetje jaloers. Oké, ik heb er niet van wakker gelegen maar toch, toen het gebeurde dacht ik: "wauw." Ben Saunders, de waarschijnlijke winnaar van The Voice of Holland zong als ruwe bolster een liefdesliedje, trok a la Bruce Springsteen een oogverblindend meisje op het podium, danste met haar en kuste haar.

Ik misgun Ben dit niet want hij is een sympathieke jongen. Maar ik was wel jaloers want dit is nu zo'n actie die je eenmaal in je leven uitgevoerd moet hebben, wil je leven niet mislukken. Maar ja, tijdens het boekhouden doen dit soort gelegenheden zich niet of nauwelijks voor dus mij is het nooit gelukt. Nee, ik ben ooit in mijn uniform met een Harley Davidson de fabriek ingereden waar Linda werkte, liet haar achterop stappen en onder luid applaus zijn we weggereden, het geluk tegemoet. The End. Maar wat Ben hier deed, sloeg alles. Tenzij dit natuurlijk afgesproken werk was, dan niet. Dan ben ik niet jaloers. Make my day.

 http://www.youtube.com/watch?v=xipuAYMPcTk

 

**Belangrijke Update** Verklaring van Ben op youtube:

Omdat er veel vragen komen over de zoen " Hierbij de verklaring"

De zoen is niet gebasseerd op liefde en was niet spontaan, dit hoorde bij de show.

De blonde dame in kwestie is danseresje Eefje een echt lief lief meisje.

Ze danst in tvoh niet meer en minder.

 

Oef!

Wij, Linda en ik, hadden vorige maand een echtelijk verschil van mening over het aantal boterhammen dat Hans mag eten op een dag. Hij zat al aardig richting de 10. Ik zelf at er altijd 's ochtends vier en 's middags zes dus ik weet dat het geen kwaad kan. Sterker nog, mijn ouders stelden de limiet bij zes tussen de middag, want er zat geen rem op mij. Maar brood is goed voor u.

Hans groeide uit zijn broeken en van Linda moest hij op rantsoen. Ik was het daar niet mee eens want hij groeit nu eenmaal goed. Hij is wat aan de stevige kant maar dat zijn voornamelijk spieren. Wij besloten de kwestie voor te leggen aan de schooldokter, die vandaag op school was. Tot die tijd werd tegen mijn zin, zijn rantsoen verlaagd naar 2 boterhammen 's ochtends en vier 's middags.

Met Hans was alles in orde. Zijn verhouding gewicht/lengte was boven het gemiddelde en mag niet verder toenemen. De dokter vond 10 boterhammen belachelijk, maar nu komt het, zes was ook aan de hoge kant. Nou, ik leg me erbij neer want het is vechten tegen de bierkaai, maar ik ben het er niet mee eens. De arme jongen zit straks met honger in de klas en verandert langzaam in een schrielkip. Maar ja, doktoren hé, die hebben er voor geleerd.

Mocht ik er niet in slagen om ooit dictator te worden, dan wil ik graag een wereldberoemd blogger te worden. Niet tijdens dit leven, maar na mijn dood. Laten we zeggen in het jaar 2281, dan ben ik er wel geweest. Oh, en waarom wil jij dat dan, Mack? Daar weet je dan toch niks meer van. Nee, dat is waar. Maar het lijkt me zo mooi als er dan weer járen na de aanvang van mijn sterrenstatus een bericht in de krant verschijnt met: Nooit eerder gepubliceerde logjes van Mack ontdekt!" En dat er dan een deskundige op het radio 1 journaal komt, die toelicht van welk groot belang deze vondst is voor de literaire geschiedenis. En dat de interviewster dan vraagt hoe het komt dat Mack die logjes nooit heeft gepubliceerd. En dat dat dan een eeuwig raadsel zal blijven…

Ja, dat lijkt me wel wat.

Omdat ik overal te laat achterkom begreep ik pas sinds kort dat er een financiële crisis heerst. Die heeft nu ook in ons gezin toegeslagen want wij hebben een budget-vakantie geboekt. Wederom in Frankrijk want de ware boekhouder wil zijn saaie reputatie niet verloochenen. Wat er precies budget aan is heb ik, behalve de prijs, nog niet kunnen ontdekken. Vergeleken met een impulsvakantie drie jaar terug  zijn wij er al steeds in geslaagd om voor minder geld dan toen een vakantie te boeken. Hoogtepunt was afgelopen jaar toen wij kostentechnisch twee weken in een tent bivakkeerden.

Wij hebben in de afgelopen jaren geleerd wat we niet nodig hebben. En dat zijn: een animatieteam, vijf sterrencamping, schoon sanitair, een restaurant op de camping en een Nederlands sprekende host. Schrap je die hele handel dan komen wij voor minder dan 75% van de prijs waarvoor we afgelopen jaar in een armoedige tent verbleven, nu terecht in een heuse stacaravan met veranda. Op de campingbeoordelings-site gaf iedereen hele hoge cijfers en degene die het niet deed was een mevrouw die tijdens het douchen was gefilmd met een mobiele telefoon. Was het een echte camera geweest, had zij ook een hoog cijfer gegeven. Bovendien is het nog in de naar mijn smaak mooiste omgeving van Frankrijk, de Alpen.

Ik heb zitten bedenken welke fout wij nu hebben gemaakt, maar ik kom er niet uit. Schoon sanitair hebben we niet nodig want we hebben een stacaravan. Een animatieteam valt je alleen maar lastig en onze kinderen krijg je er toch niet heen. De Nederlands sprekende akwijl heb ik ook niet nodig omdat ik de Franse woorden die ik ken, ook vloeiend uitspreek. Een restaurant op de camping is vaak niet zo goed, bovendien voor haute cuisine liefhebbers als wij zijn, volstaat de McDonalds ook.

Het enige waar ik mensen over hoorde was dat de camping veel gebruikt werd door doortrekkers. Niet qua toilet,  maar qua naar andere campings. Maar ook dat zal om twee redenen geen probleem zijn. In vakanties hebben wij toch nooit aansluiting, bovendien zullen de mensen die een stacaravan huren dat minimaal voor een week doen. Nee, ik kan het niet verzinnen. Het weer is iets minder betrouwbaar dan in de Ardeche, maar daar staat tegenover dat het in de Alpen vaker regent. De toileten schijnen trouwens toch schoon te zijn. En er is ook iets van een animatieteam. Eigenlijk is alles er behalve een glijbaan in het zwembad. Nou ja, daar ben ik toch te groot voor. 

Nee, alles overwegende en uit de afgelopen jaren conclusies trekkende, denk ik dat we ons hebben laten naaien door de reisorganisaties die er als groothandel tussen zitten. Een definitieve conclusie krijgt u begin augustus, als het er weer op zit. Vergeet ik nog te noemen dat de prijs van minder van 75% nog inclusief eindschoonmaak is. Zodat ik ook niet meer zo lang in de auto op Linda hoef te wachten tot ze klaar is.

Met Tammar naar de kapper gaan is een drama waar ik mijn hand niet voor omdraai. Zaterdag ik had ik een dubbele afspraak gemaakt voor haar haar en voor mijn haar. De allereerste keer nam ik haar mee en liet alleen een paar knipjes van haar pony afhalen. Ietwat wantrouwig onderging ze de behandeling en ik was trots. De keren daarna is ze met Linda mee geweest en dat ontaardde in een regelrecht kappersdrama. Linda gaat dan ook niet graag met Tammar naar de kapper. Laat mij het maar doen!

Het is een kwestie van voorbereiden en rustig blijven.

"Tammar, papa gaat naar de kapper!"

 "Ikke ook mee!"

Bij de kapper zette ik haar in de "Brum" kinderstoel. Mijn favoriete  kapster kwam eraan en deed haar een oranje schort met een muis voor. Op dat moment wilde ze eruit klimmen, maar de kapster kocht haar om met de belofte van een snoepje als ze klaar was. Dat deed haar besluiten om toch te blijven zitten.

"Kapper niet auw?"

"Nee, haartjes knippen doet geen auw"

"Kapper lief!"

"Ja, de kapper is lief."

Nou, het resultaat was een Tammar die zich gewillig liet knippen door de kapster. Pony bijgewerkt, puntjes geknipt, glitterspray er door en twee ingevlochten vlechten gevlochten. Is dat goed Nederlands? Volgens de kapster waren kinderen over het algemeen rustiger als hun vader erbij was in plaats van hun moeder. Moeders waren -volgens haar- toch vaak wat nerveus over het al dan niet rustig blijven van het kind. Kijk, dat is informatie waar ik mee thuis kon komen. 

"Papa zo ook vlechtjes maken?" grapte de kapster.

"Jah" antwoorde Tammar.

Toen we weggingen maakte Tammar nog een onuitwisbare indruk door uitgebreid te zwaaien. Trots als een pauw op het gedrag en het haar van mijn dochter verliet ik de zaak. Thuis vertelde ik onverschillig dat er geen enkel probleem was geweest en Linda keek mij ongelovig aan. Toen ik ging opscheppen onderbrak ze me met de mededeling dat ik voortaan met Tammar naar de kapper mocht. Nou, dat vind ik lekker toch niet erg.

Wat zitten ze nu toch te hannessen bij Nasa omdat ze een levensvorm hebben ontdekt waaruit een bepaald element waarvan gedacht werd dat het absoluut noodzakelijk was voor het bestaan van leven, ontbreekt. Als ik om mij heen kijk zie ik zoveel levensvormen waar elementen uit ontbreken. En wat dan nog, een bacterie! En het Roswell-incident houden ze geheim, maar dit moet breeduit in een persconferentie. Nee mensen, het wordt tijd om de subsidieregeling voor deze linkse groepering in te trekken.  

Laatst zag ik Wim Hof, alias "The Iceman" op televisie. Hij stond slechts gekleed in zwembroek in een grote bak met ijsklontjes iets te bewijzen, namelijk dat hij daar tegen kan. En dat kan hij inderdaad. Hij zwemt in ijswater, beklimt besneeuwde bergtoppen zonder beschermende kleding en loopt marathons over de noordpool, slechts gehuld in korte broek. Toen ik hem voor het eerst zag, dook hij, volgens mij tijdens de laatste elfstedentocht, in zwembroek in een wak. Ik dacht dat hij gek was en voorspelde dat zijn dood binnen vijf minuten zou intreden. Maar nee hoor, geen centje pijn. Het mooie is, dat volgens Wim Hof iedereen kan leren wat hij kan. Waarschijnlijk niet binnen een week, maar na jaren training denk ik.

Waarom stimuleert de overheid dit gedrag niet met belastingvoordelen? De man is dé oplossing voor de opwarming van de aarde, tenminste voor het gedeelte daarvan dat veroorzaakt wordt door broeikasgassen. En denk niet dat we er dan zijn. Ooit heb ik ook een man op televisie gezien die beweerde van zonlicht en koffie te leven. Hij bezwoer dat hij al jaren niet meer at. Dat biedt toch ook perspectief? En wat te denken van een man die beweerde na een auto-ongeluk nooit meer te slapen? Ik weet nog niet helemaal waar dat de oplossing voor zou zijn, maar er kan vast iets nuttigs mee worden gedaan. Bij onderzoek in een slaapkliniek naar de hersenactiviteiten van de man bleek hij trouwens schromelijk overdreven te hebben. Hij sliep wel degelijk elke nacht. Maar liefst vijf hele minuten.

Net als elk van ons, denk ik wel eens na over de dood. Toen ik nog heel klein was dacht ik dat ik onsterfelijk was en die gedachte heeft het lang volgehouden. Die onsterfelijkheid bestond ook meer uit een gebrek aan angst voor de dood, eenvoudigweg omdat hij te ver weg was. Doordat ik er nooit bij stilstond dat het ook mij ooit zal gebeuren, sloeg de angst een aantal jaren geleden, toen ik ten volle besefte dat ook ik er niet aan zou ontkomen, verpletterend toe. Hij verkrampte me en maakte me bang. Dat heeft een jaartje aangehouden en inmiddels zit ik weer op een aanvaardbaar angstniveau. Dat wil zeggen, ik denk er niet meer concreet over na en leef alsof het nog jaren duurt.

Op mijn vader is destijds actieve euthanasie gepleegd. Hij wist dus precies wanneer hij zou gaan. Wat zouden zijn gedachten zijn geweest toen hij het slaapmiddel kreeg toegediend? Was hij bang of ging hij vol vertrouwen de dood tegemoet? Zijn ellendige lichamelijke toestand (1,87 en 49 kg)  op dat moment heeft hem vast geholpen de beslissing te kunnen nemen. Hij moet ten volle beseft hebben dat er geen weg meer terug was. Hij heeft iedereen achter moeten laten in het volwassen besef van een veertigjarige. Eigenlijk pas sinds ik zelf kinderen heb snap ik hoeveel hij van ons gehouden moet hebben. Dat wij 'alles' waren maar dat het nu eenmaal niet in het belang van het kind is als je het altijd laat merken dat het 'alles' is. Soms moet je acteren dat je meent wat je zegt. Vroeger speelde dat misschien nog wel meer dan nu.

Nee, als je ten dode bent opgeschreven, wat wij allemaal zijn, dan kun je daar maar beter niet te vaak bij stil staan. Of je nu naar God gaat, of dat je verdwijnt in het oneindige niets, echt grappig zal de dood nooit worden.  De titel van dit logje komt uit de film Meet Joe Black. Tenminste, ik hoop hem goed uit mijn herinnering te hebben opgediept. Zo, dan ga ik nu uiterst opgewekt naar bed. Het belooft een mooie maar koude week te worden. Als het buiten vriest en binnen is het lekker warm, dan heb je al heel wat. Weltrusten.