Categorie: Enigszins grappig

Het weer eens zover, ik ben aan het lijnen klagen over mijn gewicht. Ik (1,88m) zal u even in het kort bijpraten, toen ik 18 was woog ik 78, toen ik dertig was 84, toen ik vijfendertig was 87 en laatst gaf de weegschaal 104,5 aan. Gelukkig stond ik er toen niet zelf op, maar hij gaf het wel aan!

Maar 96,5 stond er wel! ik heb niet al te lang geleden met mezelf afgesproken dat als ik het getal 95 zou zien, zou ik gaan lijnen. Dus eigenlijk hoefde ik niks te doen want ik zag geen 95 maar 96,5. Maar gelukkig, van schrik val je af want na herweging was ik alweer 94,5. (hooguit 20 seconden later.)

Dat was afgelopen dinsdag. Vanaf dat moment heb ik alleen nog maar drie keer per dag gegeten en niks anders meer. En elke ochtend zag ik er een (halve) kilo afgaan. Vrijdagochtend was ik nog slechts 93,0 dus heb ik 's avonds 50 gram chips genomen. De volgende ochtend was ik weer 94,5. Nu kent u mij een beetje en sommigen kennen mij wat beter, maar daar ga ik van over de zeik. Wiskundig kun je niet 1,5 kilo aankomen als je 50 gram chips eet. Ik beklaag me hierover bij mevrouw mack maar die wil er niet eens meer op ingaan omdat ik A: volgens haar niet aan het lijnen ben omdat ik chips eet en B: net een aanstellerig klein kind ben. 'Nietus" zei ik. "Wel waar" zei ze. "Tien keer meer niet!" zei ik toen.

Maar echt veel heb ik toch niet aan haar in deze. Ze lacht me alleen maar uit en vanochtend voelde ze mijn spieren en sprak toen de dodelijke woorden:" Ik zal eens een A-cupje voor je meenemen."
En dat maakt de sfeer er niet beter op kan ik u vanaf een eenzame computerkamer meedelen.

Boekhouder word je niet zomaar. Het is een risicovol beroep waarin je aan allerlei gevaren blootstaat in tegenstelling tot bijvoorbeeld een straaljagerpiloot. Die wordt beschermd door tientallen computers die ervoor zorgen dat hij niet uit de lucht valt. G-forcepakken beschermen hem tegen G-krachten, hij kan van 25 kilometer afstand met geleide raketten zijn vijand uitschakelen zonder ooit in diens ogen te hoeven kijken, een schietstoel voor als het te eng wordt, maar het meest mieterige van straaljagerpiloten vind ik nog wel: baangarantie. Voltooien ze hun opleiding dan garandeert de overheid hen een baan.

Je kunt het op de middelbare school al zien. De schuchtere types die altijd netjes met hun fiets omgaan, nooit over de stoep fietsen en altijd braaf hun huiswerk maken, dat worden de straaljagerpiloten.
Nee, dan boekhouders! De boekhouders in spé komen met opgevoerde brommers op school, soms nog met drie politiewagens met sirenes achter zich aan.

De uiterst risicovolle levensstijl vermindert wel iets in de loop der jaren maar verdwijnen doet het nooit. Als boekhouder heb je die risico's nu eenmaal nodig om optimaal te kunnen functioneren.
Vorige week was ik bij de bank om mijn verzekeringen door te nemen, wees de medewerkster mij erop dat ik nog geen no-claim garantie bij mijn all-risks (ja ja, 9 jaar oud, je moet maar durven) autoverzekering had. Ik keek haar aan op James Dean-achtige wijze en zei toen met hese stem: Not me. Live life to the max is mijn motto.

Ik zag haar bewonderende blik, om niet te zeggen dat ze in katzwijm viel, ze was er vanaf dat moment niet meer helemaal bij en verzuchtte: "Mijn man is straaljagerpiloot. Die willen altijd no-claimgarantie."

Tussen de middag had ik een lollige bui en vond ik dat vrouwen minder presteerden met sport dan mannen en daarom ook minder moesten verdienen, en ging er vanuit dat mijn collega's wel begrepen dat ik best begrip heb voor die mindere prestaties een grapje maakte. Maar nee, vol er tegenin! Over mindere spiermassa's en longcapaciteit en seksist en als ik de KPN was had ik je nooit meer aangesloten, ik was ineens omsingeld door aanvallende collega's. En dat maakte de situatie er niet beter op.

Een schepje er bovenop van mijn kant dan maar. Ja 11 seconden is nou eenmaal langzamer dan 10 seconden op de 100 meter. Ik heb de stopwatch niet uitgevonden hoor, ze zijn gewoon te lui om een seconde harder te lopen en dat zie je in het werk ook terug.
Oeps. Totale vernietiging lees ik in hun ogen. Nou, ander voorbeeld dan. Ter verduidelijking. Schaatsen. Waarom willen ze hetzelfde betaald krijgen als de mannen terwijl ze gewoon aantoonbaar minder hard gaan en bovendien ook nog eens minder afstand hoeven af te leggen?

De schep die de emmer deed overlopen: Kijk je soms wel naar de Paralympics? Of naar vrouwenvoetbal?
Waarmee ik mijns inziens geen oordeel vel over de geleverde prestatie, alleen maar over een onderscheid dat er nou eenmaal is, maar wat er ook zou zijn zonder dit logje. Het antwoord was ja, maar volgens mij logen ze dat ze barstten.

Nou goed, uiteindelijk verklaren ze me dan maar verminderd toerekeningsvatbaar en snappen ze ook wel dat ik dit op mijn werk zeg omdat ik thuis niet de baas ben. Maar een echt tegenargument waarom 11 seconden evengoed zou zijn als 10, heb ik niet gehoord. Nee, het beste waar een collega mee kon komen was: "Moeten jullie (let op het meervoud, ik was de enige die het met mezelf eens was) eens een kind op de wereld zetten."

Maar dan ben ik ook gelijk de eerste die toegeeft dat vrouwen dat veel beter kunnen. Ruiterlijk. Zo zit ik dan ook wel weer in elkaar. En als ik ze allemaal thee heb gebracht zijn ze het weer vergeten.

Had ik net die ene welwillende en volhardende medewerker van HetNet aan de telefoon, die wel verstand van zaken had maar er niks van begreep en mij ten einde raad mijn oude modem (wat niet meer werkte volgens zijn collega) weer liet installeren, en alles loopt weer als een zonnetje. Kreeg zelfs ook nog 27 euro telefoonkosten vergoed, maar dat waren helaas alleen de telefoonkosten van vandaag. En heel fijn, deze medewerker liet doorschemeren dat er nogal wat collega's van hem weinig verstand van zaken hadden, al zei hij dat niet zo letterlijk.

Maar ik juich uiteraard niet te vroeg, het is pas een half uurtje nu dat mijn mail het ook weer doet.

Ik hoop wel dat ik nu gewoon weer kan gaan loggen over mijn doktersbezoek i.v.m. roos en haaruitval (zie logje Pierluigi Collina) , want ook hier wil ik niet te vroeg juichen, maar na 1 keer het voorgeschreven medicijn gebruikt te hebben kon ik de volgende dag ineens weer headbangen met wapperend haar.

Als PSV-fan heb je het eigenlijk best makkelijk. Als er al een keertje verloren wordt van Ajax of Feyenoord hoef je je nergens druk om te maken want aan het eind sta je toch weer bovenaan. En goed, dan gun je de ander een keer de Johan Cruijff schaal. Lekker belangrijk als je met het kampioenschap bezig bent. Met die wetenschap is het ook makkelijk Ajacieden opjutten die over het algemeen niet meer kunnen dan de gezangen van PSV supporters belachelijk maken en over elke nieuwe speler van Ajax roepen dat de nieuwe Van Basten is opgestaan. Van der Vaart, Zlatan, Dani, elke keer weer hoorde ik gapend de loftrompet aan en was het een kwestie van tijd voordat het duidelijk was dat de geroemde speler ook het verschil niet maakte. Ik wist dat van tevoren, de Ajacied deed er een jaar of twee over.
Kortom, niks aan de hand.

Tot nu! De grootste voetballer aller tijden, Johan Cruijff zelf, kon het geklungel van deze toch hele mooie Amsterdamse Club ook niet meer aanzien en komt het roer overnemen. En nu betekent dat dus echt dat Ajax terugkomt. Ik geef het een seizoen of twee en dan is Ajax kampioen en wint het niet lang daarna de Championsleague. De vette jaren breken aan voor Ajax, de magere voor PSV en Feyenoord. (In het geval van Feyenoord is het niet gepast om over 'aanbreken' te spreken.)

PSV zal weer het onderwerp van spot zijn en ik zal het minzaam aanhoren. Totdat Cruijff en Van Basten (want die laatste komt nu zeker) weer vertrekken zullen PSV en ik de tweede viool moeten spelen.
Maar ik heb het eerder meegemaakt. De godenzonen van Ajax die de competitie twee jaar lang domineerden. De verdediging stond midden jaren negentig als een huis en werd nooit in verlegenheid gebracht. Nooit? Eén kleine kale Braziliaan bood dapper weerstand en maakte het leven van de Ajaxverdediging in de omringende Arena bepaald niet gemakkelijk….

Vanavond in Hoge Bomen was de voorloper van dr. Phil, de in 1998 overleden Piet Vroon het onderwerp van de zendtijd. Professor Piet werd door mij altijd zeer bewonderd en dat had twee oorzaken. 1. Hij was professor. 2. Hij was bij de commando's geweest. Meer autoriteit kun je bij mij eigenlijk niet hebben. Piet Vroon is voor mij de man die in een interview zei dat hij zich zijn geboorte herinnerde. Ik geloofde dit heilig omdat wat een professor zegt nu eenmaal altijd waar is, anders was hij wel gewoon een weblogger geweest. In het programma kwamen familieleden en vrienden aan het woord over Piet, en over één ding waren ze het eigenlijk allemaal wel eens. Piet was een grote fantast die altijd oncontroleerbare verhalen vertelde.

Zo. Alweer een voor mij vaststaand feit om zeep. Als dat in dit tempo doorgaat geloof ik straks zelf niet meer dat ik bij de commando's heb gezeten.

Valentijnsdag. Ooit was er een tijd dat ik hoopte op een envelop van een stille aanbidster, en soms kreeg ik die. Groot was dan de teleurstelling als er op de kaart stond: Liefs Anouk. (zusje)
Moet je nagaan, ik was 20 of zo en toen al ondankbaar en egoïstisch. En dat ondankbare en egoïstische is elk jaar erger geworden. Nu ben ik zover dat ik Valentijnskaarten ongeopend bij het oud papier pleur, en over een jaar of tien klapt er op 14 februari een Vietcong-boobytrap uit de brievenbus en ligt er een gespieste postbode voor de deur.

(Wat lijk ik eigenlijk enorm op Ebenezer Scrooge hè?)

Vanavond was de koningin op tv. En dat is altijd leuk. Want op tv kijken naar de koningin is minder schadelijk voor je imago dan over haar lezen in de Story.
Ik vind onze koningin trouwens een fantastisch mens. Iedereen, zelfs Bush en Poetin, heeft respect voor haar. En ze kan beeldhouwen. Dat is iets soortgelijks als boekhouwen, dus ik voel me verwant. Het enige verschil, boekhouwen doe je met een boek, en beeldhouwen met klei.

Het mooie is, als je als majestueuze beeldhouwster tot de ontdekking komt dat je klei op is, stuur je gewoon een laklei erop uit om nieuwe te halen. Handig. Bij mij gaat dat niet zo. Als mijn boeken op* zijn, moet ik zelf nieuwe halen, maar ergens is dat ook wel logisch, ik ben tenslotte geen koningin.

Tot slot viel het me op dat toen achter elkaar de huwelijksvoltrekkingen van Willem-Alexander, Friso en Constantijn vertoond werden, dat Willem-Alexander véruit het meest enthousiast "JA" riep. Ik neem aan dat dat voorschrift is. De troonopvolger moet altijd enthousiast doen, de tweede doet er vrij gewoontjes over en de derde zegt het ronduit met tegenzin. Zo zal het wel werken in die kringen.

*haha, kan toch helemaal niet bij een boekhouder, dat z'n boeken op zijn!

Ooit kwam ik in een zaalvoetbalwedstrijd alleen voor de keeper en ik miste. Futre deed ook mee en liet zijn meest vernederende lach horen. Volgens hem had ik geen killersmentaliteit.

Vorige week schreef ik een kritiek naar de uitgever van een boekje van Jeremy Clarkson. De schrijver was volgens mij volkomen verkeerd vertaald en ik schreef een ongezouten kritiek met termen als klungelig, vertaalsmurf, sandalen en beweerde ook nog eens dat ik het beter zou hebben gedaan.

Gisteren kwam er een mailtje van de vertaler met verklaringen. (Tijdsdruk waardoor het boekje te duur zou worden, Google kende de term wél, hij had wél verstand van auto's want hij had een Eend gehad en deze zelf zijn beurten gegeven, en hij vond zijn vertaling beter passen bij de typisch Britse humor van de schrijver.) Bovendien gaf hij aan dat hij mijn kritiek als kwetsend ervaren had, omdat ik er in één geval vanuit was gegaan dat de fout bij hem lag terwijl dat niet zo was.

Ik kreeg medelijden en spijt. Omdat ik de werkgever van de man wees op fouten van de vertaler. Verraad! NSB! Misschien heeft hij wel een vrouw, vijf kinderen en één inkomen en ga ik daar een beetje aan lopen zagen. Ik heb hem via de uitgever een verzachtend mailtje teruggeschreven en hem op twee punten gelijk gegeven.
Inderdaad, geen killersmentaliteit.

Dus Futre, je begrijpt, ik kón wel scoren, maar vond het zielig voor de keeper.

Wij, mevrouw Mack en ik, liepen daarnet gezamenlijk met het oud-papier en het glas naar de straat. Honderd meter verderop ging een vuurpijl de lucht in. En nog één. En nog één. Die laatste boog af en kwam recht op ons af. Vlak bij ontplofte het onding en plots waren wij het middelpunt van honderden gekleurde sterren.

Een duidelijk teken van God, als je het mij vraagt. Maar door het dekking zoeken heb ik de boodschap gemist en nu weet ik dus nog niet wat van mij verwacht wordt. Iemand ervaring met dit soort dingen? Heet er iemand Mozes misschien?