Categorie: Geen categorie

Hans, die heeft een nieuwe zaklamp. Eentje met ledlampjes die heel fel schijnen. Hij neemt hem mee in zijn bed en valt in slaap terwijl de lamp nog brandt. Maar dat is niet erg, want het is een ledlamp. Bovendien, oplaadbaar. Er zit een houder bij die in het stopcontact zit, een soort plastic ring, en als je de lamp daarin laat zakken, gaat het felle witte licht uit en verschijnt er een flauw blauw lichtje. Tevens te gebruiken als nachtlamp dus.

Maar wat mij nu enorm bezig houdt, als ik die lamp in de houder laat zakken, gaat hij uit en gaat het kleine blauwe lampje branden. Maar wat is de trekker? Zelf als ik hem voorzichtig in de houder laat zakken zonder de plastic ring aan te raken met de lamp, gaat-ie toch uit. En dat zit mij dwars. Net zoals laatst toen bij een pop de oogjes dichtgingen als je een speentje in het mondje stopte. Dat bleek dan een magneetje te zijn. Maar dit…dit houdt mij bezig.

Kreeg ik vanavond een mailtje van een zekere Inge, dat niet voor mij bestemd was, maar u kent me, ik ga dan wel in op de vraag die gesteld werd, blijkt dat mijn mailadres (mack) in haar adressenbestand voorkomt maar dat ze de verkeerde heeft aangeklikt. Terwijl ik geen idee heb wie zij is en zij dat ook niet bekend maakte. Ik vroeg alleen of mijn conclusie dat ze mij wel kende, juist was. "Ja," was het antwoord en mij werd een goede nacht gewenst. Kijk, daar kun je natuurlijk wakker van gaan liggen, maar dat doe ik niet want dan blijkt achteraf dat het helemaal geen CIA-spion is maar een gewoon mens. Dus dat gaat me niet bezighouden. Die lamp daarentegen…

De rugpijn verlaat langzaam mijn rug. Vandaag liep ik al een stuk soepeler dan gisteren, maar mijn dagelijkse oefening -het met gestrekte benen staan, voorover buigen en met je vingertoppen de grond raken- lukt nog niet. Ik verwacht dat ik dat over twee dagen weer kan. Mijn moeder raakt de grond met vlakke handen. Ik ternauwernood met mijn vingertoppen, wat raar is want mijn vingers zijn langer. In elk geval, maandag en dinsdag had ik een klein beetje last, woensdag schoot het erin en nu is het sneller dan normaal, aan het wegtrekken. Ik weet zeker dat als ik naar een therapeut was gegaan, dat het dan pas volgende week zou zijn weggetrokken. Wat dat betreft is ook omgaan met rugpijn een kwestie van ervaring. En het goede nieuws is, u heeft laatst misschien wel ergens in de reacties gelezen dat rugpijn vaak zijn oorzaak vindt in onverwerkte emoties. Ik denk dat dat wel klopt, want ik heb onverwerkte emoties. De dood van mijn vader toen ik vijftien was, is nooit goed verwerkt. Nee zeg, logisch. Het zou me toch een goeie bak worden als ik dat blijk te hebben verwerkt. Dat gaat niet hoor, dat blijft een onverwerkte emotie tot in lengte van dagen. Dus ja, dan hoef ik ook niet naar de dokter met mijn rugpijn.

Zo doe ik ook niks aan aften. Ook een kwestie van ervaring en wellicht ook het gevolg van onverwerkte emoties. Als ik een afte aanstip met bijtend spul, dan trekt mijn bekwerk samen en heb ik pijn. Dat wil zeggen, ik doe alsof ik pijn voel. Vervolgens doe ik dat een dag of vier en dan trekt de afte weg. Als ik het niet aanstip, is de afte ook na vier dagen weg. Maar dan zonder bijtend spul. In uitzonderlijke gevallen kunnen onverwerkte emoties ook aambeien veroorzaken. Maar die behandel ik volgende keer. Niet de mijne, maar het onderwerp.

Een executie van een Nederlands staatsburger in Iran is een Iraanse aangelegenheid waarmee Nederland zich niet heeft te bemoeien. De opgehangene was geen Nederlandse omdat Iran het paspoort van vertrokken staatsburgers niet erkent. De executie mag dan ook geen gevolgen hebben voor de goede relatie tussen Nederland en Iran. En daar moet je het dan mee doen. Monddood.

Natuurlijk, wat weten wij ervan? In Iran is dit heel normaal en zo gaat men daar met drugsdealers om. In Iran is werkelijk iedereen tevreden, behalve dan de veroordeelde, maar dat spreekt vanzelf. Persoonlijk blijf ik er moeite mee houden, met landen die Nederlanders ter dood veroordelen voor een vergrijp waar hier een paar jaar gevangenisstraf op zou staan. Ja, het klopt. Dan hadden ze dat maar niet moeten doen. Maar goed. Ik leerde ooit over vergeving en het is zo lastig iemand te vergeven na zijn executie. Tenminste, de veroordeelde heeft er dan niet zoveel meer aan.

De geschiedenis leert dat andere volken wat van de Nederlanders kunnen leren. Persoonlijk ben ik voor een inval en verdrijving van het regime. Vooral van dat verwende jochie wat daar aan de macht is. Buiten de Navo om het liefst, dat lijkt me wel cool. Ik ben wel toe aan een nieuwe kolonie en een nieuwe reputatie. Want wees eerlijk, Nederland zonder kolonies stelt toch ook niet al teveel voor. We zijn amper zichtbaar op de kaart nu. En olie kunnen we vast gebruiken.

Voor de iets ouderen onder ons: komt deze mevrouw u niet erg bekend voor? Mij namelijk wel. U moet terug gaan naar de tweede helft van de jaren ’70 toen deze hele mooie mevrouw met het uiterlijk van een actrice uit de jaren ’20 furore maakte samen met een nogal forse zanger. Vanavond was ze op tv. Achteraf bleek ze te playbacken en leende ze de stem van Ellen Foley. Nu moet u toch weten over wie ik het heb. Ik was kind en ik verbaasde me toen hogelijk over hoe het toch mogelijk was dat zo’n knappe vrouw viel voor zo’n afzichtelijke vetzak. Ik had niet door dat het slechts toneel was, en ook nog niet dat vrouwen niet op een mooi uiterlijk alleen vallen. Charisma, humor en geld kunnen een man ook een end op weg helpen naar een mooie vrouw. Andersom probeert een man zo ook wel te denken, maar zijn oerinstinct staat hem in de weg. Ze is nu bijna zestig en je kunt zien dat het een beauty is geweest. Maar mooier dan ik haar vond in 1978, nee, dat ook weer niet. Ze durft wel haar grijze haren lachend te laten zien, een kunst die niet veel sterren op die leeftijd verstaan. http://www.youtube.com/watch?v=nLeZHMERhXQ&feature=related

Op deze eerste voiceloze vrijdagavond keek ik naar een programma over werkers in Ghana. Gouddelvers die dag in dag uit loodzwaar werk doen voor twee euro en kinderen die de vuilnisbelten afstruinen op zoek naar onderdelen. Onderdelen van onze kapotte computers die volgens de fabriek gerecycled worden, maar die in werkelijkheid in Ghana op de schroot belanden zodat de kinderen ze kunnen verbranden om het koperdraad eruit te halen en dat te verkopen voor € 1,50 per kilo. En omdat dat veel meer geld oplevert dan het verkopen van water, geven ze daar de voorkeur aan,ondanks dat ze bij de verbranding giftige gassen inademen en helemaal hees praten. Sommige kinderen hadden geen huis en woonden op de vuilnisbelt en sommige hadden meer geluk, die woonden thuis en sliepen op het balkon.

En waarom schrijf ik dit? Ik heb geen idee want wat moet ik met deze informatie? Ik kan ze niet helpen en ik breng mijn afgedankte computer gewoon weer naar de plaatselijke stort zodat ze die in Ghana kunnen dumpen. Morgen is de impact van het programma weer weg dus kan ik gewoon door met de problemen die wij in eigen land hebben. Want dat is ook niet niks tenslotte. Nee, ik vraag me serieus af wat nu de bedoeling was. Moet ik verontwaardigd gaan doen over zoveel onrecht? Ja, dat zou ik moeten doen. Want als je verontwaardigd bent en er niks mee doet, dan is dat natuurlijk beter dan dat je onverschillig bent en er niks mee doet.  Of is het beter iets te doen waarvan je weet dat het geen zoden aan de dijk zet, maar waarvan je toch een beter gevoel krijgt?

Gisterenochtend, tijdens het Tammar optillen, schoot het in mijn rug. Ineens. Normaal heb ik één of twee keer per jaar rugpijn die er stiekem insluipt. Deze was gewoon pats boem, vast. In eerste instantie kon ik nog vrij veel, maar als ik nu een poosje gezeten heb, tien minuten is genoeg, dan loop ik als een oude man. Als ik blijf doorlopen, loop ik na tien minuten weer bijna pijnvrij.

Mensen vragen of ik al een afspraak bij de fysiotherapeut/chiropractor heb gemaakt. Nee! Ik hou er mee op. Altijd als ik daar geweest was liep ik een stuk soepeler weg dan dat ik aankwam. Maar het hielp niet echt. Ook dan was het weer mis als ik eventjes gezeten had. Precies hetzelfde effect als wandelen. Zitten gaat trouwens behoorlijk goed, het gaat om het opstaan. Dus ja, dan zijn er twee mogelijkheden. Of niet meer opstaan, of blijven lopen.

Nee, ik geloof niet dat er iemand is die je voor langere tijd van rugpijn af kan helpen. Oefeningen doen, dat zou nog wel eens kunnen helpen. Maar ik doe al elke dag één oefening één keer. Zondag heb ik een kilometer lang de Haelberg opgelopen, met een loodzware Tammar op mijn arm. En ook weer een kilometer naar beneden. Zij wilde niet lopen en aangezien ik groot en sterk ben en zij nog maar klein, til ik haar. En dat zal ik blijven doen. Ook hier zal mijn rug aan gewend raken. En anders maar niet.

Ik doe het altijd als volgt: zes uur thuis, eten, kwart voor zeven kinderen naar boven, met een beetje geluk liggen ze dan om half acht in bed, dan nog even koffie en rond kwart voor acht aan de studie, tot een uur of tien, zodat ik daarna nog even tijd heb voor u, om een logje te fabriceren.

Helaas, helaas, ik dacht vandaag een makkie te hebben maar de opgave over bedrijfsfusie bevatte een fout. Hoe ik dat weet? Omdat ik er niet uitkwam. Dus ik heb wat aan de opgave moeten aanpassen om het door mij gewenste antwoord eruit te krijgen. Dat vergde nogal wat tijd zodat ik pas net klaar ben. Daarom vanavond geen logje. Sorry.

Laatst hoorde ik op de radio een flauwe reclameboodschap waarin reclame werd gemaakt voor reclameboodschappen. De stem zei dat je moest overschakelen naar een andere zender omdat hij dat zei, om vervolgens tien seconden later triomfantelijk te melden dat je het niet gedaan had en dat reclameboodschappen dus effect hadden. Kennelijk is het dan de bedoeling dat een marketingmanager denkt: “Hee, die stem heeft gelijk, ik ga maandag gelijk een reclameboodschap de ether in laten slingeren.” En dus trapt de marketingmanager in zijn eigen val.

Vanochtend hoorde ik een reclame voorbij komen voor de uitzending van Tegenlicht van de VPRO. Het zou gaan over de vraag of de wereld wel of niet gebaat was bij Wikileaks. En omdat ik een tv-junkie ben, heb ik om negen uur mijn boeken aan de kant gegooid en gekeken. Want ik wilde wel eens weten of de wereld nu werkelijk gebaat was bij het openbaar maken van geheime informatie. Er kwamen zeer geleerde heren aan het woord zoals psychiaters, schrijvers, mediadeskundigen, journalisten en aanverwanten. De voors en de tegens kwamen aan bod en aan het eind bleek er geen conclusie te trekken. Er zitten tal van paradoxen in ons dagelijkse systeem. Vandaar ook dat we het nooit ergens over eens worden. De psychiater zei dat mensen die voor volledige transparantie zijn, omdat ze niks te verbergen hebben, ook tevens mensen zijn die weinig te melden hebben. Ja, ik vind daar wel wat inzitten. Ik heb namelijk wel dingen te verbergen. Ik wil dat de overheid mij ziet als iemand die mogelijk iets te verbergen heeft en niet als staatsongevaarlijk. Want staatsongevaarlijk is fnuikend voor je eigenwaarde. Nee, er moet wel de mogelijkheid blijven bestaan dat ik stiekem een Duitse spion ben.

Een mooie paradox vond ik dat mensen van de overheid eisen hen te beschermen, maar tegelijk niet willen dat de overheid informatie over hen verzamelt. Een overheid die dat niet doet, is ook niet in staat de bevolking te beschermen. En overheden die teveel informatie gaan verzamelen, tekenen hun eigen ondergang. Zoals met alles in het leven draait het om evenwicht. Er moet naar evenwicht gestreefd worden. Wikileaks is daar momenteel mee bezig, alleen schijnt de hoeveelheid lekkages zo gigantisch te zijn dat het haast weer ondoenlijk wordt om de juiste informatie eruit te filteren. Zolang men naar evenwicht streeft is het goed. Ik kan het weten. Als men het heeft bereikt wordt het onvermijdelijk verstoord. Het leven is net boekhouden.

Er is een spreekwoord, maar ik weet niet precies hoe dat luidt, over waar deuren sluiten openen zich nieuwe. Gisterenavond zijn we, Linda en ik, in een diep gat gevallen, na de finale van TVOH. Ik (ik!) heb zelfs gestemd op Kim de Boer, maar daardoor zakte ze van de tweede naar de derde plaats. En nu is het over. Elke vrijdagavond keken Linda en ik, eindelijk weer eens een programma dat we leuk vonden. Wat moet er nu gebeuren op vrijdagavond? Goede gesprekken? Nee, die kun je niet plannen. John de Mol c.s. probeert ons te troosten met een nieuwe X-factor, maar het enorme voordeel aan TVOH vond ik de sympathieke en deskundige jury. In the X-factor zit Gordon en daar kan ik gewoon niet naar kijken. Nou ja, ik kan het natuurlijk wel, maar dan verpest hij voor mij het programma. Bovendien moet je ook geen overdosis talentenjacht kijken want dan stomp je af. Ik denk dat TVOH een gelukkige combinatie was van talent, jury en presentatie. Dat gaat vast geen tweede keer lukken. Misschien ooit, als we Ben Saunders al lang en breed vergeten zijn, kijken we hierop terug als nostalgie. Het was stil op straat, zeggen we dan. Nou ja, al het goede gaat voorbij en daar moet je gewoon weer even aan wennen. Voor TVOH waren er ook vrijdagavonden.

In mijn leven ben ik altijd hard op zoek naar de waarheid, maar kom dan snel tot de conclusie dat de waarheid hard is. Er zijn dingen die je redelijkerwijs moet aannemen, als je er zelf geen verstand van hebt. Tenminste, dat vind ik. Er zijn ook mensen die zelf ergens geen verstand van hebben, maar die tot tegengestelde conclusies komen van wat onderzoek heeft uitgewezen. Het onderzoek verwijzen zij dan naar het rijk de fabelen of het zijn complottheorieën van de overheid.

Zo beweerde iemand dat wildviaducten miljoenen kosten, (waar) maar dat het weggegooid geld was omdat het wild er toch niet overheen trok. Zijn bron was een oom die daar regelmatig gelopen had maar nooit een spoor van wild had aangetroffen. Ik voerde aan dat ik dat raar vond omdat ik de ene keer op de A50 aan de linkerkant Schotse hooglanders zie lopen, de andere keer aan de rechterkant. Dit kwam volgens hem omdat ik de ene keer richting Arnhem reed, en de andere keer richting Apeldoorn. Ik vond het een scherpe opmerking, en ik liet het maar zo.

Met mijn collega praatte ik er nog even over door, en ook die was van mening dat wildviaducten niet hielpen. Dit omdat groot wild een bepaald wildspoor volgt, en als dat niet over het wildviaduct loopt, dan gaan ze er niet overheen. Ik zocht wat op internet en vond artikelen van onderzoekers en boswachters die het tegendeel beweerden. Gemiddeld staken 6 stuks groot wild per dag over.

Ja, maar dat is dan niet waar omdat die berichten onder druk van de overheid zijn geplaatst omdat anders zou uitkomen dat ze miljoenen verkwisten. De complottheorie vierde hoogtij. Geen enkel  bewijs daarvoor kon worden aangevoerd, maar mijn collega bleef bij zijn standpunt, wildviaducten helpen niet, hij komt van de Veluwe, dus hij heeft verstand van wild, en wild gaat geen ecoduct over. Bovendien gebeurt het heel vaak dat de overheid de feiten bewust verdraait om zaken te verdoezelen. Wederom geen voorbeelden of bewijs, behalve dat het algemeen bekend is.

Tja, ik doe dan mijn best om rustig te blijven want ik kan niet tegen zoveel domheid. Precies hetzelfde zal hij over mij denken, omdat ik geloof wat onderzoekers zeggen. Misschien ook niet altijd slim, maar ik vind niet dat ik tegen uitkomsten van onderzoek in moet gaan als ik geen verstand van zaken heb. Ik voerde nog aan dat het juist de mensen waren die de feiten bewust verdraaiden. Waarom ze dat zouden doen, was zijn vraag? Daar hebben ze toch geen enkel belang bij? Tja, hun belang is natuurlijk de aandacht die ze krijgen omdat ze iets weten wat een ander niet weet. Lijkt mij duidelijk. Maar dat argument ketste af op zijn domschild.

http://www.youtube.com/watch?v=XgyVvX5Ygfc&feature=related