Categorie: Geen categorie

Laatst zag ik Wim Hof, alias "The Iceman" op televisie. Hij stond slechts gekleed in zwembroek in een grote bak met ijsklontjes iets te bewijzen, namelijk dat hij daar tegen kan. En dat kan hij inderdaad. Hij zwemt in ijswater, beklimt besneeuwde bergtoppen zonder beschermende kleding en loopt marathons over de noordpool, slechts gehuld in korte broek. Toen ik hem voor het eerst zag, dook hij, volgens mij tijdens de laatste elfstedentocht, in zwembroek in een wak. Ik dacht dat hij gek was en voorspelde dat zijn dood binnen vijf minuten zou intreden. Maar nee hoor, geen centje pijn. Het mooie is, dat volgens Wim Hof iedereen kan leren wat hij kan. Waarschijnlijk niet binnen een week, maar na jaren training denk ik.

Waarom stimuleert de overheid dit gedrag niet met belastingvoordelen? De man is dé oplossing voor de opwarming van de aarde, tenminste voor het gedeelte daarvan dat veroorzaakt wordt door broeikasgassen. En denk niet dat we er dan zijn. Ooit heb ik ook een man op televisie gezien die beweerde van zonlicht en koffie te leven. Hij bezwoer dat hij al jaren niet meer at. Dat biedt toch ook perspectief? En wat te denken van een man die beweerde na een auto-ongeluk nooit meer te slapen? Ik weet nog niet helemaal waar dat de oplossing voor zou zijn, maar er kan vast iets nuttigs mee worden gedaan. Bij onderzoek in een slaapkliniek naar de hersenactiviteiten van de man bleek hij trouwens schromelijk overdreven te hebben. Hij sliep wel degelijk elke nacht. Maar liefst vijf hele minuten.

Net als elk van ons, denk ik wel eens na over de dood. Toen ik nog heel klein was dacht ik dat ik onsterfelijk was en die gedachte heeft het lang volgehouden. Die onsterfelijkheid bestond ook meer uit een gebrek aan angst voor de dood, eenvoudigweg omdat hij te ver weg was. Doordat ik er nooit bij stilstond dat het ook mij ooit zal gebeuren, sloeg de angst een aantal jaren geleden, toen ik ten volle besefte dat ook ik er niet aan zou ontkomen, verpletterend toe. Hij verkrampte me en maakte me bang. Dat heeft een jaartje aangehouden en inmiddels zit ik weer op een aanvaardbaar angstniveau. Dat wil zeggen, ik denk er niet meer concreet over na en leef alsof het nog jaren duurt.

Op mijn vader is destijds actieve euthanasie gepleegd. Hij wist dus precies wanneer hij zou gaan. Wat zouden zijn gedachten zijn geweest toen hij het slaapmiddel kreeg toegediend? Was hij bang of ging hij vol vertrouwen de dood tegemoet? Zijn ellendige lichamelijke toestand (1,87 en 49 kg)  op dat moment heeft hem vast geholpen de beslissing te kunnen nemen. Hij moet ten volle beseft hebben dat er geen weg meer terug was. Hij heeft iedereen achter moeten laten in het volwassen besef van een veertigjarige. Eigenlijk pas sinds ik zelf kinderen heb snap ik hoeveel hij van ons gehouden moet hebben. Dat wij 'alles' waren maar dat het nu eenmaal niet in het belang van het kind is als je het altijd laat merken dat het 'alles' is. Soms moet je acteren dat je meent wat je zegt. Vroeger speelde dat misschien nog wel meer dan nu.

Nee, als je ten dode bent opgeschreven, wat wij allemaal zijn, dan kun je daar maar beter niet te vaak bij stil staan. Of je nu naar God gaat, of dat je verdwijnt in het oneindige niets, echt grappig zal de dood nooit worden.  De titel van dit logje komt uit de film Meet Joe Black. Tenminste, ik hoop hem goed uit mijn herinnering te hebben opgediept. Zo, dan ga ik nu uiterst opgewekt naar bed. Het belooft een mooie maar koude week te worden. Als het buiten vriest en binnen is het lekker warm, dan heb je al heel wat. Weltrusten.

Als ik het vergelijk, zover dat lukt in mijn herinnering, is Hans verder in zijn ontwikkeling dan ik destijds was. Want, al gaat hij al vijf jaar mee, hij zit pas in het equivalent van de tweede klas van de vroegere kleuterschool. En daar beginnen mijn herinneringen pas een beetje op gang te komen. Ik zat bij juffrouw Trees, en ik begreep nog niks van de wereld. Ik weet dat een ouder buurmeisje voordeed hoe je een woord moest schrijven, maar ik kende dat niet, schrijven. Tekenen kon ik ook niet. Bij mij in de klas zat een jongetje, Lex, die enorm goed kon tekenen. Hans heeft sinds kort een enorme sprong vooruit gemaakt in zijn teken- en kleurkunsten. Hij liet mij een tekening zien van de stoomboot, met een rode Sinterklaas, en zwarte zwarte pieten, een babypiet in een zak en alles binnen de lijntjes ingekleurd. Juffrouw Kim, die hij zich later nog maar vaag zal herinneren, maar ik kan zijn geheugen waarschijnlijk wel opfrissen, heeft hem in een klasje voor kinderen met achterstanden in de fijne motoriek gezet. Hoppakee, gelijk resultaat. Dat moderne onderwijs is zo slecht nog niet. Hans spelt, tekent, telt en spreekt een woordje Engels, met dank aan "Helleu Deuhra". Niet foutloos, maar veel beter dan dat ik dat kon destijds. "Boom", dat was mijn eerste woordje en ik leerde het van juffrouw Spijkerman, 1e klas lagere school. Mijn generatie werd bewust dom gehouden door een leugenachtig en communistisch regime. Als wraak twijfelde ik het jaar erop al aan de echtheid van Sinterklaas. Want die had zwarte haren onder zijn mijter. Er gingen geruchten dat het meneer Fransen was, maar in die tijd liet je niet merken dat je dingen wist die je niet behoorde te weten. Dat was levensgevaarlijk tijdens dat regime. Wanneer is onze muur eigenlijk gevallen?

Tijdens de voice of Holland kreeg ik wat uitleg van Linda over timing. Ik begrijp nooit waar een jurylid het over heeft als hij zegt dat de timing niet goed is. Ja, ongeveer wel natuurlijk, maar horen doe ik het niet. Het zal te maken hebben met mijn ontbrekende ritmegevoel. Volgens Linda was Michael Jackson de meester van de timing. Het schijnt alles te maken hebben met muzikaliteit, en het onderdeel worden van de muziek. Ik vraag mij af welk gen ik mis dat ik niet snap hoe timing werkt. Tevens snap ik niet hoe je kunt horen dat Michael de meester van de timing was. Andere artiesten zullen het toch ook wel begrijpen, lijkt mij. Nee, qua timing moest ik toegeven dat ik de mindere van Michael was. Maar ook van Bob Dylan die eveneens geen timingswonder is.

"Toch," zei ik tegen Linda, "kan ik iets wat de timing-experts niet kunnen." "Oh ja, wat dan? Je eigen scheten cijfers geven?" -astmatische lach- "Neehee!" "Je vrouw vervelen met astronomie?" -astmatische lach- "Neehee," zei ik. "Ik wed dat ik de enige ben die het voor elkaar krijgt om in een zaal vol ritmisch klappende mensen, uit de maat te gaan." Ja, daar was ze het mee eens. Dat schijnt enorm moeilijk te zijn, maar mij lukt het met groot gemak.

Ik vraag mij af: is er eigenlijk al een meest onveilige snelwegverkiezing? En zo nee, zou daar behoefte aan zijn? En als dat laatste zo is, hoe pakken we dat dan aan? Het aantal ongelukken delen door het aantal kilometer snelweg? En de hoogste uitkomst wint? Zonder dit nog nader onderzocht te hebben, en in het kader van het vorige logje, nomineer ik de A59, ofwel de 'Maasroute', ofwel de 'Bermuda driehoek' onder de snelwegen, want op de A59 gebeuren de meest vreemde eenzijdige ongelukken.

 Auto's die spontaan de berm in rijden, over de kop slaan, in brand vliegen, slippen en een meter korter tot stilstand komen, ja zelfs auto's waarvan gesignaleerd is dat ze de oprit namen, maar waarvan daarna nooit meer iets is vernomen. Ik wil u niet bang maken, maar ik zou hem mijden.

Nederland zou het meest betrouwbare land ter wereld moeten zijn. Nu moeten we, met dank aan twee zuidelijke provincies, nog wat Scandinavische landen voor ons dulden, maar het streven moet zijn om nummer 1 op de lijst te worden. Dat vind ik. Ik vind dat Nederland bij uitstek het land moet zijn waar alleen waarheden worden verteld. En waarom vind ik dat? Ik kan niet tegen dingen die niet zeker zijn. Ik vind dus dat er één centrale database moet komen met antwoorden op alle vragen die er maar zijn. En een antwoord mag alleen in die database, als onomstotelijk vaststaat, dat het antwoord klopt. Alle deskundigen moeten het eens zijn over het antwoord en het antwoord op een vraag kan ook nooit meer herzien worden, zelfs niet door nieuwe ontwikkelingen in de wetenschap, want anders was het antwoord in eerste instantie fout. En daar gaat het nu juist om.

En dit is nog niet alles, als een antwoord eenmaal in de database terecht is gekomen, en iemand houdt er toch een afwijkende mening op na, dan mag diegene behandeld worden als een terroristische dreiging en op grond daarvan levenslang opgesloten worden zodat geen efficiency verloren gaat aan zinloos gediscussieer, wat overigens een pleonasme is, maar dit schrijf ik in de kantlijn. Dus heb je ergens een verschil van mening over, raadpleeg de kaartenbak en foetsie, weg meningsverschil. Nadeel is misschien dat de economie inkakt doordat marketing ineens geen kans meer krijgt omdat nu ineens niet alleen de nadenkenden niet meer in de truc trappen, maar is het recht op juiste informatie voor de burger niet veel belangrijker dan de winstreserves van een bedrijf? Nou, dat dacht ik wel ja. Dit is imagine van John Lennon, maar dan mijn versie.

♪Imagine, there’s no bullshit…♪

De brutaliteit! Kwam er vandaag een klant, zie ik hem, terwijl hij bij het weggaan zijn jas weer aantrekt, de sjaal van mijn collega op de grond gooien. Misschien per ongeluk, maar hij liet hem gewoon liggen. Dat doe je toch niet? Ik noem dat asociaal. Mijn collega vond dat een mooie woordspeling. Ik ook, achteraf. Aan de andere kant, het is natuurlijk net zoiets als geluk afdwingen als je zulke dingen op het juiste moment kunt zeggen. Dan is er toch wel latent talent aanwezig. Och, ik heb zoveel talenten. En als ik ze niet heb, oefen ik gewoon net zo lang totdat het lijkt alsof ik ze heb. Zo heb ik een enorm talent voor doorzettingsvermogen. Als je slechts doorzettingsvermogen hebt zonder het talent, wordt het een stuk moeilijker om vol te houden. Nee, met doorzettingsvermogen alleen moet je wel van hele goede huize komen om puur op karakter te presteren. Mij gaat dat dankzij mijn talent, van een leien dakje. Een zondagskind, dat ben ik.

Ritmegevoel, daar heb ik geen talent voor. Ik ben al blij dat ik een regelmatige hartslag heb.  Het hoogste wat ik ooit bereikt heb qua ritmische prestaties is met de linkerhand op de borst kloppen en gelijktijdig met de rechterhand over de borst wrijven. Maar daar kun je niet zo heel veel mee. Tuurlijk, ik oogste er lof mee in de bovenbouw, maar in de brugklas moest je alweer uit een ander vaatje tappen. Gelukkig had men bij mij al op zeer jonge leeftijd in de smiezen dat ik een laatbloeier was. Ik was een jaar of elf, toen die diagnose werd gesteld. We zijn nu dertig jaar verder en ik zit nog steeds in de knop. Veel maagden hebben daar last van, dat ze laatbloeiers zijn. Het is alsof het in het sterrenbeeld ligt besloten. Vroegbloeiende maagden zouden eigenlijk afstand van hun titel moeten doen.

Ik zei vanavond nog tegen Linda: ik vind het wel leuk dat onze tweede een meisje is. Ik weet ook niet waarom, of eigenlijk misschien wel. Omdat Tammar er een beetje bekaaid afkomt in het vorige logje, en zij net zo goed als Hans papa's trots is, schep ik even op met deze foto.

Hans had vandaag een wat vervelende Sinterklaasshow achter de rug. Het eerste wat hij zei toen hij weer thuiskwam was dat er een nachtmerrie (4:32) uit de televisie was gekomen. Pure horror bij het Dolfinarium. Ik was de halve dag met Tammar in de weer geweest op vliegveld Teuge, en zij wil nu ook piloot worden. Tammar had haar middagslaapje overgeslagen dus die bonjourde ik wat eerder naar bed dan Hans. Maar haar feministische inslag was het daar niet mee eens. Hoezo mogen jongens later naar bed dan meisjes, en krijste in mijn oor dat het een lieve lust was. Ik snap ook niet hoe ze daar bij komt, om "dat het een lieve lust was" in mijn oor te schreeuwen, maar het zal wel. Toen ik de deur dicht deed, werd ze vrijwel gelijk stil.

Met Hans deed ik het geliefde Cars-memory spelletje. Ik had hem gezegd dat hij nog even naar beneden mocht en dat we dan één spelletje zouden doen. Waarop hij spontaan beloofde dat hij dan niet zou gaan huilen als hij naar bed moest. Ik vraag mij af of er mooiere dingen zijn voor een vader om 's avonds met je schoongedouchte zoon in pyjama een spelletje te doen. Hij was er twee jaar geleden al enorm goed in, bovendien had hij Linda vandaag al drie keer ingemaakt, dus ik bereidde me voor op een catastrofe. Maar ik won het spelletje en vierde dat met een gedempt gejuich.  Hij lachte door zijn teleurstelling heen en maakte al een gebaar dat hij wilde gaan opruimen. Maar regel 1 van het vaderschap luidt: laat nooit je kind het laatste potje memory verliezen, dus ik stelde voor om nog een potje te doen. Ik was net als Eva een beetje ontdaan van zijn dappere omgang met de teleurstelling. Hij keek me blij aan en zei: "Oké"  Het tweede en derde potje verloor ik zonder dat ik echt mijn best deed om te verliezen.

Toen hij naar bed moest ging hij toch huilen. Niet om te drammen, maar omdat hij bang was van de nachtmerrie van die middag. Ik probeerde hem gerust te stellen maar dat hielp nog geen vijf minuten. Hij durfde niet te gaan slapen. Gadverdarrie, zijn blik deed me denken aan het jongetje in "The Sixth Sense." Ik zei dat ik zo naar zolder ging om te leren en dat hij dan het licht aan en de deur open kon houden. Ik drink even koffie en dan kom ik. Of ik dan wel snel mijn koffie op wilde drinken. Tijdens de koffie kwam hij al naar beneden en hij was bang naar boven gestuurd te worden. Maar een ouder voelt wanneer een kind zich aanstelt en wanneer niet. Ik ging gelijk met hem mee, dekte hem toe en ging naar zolder. Maar na twee minuten hoorde ik hem alweer huilen. Ik heb hem meegenomen naar zolder, heb hem op een matrasje gelegd naast mijn bureau, en dat was afdoende om hem in slaap te doen vallen. Na een uurtje heb ik hem in zijn eigen bed gelegd.

Linda heeft een klacht naar het Dolfinarium gemaild. De laatste zin sprak boekdelen. Als ze dit had gewild was ze wel met hem naar de film "Sint" van Dick Maas gegaan.

Hans zit nu een jaar op zwemles. Er werd van tevoren gezegd dat het A-diploma halen ruim een jaar zou duren. Dus dan is dat zo. Ik vraag dan ook nooit iets aan de badmeesters, voordat het ruim een jaar verder is. Volgens mevrouw Mack is het laksheid, maar echt niet hoor. Ik bemoei me er gewoon niet mee. Ik heb er ook een hekel aan als mensen zich met mijn werk bemoeien zonder dat ze snappen waar het over gaat. Hans had vandaag samen met een ander jongetje, dat ook wat traag lijkt, apart les in het ondiepe. Waarom ik dan niet gevraagd had waarom dat was, krijg ik dan te horen. Ja, weet ik veel. Als ik van de zomer met Hans de Ardeche overzwom en zij vinden dat hij nog in het ondiepe moet oefenen, wie ben ik dan, om dat in twijfel te gaan trekken? Dat gebemoei. Trouwens, wat moet je met die zwemdiploma's? Mijn opa had ze ook niet. 91 geworden en nog nooit verdronken.