Categorie: Gedichten die je nooit meer leest

Mijn ingezonden gedicht voor de dodenherdenking werd afgekeurd. Ik had me een dag vergist volgens het Comité. Jammer, verder vonden ze het erg goed.

Hoera, het is vijf mei, we zijn allen blij, want de Duitsers marcheren niet meer in een rij. Hun schietgeweer doet het niet meer. We zijn weer vrienden en alles is vergeven en vergeten en niemand heeft meer last van zijn geweten. Nee, een oorlog is niet fijn maar nu kunnen we weer vrienden zijn. Hoera, het is vijf mei, we zijn weer vrij, de Duitsers vechten niet meer zij aan zij. Hitler is dood, hoera hoera, de koningin hoeft niet meer te vluchten met de boot. De luftwaffe bestaat nog wel, maar dat staat nu onder navo-bevel. Hoera, de bezetter is verjaagd en alle kopstukken zijn aangeklaagd. Ze zijn opgehangen aan hun nek, hoera, hoera, dat vonden we te gek. Geen razzia’s meer een geen verdwenen fiets, nee oorlog vind ik niets.

Morgen is een trieste dag. Niet alleen moet Hans afzwemmen ten overstaan van werkelijk elk familielid dat hij heeft, hij neemt ook nog eens afscheid van juffrouw Kim, die met zwangerschapsverlof gaat en die pas terugkomt als Hans in groep 3 zit, bij een andere juffrouw. Omdat Hans erg gesteld is op zijn juffrouw, heeft hij een gedichtje voor haar geschreven. De bedoeling was dat dit gedicht juffrouw Kim pas morgen zou bereiken, nádat ik hem weggebracht had, maar mijn teder beminde heeft het vandaag al afgeleverd bij de juf en bovendien het gedicht al openbaar gemaakt op haar hyvespagina, zodat andere moeders morgenochtend al precies weten dat…nou ja, leest u zelf maar.

Lieve Juffrouw Kim,

Wat is het toch weer snel gegaan
de eerste keer dat ik in jouw klas,
het lijkt alweer zo lang geleden
nog maar een klein Hansje was.

En ik vond het altijd fijn
spelen, werken, kiezen, gymmen,
naar buiten op het plein
en ook nog in het klimrek klimmen.

Het leukste vond ik ‘hulpje zijn’
samen met een maatje
dan zat ik naast jou op de stoel
en maakten we een praatje.

Het Majella theater was ook leuk
dan deden we een dansje
ik met juffrouw Kim
en jij met kleine Hansje.

Mijn mama krijgt nu wel meer tijd
want tien minuten waren niet genoeg
om mijn vorderingen te bespreken
en te horen hoe of ik mij gedroeg.

Nee, dat schoot niet op
we doen er nog een uurtje bij
of nog anderhalf voor ik stop
de rest wacht in een lange rij.

Op woensdag leverde mijn vader,
dat wilde hij altijd zelf,
mij persoonlijk bij je af,
al was het windkracht elf.

Mijn moeder zei dan, “ik breng hem wel,
want jij moet naar kantoor.”
“Ach,” zei papa dan,
“dat is echt niet zo belangrijk hoor.”

“Ik offer mij wel op en bovendien
wil ik zien hoe Hans het rooit.”
“Maar waarom doe je dan een luchtje op?
Dat doe je anders nooit?”

Nou ja, straks krijg je een baby
jongen, meisje, donker, blond
als hij of zij maar spruitjes lust
want die zijn heel gezond.

Tot slot wil ik je bedanken
voor twee fijne jaren in de leer,
ik hoop dat ik weer een leuke juffrouw krijg
anders brengt mijn vader mij niet meer.

Oh ja, mijn zusje Tammar
die wil ook bij juffrouw Kim
geen smoesjes over schoolbeleid
daar trappen wij niet in.

Liefs Hans. (en papa)

Ik bedacht mij vannacht,

Dat ik al maanden lang een taak verzaak

Dat u al die tijd al wacht

tot ik eindelijk weer een rijmpje maak.

De Let lette niet op toen de Lappen de regels aan hun hun laars lapten. De Rus rustte rustig op de bank en aanschouwde het schot van de Schot, tegen de schoot van Frans de Fransman, terwijl die net de voorste Let het scoren belette. De Zweed had het heet en veegde het zweet van zijn gezicht. De Belg voelde zich gebelgd want uit het duister kwam de Duitser via de flank naar voren richting de Noren en daar kwam een Afrikaan. De Afghaan wilde niet afgaan en schold de Mongoolse scheidsrechter uit voor mongool. Die trok gelijk rood en een Rhodesiër kon het veld verlaten. Ondertussen spande geen Spanjaard zich nog in en dronken de Arabieren bier geserveerd door de Serven. Uiteindelijk won een Pool de pool en hij waande zich daar in het oosten rijk.

Alsof je met een grote groep vluchtenden
over een mijnenveld rent
om je heen hoor je explosies
terwijl jij angstig voorwaarts gaat
biddend dat je er niet op zult stappen.

Dit is mijn gedachte als ik hoor hoeveel mensen om je heen op die mijn trappen. Het lijken er steeds meer te worden. Er moet iets verkeerds in ons eten zitten ofzo. Want het slaat nergens meer op. Of probeert de natuur zich op hardvochtige manier van de mensheid te ontdoen? Zullen we de natuur maar even laten weten dat er ook nog best goeie mensen zijn? Want volgens mij is de natuur een beetje van slag. Maar goed, als je ontsnapt aan kanker, liggen er nog zoveel gevaren op de loer waar je maar beter niet over na kunt denken. Je moet gewoon soms in je hoofd terug naar toen je 8 jaar oud en nog onsterfelijk was.

De auto is de ultieme vorm van vrijheid
al zijn ogen van overheidswege
kritisch op je gericht
nooit zal zij
jouw gevoel kunnen ontnemen
dat je hebt als jij vrouw en kinderen
door storm en regen
over snelwegen vervoert
terwijl zij rustig slapen,
en erop vertrouwen dat
je hen weer veilig thuis brengt.

Wat vindt u? In de categorie 'autoliefde' of in de categorie 'gedichten die je nooit meer leest'?

He'j 't al 'eheurd van Geurt?
Die is van sien brommer af'epleurd.
Hee had veels te hard 'escheurd.
Toen is-ie hémoal noar 't ziek'nhuus 'esleurd
Hee war gelieke oan de beurt.
De dokter zee, joh niet 'etreurd,
wees blie dat 'r gin ongelukk'n ben 'ebeurd.
Moar Geurt stoat bekend als Geurt die altied zeurt
En ok aldriejégus uut sien harses meurt
dus kloagde Geurt dat sien teen 'n bittie was ve'kleurd.

Uut: gedichten die'je nooit meer heurt.

Ik praat-te met een stot-te-raar,
hij stot-ter-de woor-den aan el-kaar
De oor-zaak van zijn stot-ter-en
die deed mij wel wat snot-ter-en
want als kind was hij wat bang
en kor-te let-ter-gre-pen wer-den lang

Zijn zelf-ver-trou-wen raak-te weg
hij had dus ook nog dub-bel pech
Maar hij ging in the-ra-pie
als wa-re het een ze-re knie
Het ge-stot-ter werd snel min-der
hij on-der-vond niet lang-er hin-der
van het pro-bleem dat hem al ja-ren
zijn le-ven hielp ver-zwa-ren

Ik lui-ster-de naar zijn plei-dooi
en sprak toen ui-terst mooi:
"dat stotteren valt nog lang niet mee"
maar hij vond gewóón praten dan juist weer lastig.

Ineens zag ik ze staan, ik was oprecht verbaasd
Twee vrouwen met een burka, ik stond er echt vlak naast.
Nooit had ik het gezien, twee burka's in de straat
Ze stonden daar maar wat, en deden niemand kwaad.

Ze versperden mij de weg, ik vroeg "meisje ga opzij?"
Daar ging ik maar vanuit, dat ze zij was en geen hij
De voorste draaide om, dat vond ik heel frappant
Want ik bleek te praten, met de verkeerde kant.

"Isjgoed jongen", zei het meisje, en deed een stap opzij
Ik liep verder door de straat, en ik verbaasde mij
Al die ophef die er was, was dat nu wel gepast?
ik zie ze verder nooit, van geen burka heb ik last.

Als de moslim nu eens zweert, bij de baard van de profeet
Dat je in een burka, bij dertig graden nog niet zweet
En dat uitsluitend vrouwen, gehuld gaan met dit kleed
Want ik hou niet van verrassingen, als ik er eentje date.

Verloedering! Ik heb er geen ander woord voor en het ergert mij. Wat ergert jou dan, Mack? Nou, dat er steeds meer mensen komen die dichten zonder te rijmen. Ik hou daar niet van. Dat kan iedereen. Vooral op schrift. Je breekt een regeltje tactisch af en het lijkt net of daar heel lang over nagedacht is. Vergelijk het met de moderne kunstenaar die geen lijkend portret kan maken en geknoei moderne kunst noemt. (wat ik dan vervolgens weer per ongeluk koop voor € 250,-)

Bijvoorbeeld:

(Jan van Veen stem)

"Vroeger"

In het licht van de
lamp, zie ik jouw schaduw en

Even brengen mijn gedachten
jou terug naar
die tijd
dat het nog geen
oorlog was.

Nou, dat kan dus iedereen. 30 seconden en klaar. En voor je het weet sta je het voor te dragen op een literaire bijeenkomst van dichters die niet kunnen rijmen en verdien je er bakken geld mee. En krijg je applaus voor iets wat vroeger niet knap was maar nu wel.

De eerste eis aan een gedicht
is het herhalen van de klank
Een prettig ritme is verplicht
dat is balen, ik ben blank.