Categorie: Enigszins grappig

Na een jaar of 8 nog met een oude, herrie makende pc te hebben gewerkt, waarop nog Windows 98 stond, heb ik nu het nieuwste van het nieuwste, een PC van het merk #@$%$#^& met daarop geinstalleerd: Tadaaaaa…..Windows 3.1

En wat een vooruitgang. Ik kan weer filmpjes bekijken zonder haperingen, ik kan weer weblogs lezen van dames die het nodig vinden hun weblog te ontsieren met miljoenen downloads, ik kan weer eens iets downloaden zonder dat de melding verschijnt dat ……. een nieuwere versie van Windows verwachtte en dat daarom de installatie niet kan worden voltooid, en ik kan weer met helpdesks bellen zonder dat je op de achtergrond iedereen zich hoort verslikken omdat je zojuist zei dat je nog met Windows 98 werkt.

En wat deze pc allemaal kan! Dvd's branden (Branden zul je!), vliegreizen boeken, pizza bestellen, automatisch logjes schrijven, op andere weblogs reageren, alleen 1 ding krijg ik nog niet voor elkaar, de pc uitzetten zodat ie-ook uit blijft als je perongeluk het toetsenbord aanraakt.

En die stilte hier….heerlijk. Ik kan me ineens veel beter concentreren. Moet je nagaan hoe goed ik eigenlijk ben dat ik hier altijd zulke goeie logjes schreef ondanks twee oorverdovende windturbines die de oude pc koel moesten houden. Voor zover mogelijk zal het niveau hier nog hoger worden.

Haim Megrelishvili is een voetballer bij Vitesse die nu voor de tweede keer achter elkaar door trainer Aad de Mos voor schut is gezet door hem zeer vroeg in de wedstrijd al te wisselen.

In het programma Voetbal Insite werd door presentator Wilfred Gene aan Willem van Hanegem gevraagd wat hij hier nou van vond. (Met alvast de ondertoon dat dit toch echt niet door de beugel kon.)

"Nou, je mag een spelert toch wisselen als hij niet goed presteert?" zei Van Hanegem.

"Ja, maar om dat nu zo snel en zo opzichtig te doen is toch niet erg netjes van de Mos?"

"Hoe had jij dat dan willen doen? Even de lichten uit in het stadion en stiekem die spelert van het veld afhalen?"

Ik heb vandaag een ondoordachte maar geen impulsaankoop gedaan. Een nieuwe computer. Wij hebben nog een computer van net na of net voor het millennium en die draait nog onder Windows 98. (Second edition, dat dan weer wel, maar trager dan een Audi 80 diesel.) Omdat wij over vijf maanden een tweede kindje verwachten moet de computerkamer omgebouwd worden tot de nieuwe kamer van Hansiepansiekevertje en word ik verbannen naar de zolder*. Mevrouw Mack heeft een nieuwe laptop en wil graag draadloos internet zodat wij straks gezellig met z'n tweeën op zolder in ballingschap kunnen computeren.

In elk geval, dat er een nieuwe pc moest komen, daar waren we het intern al over eens, maar dat dat zo snel zou gaan, dat had ik niet verwacht. Internet, zoek pc's, klik klik, snel modelletje, ziet er leuk uit, klik, in de winkelwagen ermee en vooruitbetalen. Hoppaaaa. En als je dat gedaan hebt dan pas je afvragen wat er nu eigenlijk allemaal op die pc zat en of ik nu mijn geld kwijt ben of dat ze hem ook daadwerkelijk komen afleveren.

En als ze dat niet doen is er nog geen man overboord. Ik ben dan een paar honderd euro kwijt maar ik weet nu al dat dat dan ontiegelijk leuke logjes gaat opleveren. En leuke dingen mogen geld kosten, toch?

*Ook daar dacht ik pas na de verwekking aan…

Het weer eens zover, ik ben aan het lijnen klagen over mijn gewicht. Ik (1,88m) zal u even in het kort bijpraten, toen ik 18 was woog ik 78, toen ik dertig was 84, toen ik vijfendertig was 87 en laatst gaf de weegschaal 104,5 aan. Gelukkig stond ik er toen niet zelf op, maar hij gaf het wel aan!

Maar 96,5 stond er wel! ik heb niet al te lang geleden met mezelf afgesproken dat als ik het getal 95 zou zien, zou ik gaan lijnen. Dus eigenlijk hoefde ik niks te doen want ik zag geen 95 maar 96,5. Maar gelukkig, van schrik val je af want na herweging was ik alweer 94,5. (hooguit 20 seconden later.)

Dat was afgelopen dinsdag. Vanaf dat moment heb ik alleen nog maar drie keer per dag gegeten en niks anders meer. En elke ochtend zag ik er een (halve) kilo afgaan. Vrijdagochtend was ik nog slechts 93,0 dus heb ik 's avonds 50 gram chips genomen. De volgende ochtend was ik weer 94,5. Nu kent u mij een beetje en sommigen kennen mij wat beter, maar daar ga ik van over de zeik. Wiskundig kun je niet 1,5 kilo aankomen als je 50 gram chips eet. Ik beklaag me hierover bij mevrouw mack maar die wil er niet eens meer op ingaan omdat ik A: volgens haar niet aan het lijnen ben omdat ik chips eet en B: net een aanstellerig klein kind ben. 'Nietus" zei ik. "Wel waar" zei ze. "Tien keer meer niet!" zei ik toen.

Maar echt veel heb ik toch niet aan haar in deze. Ze lacht me alleen maar uit en vanochtend voelde ze mijn spieren en sprak toen de dodelijke woorden:" Ik zal eens een A-cupje voor je meenemen."
En dat maakt de sfeer er niet beter op kan ik u vanaf een eenzame computerkamer meedelen.

Boekhouder word je niet zomaar. Het is een risicovol beroep waarin je aan allerlei gevaren blootstaat in tegenstelling tot bijvoorbeeld een straaljagerpiloot. Die wordt beschermd door tientallen computers die ervoor zorgen dat hij niet uit de lucht valt. G-forcepakken beschermen hem tegen G-krachten, hij kan van 25 kilometer afstand met geleide raketten zijn vijand uitschakelen zonder ooit in diens ogen te hoeven kijken, een schietstoel voor als het te eng wordt, maar het meest mieterige van straaljagerpiloten vind ik nog wel: baangarantie. Voltooien ze hun opleiding dan garandeert de overheid hen een baan.

Je kunt het op de middelbare school al zien. De schuchtere types die altijd netjes met hun fiets omgaan, nooit over de stoep fietsen en altijd braaf hun huiswerk maken, dat worden de straaljagerpiloten.
Nee, dan boekhouders! De boekhouders in spé komen met opgevoerde brommers op school, soms nog met drie politiewagens met sirenes achter zich aan.

De uiterst risicovolle levensstijl vermindert wel iets in de loop der jaren maar verdwijnen doet het nooit. Als boekhouder heb je die risico's nu eenmaal nodig om optimaal te kunnen functioneren.
Vorige week was ik bij de bank om mijn verzekeringen door te nemen, wees de medewerkster mij erop dat ik nog geen no-claim garantie bij mijn all-risks (ja ja, 9 jaar oud, je moet maar durven) autoverzekering had. Ik keek haar aan op James Dean-achtige wijze en zei toen met hese stem: Not me. Live life to the max is mijn motto.

Ik zag haar bewonderende blik, om niet te zeggen dat ze in katzwijm viel, ze was er vanaf dat moment niet meer helemaal bij en verzuchtte: "Mijn man is straaljagerpiloot. Die willen altijd no-claimgarantie."

Tussen de middag had ik een lollige bui en vond ik dat vrouwen minder presteerden met sport dan mannen en daarom ook minder moesten verdienen, en ging er vanuit dat mijn collega's wel begrepen dat ik best begrip heb voor die mindere prestaties een grapje maakte. Maar nee, vol er tegenin! Over mindere spiermassa's en longcapaciteit en seksist en als ik de KPN was had ik je nooit meer aangesloten, ik was ineens omsingeld door aanvallende collega's. En dat maakte de situatie er niet beter op.

Een schepje er bovenop van mijn kant dan maar. Ja 11 seconden is nou eenmaal langzamer dan 10 seconden op de 100 meter. Ik heb de stopwatch niet uitgevonden hoor, ze zijn gewoon te lui om een seconde harder te lopen en dat zie je in het werk ook terug.
Oeps. Totale vernietiging lees ik in hun ogen. Nou, ander voorbeeld dan. Ter verduidelijking. Schaatsen. Waarom willen ze hetzelfde betaald krijgen als de mannen terwijl ze gewoon aantoonbaar minder hard gaan en bovendien ook nog eens minder afstand hoeven af te leggen?

De schep die de emmer deed overlopen: Kijk je soms wel naar de Paralympics? Of naar vrouwenvoetbal?
Waarmee ik mijns inziens geen oordeel vel over de geleverde prestatie, alleen maar over een onderscheid dat er nou eenmaal is, maar wat er ook zou zijn zonder dit logje. Het antwoord was ja, maar volgens mij logen ze dat ze barstten.

Nou goed, uiteindelijk verklaren ze me dan maar verminderd toerekeningsvatbaar en snappen ze ook wel dat ik dit op mijn werk zeg omdat ik thuis niet de baas ben. Maar een echt tegenargument waarom 11 seconden evengoed zou zijn als 10, heb ik niet gehoord. Nee, het beste waar een collega mee kon komen was: "Moeten jullie (let op het meervoud, ik was de enige die het met mezelf eens was) eens een kind op de wereld zetten."

Maar dan ben ik ook gelijk de eerste die toegeeft dat vrouwen dat veel beter kunnen. Ruiterlijk. Zo zit ik dan ook wel weer in elkaar. En als ik ze allemaal thee heb gebracht zijn ze het weer vergeten.

Had ik net die ene welwillende en volhardende medewerker van HetNet aan de telefoon, die wel verstand van zaken had maar er niks van begreep en mij ten einde raad mijn oude modem (wat niet meer werkte volgens zijn collega) weer liet installeren, en alles loopt weer als een zonnetje. Kreeg zelfs ook nog 27 euro telefoonkosten vergoed, maar dat waren helaas alleen de telefoonkosten van vandaag. En heel fijn, deze medewerker liet doorschemeren dat er nogal wat collega's van hem weinig verstand van zaken hadden, al zei hij dat niet zo letterlijk.

Maar ik juich uiteraard niet te vroeg, het is pas een half uurtje nu dat mijn mail het ook weer doet.

Ik hoop wel dat ik nu gewoon weer kan gaan loggen over mijn doktersbezoek i.v.m. roos en haaruitval (zie logje Pierluigi Collina) , want ook hier wil ik niet te vroeg juichen, maar na 1 keer het voorgeschreven medicijn gebruikt te hebben kon ik de volgende dag ineens weer headbangen met wapperend haar.

Als PSV-fan heb je het eigenlijk best makkelijk. Als er al een keertje verloren wordt van Ajax of Feyenoord hoef je je nergens druk om te maken want aan het eind sta je toch weer bovenaan. En goed, dan gun je de ander een keer de Johan Cruijff schaal. Lekker belangrijk als je met het kampioenschap bezig bent. Met die wetenschap is het ook makkelijk Ajacieden opjutten die over het algemeen niet meer kunnen dan de gezangen van PSV supporters belachelijk maken en over elke nieuwe speler van Ajax roepen dat de nieuwe Van Basten is opgestaan. Van der Vaart, Zlatan, Dani, elke keer weer hoorde ik gapend de loftrompet aan en was het een kwestie van tijd voordat het duidelijk was dat de geroemde speler ook het verschil niet maakte. Ik wist dat van tevoren, de Ajacied deed er een jaar of twee over.
Kortom, niks aan de hand.

Tot nu! De grootste voetballer aller tijden, Johan Cruijff zelf, kon het geklungel van deze toch hele mooie Amsterdamse Club ook niet meer aanzien en komt het roer overnemen. En nu betekent dat dus echt dat Ajax terugkomt. Ik geef het een seizoen of twee en dan is Ajax kampioen en wint het niet lang daarna de Championsleague. De vette jaren breken aan voor Ajax, de magere voor PSV en Feyenoord. (In het geval van Feyenoord is het niet gepast om over 'aanbreken' te spreken.)

PSV zal weer het onderwerp van spot zijn en ik zal het minzaam aanhoren. Totdat Cruijff en Van Basten (want die laatste komt nu zeker) weer vertrekken zullen PSV en ik de tweede viool moeten spelen.
Maar ik heb het eerder meegemaakt. De godenzonen van Ajax die de competitie twee jaar lang domineerden. De verdediging stond midden jaren negentig als een huis en werd nooit in verlegenheid gebracht. Nooit? Eén kleine kale Braziliaan bood dapper weerstand en maakte het leven van de Ajaxverdediging in de omringende Arena bepaald niet gemakkelijk….

Vanavond in Hoge Bomen was de voorloper van dr. Phil, de in 1998 overleden Piet Vroon het onderwerp van de zendtijd. Professor Piet werd door mij altijd zeer bewonderd en dat had twee oorzaken. 1. Hij was professor. 2. Hij was bij de commando's geweest. Meer autoriteit kun je bij mij eigenlijk niet hebben. Piet Vroon is voor mij de man die in een interview zei dat hij zich zijn geboorte herinnerde. Ik geloofde dit heilig omdat wat een professor zegt nu eenmaal altijd waar is, anders was hij wel gewoon een weblogger geweest. In het programma kwamen familieleden en vrienden aan het woord over Piet, en over één ding waren ze het eigenlijk allemaal wel eens. Piet was een grote fantast die altijd oncontroleerbare verhalen vertelde.

Zo. Alweer een voor mij vaststaand feit om zeep. Als dat in dit tempo doorgaat geloof ik straks zelf niet meer dat ik bij de commando's heb gezeten.

Valentijnsdag. Ooit was er een tijd dat ik hoopte op een envelop van een stille aanbidster, en soms kreeg ik die. Groot was dan de teleurstelling als er op de kaart stond: Liefs Anouk. (zusje)
Moet je nagaan, ik was 20 of zo en toen al ondankbaar en egoïstisch. En dat ondankbare en egoïstische is elk jaar erger geworden. Nu ben ik zover dat ik Valentijnskaarten ongeopend bij het oud papier pleur, en over een jaar of tien klapt er op 14 februari een Vietcong-boobytrap uit de brievenbus en ligt er een gespieste postbode voor de deur.

(Wat lijk ik eigenlijk enorm op Ebenezer Scrooge hè?)