Categorie: Enigszins grappig

Vandaag deed ik wat alle mannen wiens wilde leven voorbij is doen op een zonnige zaterdag; ik pakte een apparaat dat herrie maakt. In mijn geval de hogedrukreiniger. De hogedrukreiniger is het enige apparaat dat ik bezit dat van mij een begerenswaardige buurman maakt. De buurt weet dat buurman Mack een hogedrukreiniger bezit en dat geeft mij aanzien. Net zoals de buurman met de ladder, die met de aanhangwagen, die met de kruiwagen en die met de heggeschaar.

Dus dat Karwei tegenwoordig hogedrukspuiten weggeeft voor een paar tientjes, daar ben ik niet kapot van, dat zult u begrijpen. Ze ondermijnen mijn status als belangrijke buurman op deze manier. Mijn bloedeigen broer heeft er nu zelf ook eentje gekocht en een beetje triest haalde ik vandaag mijn eigen hogedrukreiniger bij hem op. Hij had hem geleend en het ding stond nog altijd bij hem in de garage. Ik baal er een beetje van als mensen niks meer van me willen lenen.

De enige die blij werd was mevrouw Mack. De tegels in de achtertuin zijn weer schoon. Wat mij opvalt is dat merels door lijken te hebben dat er wormen omhoog komen als je met dat apparaat bezig bent. Om mij heen zaten steeds twee merels. Kennelijk vertrouwden ze erop dat ik hen niet nat zou spuiten, al is die gedachte wel een keer bij me opgekomen. Maar ze zijn droog gebleven. Ik heb het niet helemaal gered vandaag omdat ik pas om half vier begon, dus morgen nog even verder. Het is wel zondag morgen dus het mag eigenlijk niet, maar als u niks zegt dan heeft verder niemand het in de gaten.

Heeft u het ook gemerkt? Vulkaanstof is goed voor je. Ik merkte het vanochtend op mijn werk direct aan mijn concentratievermogen. Normaal worden mijn hersenen pas rond een uur of twee ’s middags actief, om tegen elf uur ’s avonds de activiteitspiek te bereiken. Maar vanochtend om half negen begreep ik alles direct. Ik kon zelfs blindsimultaanboekhouden in drie  verschillende administraties zonder dat het me moeite kostte. Ik was zo zeker van mijzelf dat ik er nog een fiscale aangifte tussendoor deed en ondertussen mijn e-mail opschoonde.

Nu moet ik maandag even beoordelen of vulkaanstof inderdaad tijdelijke hoogbegaafdheid veroorzaakt, of dat je er gewoon overmoedig van wordt.

Nu mevrouw Mack gedwongen op de bank hangt, heb ik uit een stoffige la zes videobanden opgedoken met daarop de voltallige afleveringen van North and South. Deze serie heb ik voor zover ik weet nooit gevolgd, maar het valt me toch op dat ik wel erg veel gezichten uit de serie herken. Natuurlijk Patrick Swayze en David Carradine, maar ook Johhny Cash en Kirstie Alley. En dan heb je er nog een aantal die ik niet bij naam ken, zoals die donkere kattekop, die Ashton heette in de serie.

Terwijl de televisie aanstaat en ik achter de laptop zit hoor ik mooie acteerprestaties. Laten we vooropstellen dat er uitstekend geacteerd werd, maar dan wel bezien in het zonlicht van 25 jaar geleden. Vooral de vrijscènes zijn prachtig. Alleen al op het gehoor kan ik herkennen wie er staan te kopkluiven. Patrick Swayze (Orry Main) is een nobel persoon dus die zoent met tederheid en lipgeluiden. Hij kijkt zijn geliefde indringend aan en zij zwijmelt weg. Ashton zoent een maagdelijke jongeman vooral met verleidend taalgebruik. "Do you want more, I’ll give you more. Why don’t you take it all," en brengt de maagdelijke jongenshand naar haar borst. De geschrokken jongenman trekt verschrikt zijn hand terug en zegt dat hij dit niet kan doen. In deze tijd natuurlijk absoluut ondenkbaar dat een maagd deze kans laat schieten, maar op televisie kan alles. Ashton verandert in een seconde weer van een verleiding in een tierende duivel en ik hoor mijn oma op dat moment zegggen: "oh, wat een kattekop, dat zwartje hè?"

Maar het mooiste zijn de stiekeme vrijscènes van David Carradine (een soort Rijk de Gooijer) die een door-en-door slechterik speelt. Die zoenen niet teder maar staan met een slavin achter een hooiberg. Terwijl de camera inzoomt  hoor je het valse lachen van David. "Hèhèhè" doet David terwijl de donkere slavin aan zijn tepel zuigt. Ja, een nobele man laat zich natuurlijk nooit aan zijn tepel zuigen. Wat zeg ik? Die kunnen dat niet eens verdragen.

Ik ben een kind van de roemruchte jaren zestig. Ik kan zeggen dat ik de opkomst van de Beatles en de Stones heb meegemaakt. Ja, een geweldige tijd was dat. Ik weet het nog goed, die eerste drie maanden van mijn leven die nog in de jaren zestig plaatsvonden. Een geweldig relaxte tijd was het. Ja, ik kan wel zeggen dat je wat gemist hebt als je uit de jaren zeventig bent, want die waren toch minder. Ook leuk hoor, maar beduidend minder. Maar goed, hoe kwam ik hierop? Oh ja, ik herinnerde mij dat ik ooit eens een telegram heb ontvangen. Het kwam van mijn opa want die snapte hoe dat werkte doordat hij zijn leven lang bij de PTT heeft gewerkt. Het was een felicitatie waarvan ik niet meer weet met welke gelegenheid, maar ik vermoed dat het was toen ik geslaagd was voor de Havo. En dan heb ik het over een echt authentiek PTT telegram, dat nog met seinpalen over de wereld werd verzonden. Hallo Mack stop gefelicteerd met diploma stop wij bellen nog stop opa en oma stop (bewust geen punt hier) De hele essentie van een telegram was juist dat je dan niet meer hoefde te bellen, maar het is toch mooi dat ik dit uiterst belangrijke en historische communicatiemiddel nog heb mogen beleven. Ik denk dat als je iedereen die nog nooit een telegram in zijn leven heeft ontvangen, de rijbevoegdheid ontzegt, dat je dan het fileprobleem hebt opgelost.

Als je een ander huis gaat kopen, dan is dat doorgaans een beslissing die je niet alleen neemt. Linda en ik nemen nog wel eens afzonderlijk beslissingen, in het vertrouwen dat de ander wel achter die beslissing zal staan. Zoals het uitzoeken van een nieuwe keuken, daar hoeft een man toch niet bij te zijn? Wat maakt mij het uit hoe een keuken eruit ziet? Of dat er hier een tweede kat kwam, daar kwam ik ook achter toen ik een keer thuis kwam en er stond een miauwende doos op tafel. Vanochtend is Tammar voor de eerste keer in haar leven naar de kapper geweest, een primeur die ik toch even voor Linda wegkaapte, zonder dat ik dat van te voren overlegd had. Prima initiatief. Ik werd gebeld over onze trouwdatum, of ik een ochtend vrij kon nemen op 27 januari 2005. Ik heb geboekt voor de zomervakantie hoor! Allemaal van die beslissingen die partners afzonderlijk makkelijk kunnen nemen zonder daar de ander mee te vermoeien.

Er zijn natuurlijk dingen die je wel even van tevoren overlegt. Wat we eten bijvoorbeeld, of het raam van de slaapkamer dicht mag, maar dat is meer om de ander het gevoel te geven dat hij inspraak heeft. Maar een ander huis kopen, dat doen zelfs wij niet alleen. Ik heb wel afgesproken dat als ik ergens door het buitengebied loop en er komt toevallig iemand zijn vrijstaande, verbouwde boerderij uit lopen om aan mij te vragen of ik mijn rijtjeshuis wil ruilen tegen zijn woning, dat ik dan zonder overleg ja zal zeggen. Dat is allemaal prima, ik hoef daarvoor niet eerst naar huis te bellen. Nu wil het toeval dat ik vanochtend door het buitengebied fietste. En wederom kwam er niemand die het leven in een verbouwde boerderij zat was op mij af om te vragen of ik mijn rijtjeshuis wilde ruilen tegen zijn stulpje.

Ik kreeg via Hyves een privé berichtje van een vrouw die ik min of meer ken uit een donker en eenzaam verleden. Ik ken haar eigenlijk meer min dan meer. Ze heeft me ooit eens proberen te koppelen aan een meisje van 1 meter 40 zonder van te voren iets over diens korte te vertellen, en ik heb de hele avond met een dwerg rondgelopen. 5 mei 2000, bevrijdingsfestival, Zwolle. De vrouw zelf vond mij qua karakter zo goed bij haar passen. Ja, dat zal allemaal prima, maar ik schaamde me kapot. Zij zelf was een redelijk goed uitziende slanke Indonesische zweefteef die mij inpalmde met complimentjes. Toen was ik daar nog gevoelig voor, nu niet meer. Bloemen moest ik meenemen van haar, voor die dwerg. Ik stribbelde nog wat tegen, maar dat hielp niet. Sjonge jonge zeg, is je moeder thuis? Ze kon die bloemen amper tillen.

Daarna kreeg ik met kerst nog een heel vreemde videoboodschap van haar en haar gezin, nog wat later hoorde ik van iemand allemaal wazige verhalen over haar en dat ze bij haar man weg was, en nu vraagt ze: "ben jij het Mack?" Nee dus. Ze heeft de verkeerde. Opbokken!

Als u denkt, wat is dit logje laat geschreven, dat klopt. Ik ben uit de band gesprongen vanavond. Ik heb drank op, geen idee wat het was, iets van Grand nogwat, en ik heb Brian Johnson gekaraoked. Dus ik ben finaal mijn stem kwijt.

You shook me all night long!

Vrijdag is mijn fantaseerdag. Dat zal een beetje met het naderend weekend te maken hebben. Het begint al op weg naar mijn werk, soms fantaseer ik dat ik Ayrton Senna ben, soms ben ik Elvis en vandaag was ik Jan Peter Balkenende. Ik was op weg naar Den Haag en ik hoorde op de radio dat we de slag om Sebrenica hadden verloren doordat er homo's in het Nederlandse leger zitten. Ik schoot in een lachbui en dacht: zie je wel, in Amerika lachen ze ons uit! Maar toen een journalist mij later om een reactie vroeg zei ik: Dit soort schandelijke opmerkingen kunnen niet bestaan op internationaal niveau en zijn beneden alle peil. Ik begrijp dat het om een gepensioneerde generaal gaat dus die opmerking betreft een individu en vertegenwoordigt niet de mening van de Amerikaanse regering. Maar desondanks zal ik de Amerikaanse ambassadeur op het matje roepen. Zo ga je niet met elkaar om.

Enigszins sceptisch meldde ik me vandaag bij de chiropractor. Spottend worden zij ook wel krakers genoemd en daarom was ik een beetje nerveus over wat me te wachten stond. Maar mevrouw de chiropractor paste de kliktechniek toe, het klikte namelijk gelijk goed, en dat is het halve werk. Zij bekeek mijn houding en somde op wat ze constateerde. Alsof ze in een dictator-apparaatje aan het praten was. Ik wist niet dat ik zoveel mankeerde. Vooral rechtop staan is voor mij een probleem. Ik lijd aan het Henny Huisman syndroom namelijk. Verder maakte ik er iets uit op dat mijn rechterbil wat lager zat dan mijn linker, dat ik mijn rechtervoet wat meer naar buiten zet dan mijn linker, en dat ik bij het achterover buigen scheef ging, precies zoals zij al voorspelde op basis van de door mij beschreven klachten.

Ik kreeg de indruk dat zij vond dat ik een prima patient was, die goed omschreef wat ik voelde. Ik ben ook een gevoelig type, en dat zal u vast verbazen. U kent mij immers als een keiharde commando, met staalkabels van spieren. Ik was zelfs een van de weinige patienten die aanvoelde dat het heiligbeen (heeft iedereen, niets bijzonders) na haar behandeling wat soepeler scharnierde.

Maar er waren ook nog dingen goed aan mijn gestel. Zo was mijn voetzoolreflex uitmuntend, net als alle reflexen die getest werden met een hamer. Vooral mijn afweerreflex kent zijn gelijke niet. Na het lichamelijke onderzoek kreeg ik dan uiteindelijk de gevreesde behandeling met de kliktechniek. Een paar klikjes met een apparaatje op een wervel en een speciale bank die mijn bekken optilde en met een schok weer neer liet komen. En dat een paar keer achter elkaar. Ik dacht er het mijne van. Als je zo'n behandeling nodig hebt om van je klachten af te komen, dan zegt dat volgens mij ook wat over je sexleven.

Qua souplesse is het hier de laatste week net een bejaardenhuis. Afgelopen weekend kregen we allebei flink last van onze rug, en aangezien dat ons beiden nogal eens gebeurt zijn we dat spuugzat. Ik ging altijd naar de fysiotherapeut, en dat hielp altijd prima, maar het nadeel van de fysiotherapeut is dat je vooral zelf aan het werk moet. Dus flink lopen en fietsen. En dat kost moeite en daar houdt een modern mens niet van. Ik ben ook weer bij mijn privé Jomanda geweest maar haar instralingen gaven maar kort verlichting. Bovendien is een gereformeerde collega het er niet mee eens dat ik daar heen ga, omdat zij die krachten van de duivel schijnt te hebben. Nou ja, het zekere voor het onzekere, Linda is bij de osteopaat geweest en ik heb een afspraak met één of ander giropraktijk. Ik heb geen idee wat die doet, maar ik kon pas volgende week dinsdag terecht. Ik verweerde mij nog dat de klachten dan waarschijnlijk wel over zouden zijn, maar de assistente legde mij uit dat dat niet uitmaakt, omdat ik aangaf wel vaker last van mijn rug te hebben. Zo iemand schijnt te kunnen voelen of er iets in je ruggewervel mankeert. Nou ja, tot het tegendeel bewezen is, geloof ik hier maar in. Linda en ik doen een wedstrijdje wie het eerst weer beter is. Voorlopig ben ik aan de winnende hand, want bij haar zijn nog wat extra ongemakken gevonden, en misschien wil zij daar wel over verhalen in een extra lange reactie. Want daar is ze gek op.