Categorie: Geen categorie

Kent u nog van vroeger op school die mensen die na ieder proefwerk zeiden dat ze het slecht gemaakt hadden en dan de volgende dag irritant verbaasd reageerden omdat ze een acht hadden? Irritante lui vond ik het, van wie je niet op aan kon. Als ik zei dat ik het slecht had gemaakt, dan hád ik ook een drie. Op mij kon je tenminste bouwen. Vorige maand deed ik examen en het ging wel redelijk, zo was mijn gevoel. Een zesje, daar hoopte ik op, maar ik was absoluut niet zeker dat ik het gehaald had. Mijn baas, en ook mijn overbuurvrouw voorspelden een acht, maar achten, die wuif ik weg. Een Mack is van de zesjes en de zeventjes, en dat vindt-ie prima. Maar vandaag kreeg ik mijn eerste certificaat binnen, met daarop een acht. Als ik nu ook al onbetrouwbaar word, op wie moeten we dan nog onze hoop vestigen?

Er zijn mensen veroordeeld tot een geldboete wegens het dragen van een t-shirt met daarop het getal 1312, wat staat voor acab, wat weer staat voor "all cops are bastards". Het lijkt mij een tikkeltje vergezocht. Je moet toch wel een hele beroerde agent zijn wil je je hieraan storen. Bovendien, waar ligt nu de grens van het toelaatbare? 1313-1, mag dat wel? 328*4, is dat strafbaar?  Ik vind het een beetje overdreven. Als dit zich doorzet zit straks iedereen in de gevangenis die op 13 december jarig is. Nou ja, misschien heeft de rechter ook wel gelijk en moet je, als je een flinke jongen bent en de politie wilt beledigen, gewoon openlijk je middelvinger naar ze opsteken. Zodat een agent niet hoeft te twijfelen over je bedoelingen.

Een futiliteit natuurlijk. Er zijn grotere dingen dat dit. Zo las ik gisteren dat bacteriën in vier maanden tijd een groot deel van de olieramp in de Golf van Mexico hebben bestreden. Vier maanden! Ergens stemt het mij wel vrolijk. Ik zat mij te bedenken hoe het zou zijn om te mogen aanschouwen wat er zou gebeuren als de mensheid zichzelf uitgeroeid had door middel van atoombommen. Bacteriën zouden alle radioactiviteit binnen no-time opeten en een nieuw klimaat scheppen. Het leven zou weer van voor af aan moeten beginnen. Wie zegt mij dat dit al niet honderd keer gebeurd is?  Ik vind het wel mooi, die bacteriën die zich niet storen aan cijfercombinaties maar altijd en onverstoorbaar doorgaan met waarvoor ze aangesteld zijn: zorgen dat anderen zich druk kunnen maken.

In de nieuwjaarsnacht kon ik kiezen. Of ik sliep naast mevrouw Mack, wat doorgaans mijn gewoonte is, of ik sliep op zolder bij mijn zwager en dan zou mijn beruchte schoonzus in mijn bed slapen. Naast mijn beruchte schoonzus slapen behoorde niet tot de opties, want mijn schoonzus kan zich slecht beheersen als ze mij ziet.  Ik koos voor het op zolder slapen. Want mijn zwager is net als ik, Elvisfan, en op zolder staat een platenspeler die het doet. Bovendien houden wij van dezelfde grapjes. Steeds dezelfde grapjes, eigenlijk. Er komt nooit iets nieuws bij want ons repertoire is groot genoeg. Nu grepen wij terug naar 20 augustus 2007, toen wij een bezoek brachten aan de firma Seats and Sofa's om daar verhaal te halen over een net nieuwe, maar al kapotte bank.

Ja, wij gingen er met een grote bek heen, lieten ons afschepen en op de terugweg hadden wij weer een grote bek. Nou, en als wij dat naspelen krijgen wij buikpijn van het lachen. Zeker als je niet hard mag lachen omdat het hele huis al in diepe rust verkeert. Na een half uur waren wij het zat en werden we stil. Een minuut daarna hoorde ik zwager al slapen. Ik deed er vier minuten langer over.

Zijn er onder mijn lezers mensen met verstand van gebroken onderarmen? Want arme Tammar's breuk staat niet meer recht en moet opnieuw gezet worden. Na de eerste keer stond de breuk mooi recht, een paar dagen daarna week hij 20% af, maar dat was niet erg, nu is het 24% en moet het opnieuw. Ze is nu net van het gips rond haar ellenboog af en kan haar arm weer buigen, maar nu komt er straks weer gips tot over haar ellenboog. En gaat het dan de volgende keer wel goed of kunnen ze dit kunststukje eindeloos herhalen tot de breuk wel goed heelt? Dat laatste lijkt mij niet, maar ik dacht dat een gebroken arm een kwestie was van zetten, gips erom en klaar. Kortom, wat is de garantie dat het nu wel goed heelt?

Ik zit in een stress-ontkenningsfase, en ik voel me er prima bij. Het is januari dus ik draai op volle toeren. Vanochtend kreeg ik een vuurdoop, ik moest namelijk zorgen dat Hans op school kwam, zonder dat Linda daar aan te pas kwam. Aankleden, broodje eten, fruit en drinken mee, maar het allerlastigste is het in model brengen van zijn haar. Linda kan dat met haar handen en wat gel, ik maak er helemaal niks van. Ik gebruik water, een kam, gel en hoor het gejammer van Hans aan omdat de klitten in zijn haar pijn doen als ik het kam. Na een paar minuten wederzijdse irritatie was ik tevreden. Hij zag er weer pico bello uit. Hans mag dan het mooiste haar van de familie hebben, volgende week gaat hij met mij mee naar de kapper. De tondeuse erover.

Goed. Ik bracht hem naar school, gelukkig nieuwjaar Juffrouw Kim, gelukkig nieuwjaar papa van Hans, en daarna bracht ik de kranten naar mijn moeder. Dat voltooid hebbende, speerde ik naar mijn werk, niet omdat ik haast had, maar omdat de weg vrij was, zowel van auto's als van sneeuw. Dat is ontstressen, dat kleine stukje naar mijn werk scheuren. Ik begon om kwart voor negen, heb amper een woord gezegd, en ik nam slechts een kwartiertje pauze. Zo buffelde ik door tot kwart voor zes, heb thuis gegeten, ik kwam er achter dat de moeite met het haar van Hans voor niks was omdat er luizencontrole was en de kinderen geen gel in hun haar mochten. Ja, weet ik veel! Ik doe niet aan dat soort regels hoor. Bij mij is school school, en die is elke dag hetzelfde. Gezeur. 

Na het eten deed ik de kinderen onder de douche en naar bed, en om acht uur ging ik weer verder met mijn werk. Zojuist heb ik voltooid wat ik wilde voltooien zodat ik morgen fris weer verder kan. En ik blijf de stress ontkennen. Ik voel me prima. Lichte pijn in mijn schouders, maar dat gaat er zo wel uit. Ik neem mijn studieboek vennootschapsbelasting mee naar bed, want dat vind ik tegenwoordig interessanter dan Martin Bril. Of het nog goed met me gaat dat weet ik niet, u mag alarm slaan als u dat nodig vindt.

Vanmiddag hadden we op mijn werk een traditionele, te vroege kerstlunch. Eén van de mannen zit bij een kookclub en vindt het leuk om zich ontzettend uit te sloven in de keuken. Dagen van voorbereiding gaan erin zitten. Het is iets wat ik niet kan begrijpen, maar het is natuurlijk wel goed dat mensen elkaar niet altijd begrijpen. Ik probeer even te reconstrueren hoeveel gangen het waren. Het begon met iets paddestoelachtigs, daarna een eigengemaakte (hij zegt eigengemaakte) tomatensoep met room, toen iets met rode mul op een bedje van Belgische spinazie, een vreemde combinatie van bietenpulp met mierikswortel, een stukje haasrug en als dessert iets met chocolade en thee in gelei. Ik begreep er niet veel van, maar dit was zeker het lekkerste toetje dat ik ooit heb gegeten. Er was rode en witte wijn, Perrier en gewoon water. Elk gerecht werd toegelicht tot in detail. Tot aan het blaadje tijm, munt of basilicum aan toe. Normaal doe ik altijd een beetje lacherig over zijn kookclubje. Maar nooit tijdens de kerstlunch, want dat vind ik onbeleefd. Nee, ik prijs zijn kookkunsten en ik verbaas me erover hoe hij het voor elkaar krijgt om rode bieten en mierikswortel zo te combineren dat het lekker wordt.

Tweeëndertig procent van mijn leeftijd geleden, ben ik eens behandeld door een Reiki-master. Een vrouw, dus eigenlijk een Reiki-masteres. Ze was blond en zag er goed uit, maar daar gaat het helemaal niet om bij Reiki. Waar het wel om gaat, dat weet ik niet precies, maar het is een vreemde doch rustgevende gewaarwording. Ik had last van slapeloosheid dus klopte ik aan bij het tuinhuisje alwaar ik een afspraak had. Ik zag haar zitten, zowel in lotushouding als in opperste concentratie, en vroeg mij af of ik wel aan had mogen kloppen. Maar het mocht. De mevrouw ontwaakte uit haar trance en behandelde mij reikisch. Ik weet niet meer hoe de behandeling precies ging maar mijn grondingskoord was dik, en dat vertelde haar dat ik stabiel was. Terwijl ik dat juist helemaal niet was, want anders sliep ik niet zo slecht. Verder zag ze iets met legertentjes waarvoor ze me de verklaring vroeg, maar ik had geen idee destijds. Nu begrijp ik dat zij toen zag dat ik boekhoudcommando zou worden.

Ik geloof weinig van grondingskoorden maar feit was wel dat ik warmte van haar handen over mijn lichaam voelde trekken, zonder dat zij mij aanraakte. Op mijn linkerkuit zit nog een brandwond. En dat ik die nacht sliep als een blok. En dat ik de volgende ochtend in de auto nog in een gelukszalige slaperige toestand verkeerde. En dat ik 50 gulden armer was, dat ook. Maar ik zou het zo nog een keer doen. Niet vaak, want dan verliest het zijn magie, maar gewoon een keertje.

Er wordt wel eens gezegd dat de natuur van slag is. Vaak wordt er dan bedoeld dat de knoppen te vroeg aan de bomen komen, waardoor ze naar de knoppen gaan als de vorst weer intreedt. Vroeger met biologie, een van de vakken die me het minst interesseerden, moesten wij met de hele klas op de fiets naar buiten en een verslag maken van wat wij zoal zagen. De leraar verwachtte kennelijk van een mavobrugklas wonderen. De verslagen werden letterlijk niet meer dan een opsomming van wat er waargenomen was. Gras, koeien, lucht, bomen, volgels in V-vorm, etteke etteke. (zo dacht ik destijds dat je etc. uitsprak)

De leraar was onstemd maar gelukkig kwam ik de volgende dag pas aan de beurt en kon mijn verslag nog aanpassen aan zijn wensen. Ik maakte dus een samenhangend verhaal van wat ik gezien had, en lichtte hier een daar iets toe. Eén van de dingen waarover hij ontstemd was, was dat niemand scheen te weten dat het ganzen waren die in V-vorm naar het zuiden trokken. Of naar het noorden, ik weet niet meer welk jaargetijde het was. In elk geval, afgelopen weekend zag ik ze weer, de ganzen in V-vorm. Ze maakten kabaal en ik kon Hans vertellen dat het ganzen waren. Dat is ongeveer het enige concrete feit dat ik heb onthouden van de biologielessen. Ik zag nog een zwerm ganzen in V-vorm, maar deze groep vloog de tegengestelde richting op. Ik zou het mijn biologieleraar nog wel eens willen voorleggen, dit vreemde verschijnsel. Ik kom niet verder dan dat de natuur van slag is.

Ik weet niet hoe ik het moet formuleren. Dit moet u gewoon zelf even lezen. Oefent u even de gespeelde verontwaardigde blik van Femke Halsema.  Geweldig om te lezen. Ik lees uw commentaar graag daar.

Ik weet niet of dit nog onder de vrijheid van meningsuiting gaat vallen, maar wat moeten mannen eigenlijk in de kinderopvang? Niks! Wegwezen, zoek een mannenberoep! Badmeester of priester ofzo. Tja, erg hè? Maar mannen hebben nu eenmaal bewezen dat ze vrouwen ruimschoots overtreffen in agressie, vunzigheden en achterbaks gedrag. Dus ik heb er geen enkel probleem mee dat de goeden onder de kwaden moeten lijden. Dat is immers gemeengoed geworden; ik word ook gecontroleerd op bommengordels als ik met het vliegtuig wil. Als ik op de kinderopvang ben en er komt een man aan die ik niet ken, en hij heeft geen kind bij zich, dan hou ik de deur niet voor hem open. Bel zelf maar aan. Als het een vrouw is -die geen verwarde indruk maakt- doe ik dat wel, en dat heeft niets met beleefdheid te maken. Het is pure discriminatie.

Toen ik een jaar of twintig was liep ik met de hond te wandelen en een meisje van een jaar of zes vond de hond leuk en liep een stukje met mij mee. Ik vond het een leuk meisje en liet haar meelopen, terwijl ik had kunnen weten dat haar moeder dat niet goed zou vinden. Toen ik na tweehonderd meter weer omkeerde, kwam de moeder eraan gefietst en ik zag schrik en opluchting in haar gezicht tegelijk. Zeker weten dat die haar dochter thuis hartig heeft toegesproken dat ze dat nóóit, maar dan ook nóóit meer mocht doen. En terecht, al zorgde ik er persoonlijk voor dat het meisje niks overkwam, niet zolang ze bij mij liep.

Nog niet zo heel lang geleden wilde een buurjongetje met het speelgoed van Hans spelen, maar ik kende hem niet zo goed. Maar toch liet ik hem binnen. Ik had zijn fietsje tegen ons hekje aangezet en de voordeur open laten staan, voor het geval zijn moeder hem zocht. Vijf minuten later al ging de bel. Hetzelfde verschrikte gezicht van de moeder. Ja, kinderen mogen nu eenmaal nooit met vreemde mannen mee.  Al zijn er 99.999 van de 100.000 zonder kwade bedoelingen, het blijft Russische roulette.