Categorie: Enigszins grappig

Mijn buurmannen zijn net als de meeste mannen een beetje kinds. Zeker als het aankomt op het afsteken van vuurwerk. Het groepje klit wat bij elkaar en staat zeker voor € 100 per persoon de lucht in te schieten. U moet weten dat wij voor ons huis een veldje hebben waarvan het midden dienst doet als lanceerplaats voor het vuurwerk. Om beurten liepen de buurmannen naar het midden en staken de mooiste pijlen, potten, en kaarsen af. Ik aanschouwde het vanachter het keukenraam en kreeg een vuige inval. Wij hebben een pracht van een melkbus in de hal staan, u weet wel, die ene waar ik laatst op geland ben toen ik van de trap af viel. Ik pakte de melkbus en liep naar het midden van het veld. De buurmannen stonden een beetje nerveus te lachen, omdat juist ik, die nooit vuurwerk heeft, hen dreigde te gaan aftroeven. Ze namen een afwachtende houding aan en schoten in een opgeluchte lach toen ik de melkbus weer oppakte en ermee terugliep.

Gelukkig nieuwjaar allemaal.

Als door een klein wonder stond er vandaag iemand voor ons in de rij bij Ouwehands Dierenpark, die ons een 50% kortingsbon gaf, waardoor mijn zwager, mijn neefje, Hans en ik maar € 41,- inclusief parkeerkaart hoefden te betalen. Want die kinderen hebben zich best vermaakt in de speeltuinen, dieren interesseert ze niet zo, maar wij moesten echt moeite doen om dieren te spotten. Giraffen, wrattenzwijnen, stokstaartjes, olifanten en witte tijgers: binnen. Leeuwen: verhuisd naar een andere dierentuin. Beren: winterslaap. Orang Oetans: staking. Pirana's: hongerstaking.

Wat hebben we dan wel gezien: Raven, sneeuwuilen, slapende tijgers in een hol, wolven, een ijsbeer die zich lag op te warmen in de sneeuw en wat kwallen. Die laatsten hebben trouwens pas een doelloos leven. Draaien de hele dag rondjes in een lege bak water, alsof ze in een horizontale draaikolk zitten. De enige actieveling in het hele dierenpark was een vreemde witte vis die zich achterwaarts in een hol in de grond liet zakken, om er na een paar seconden weer uit te komen met z'n bek vol steentjes, die hij vervolgens in een ander hol spuwde. Goed, hij zal het zelf wel zinvol vinden, lijkt mij. Of worden beesten zo gedreven door hun instinct dat ze blindelings uitvoeren wat hen opgedragen wordt door datzelfde instinct?

Ik ken trouwens iemand die vertelde mij dat beesten geen hersenen hebben maar in plaats daarvan een instinct. Hij had niet al te lang op school gezeten, maar hij was wel bijzonder aardig en vrolijk. Een feestje en een biertje, dat maakte zijn leven aangenaam. Misschien moet ik hem eens vragen naar het nut van dat voortdurende gecentrifugeer van  kwallen.

Ik voel mij wel eens superieur. Niet alleen aan sommige dorpsgenoten, maar ook aan het dierenrijk. En dan niet persoonlijk superieur, maar meer omdat ik deel uitmaak van de mensheid. Want de mensheid, daar kun je toch niet onderuit, is toch wel superieur aan de dierheid dacht ik. Kijk nu toch eens naar uitvindingen in de ruimtevaart, ik zie een hert nog niet een Space Shuttle besturen hoor! Mezelf ook niet, maar ik ben wel nauw verwant aan Wubbo Ockels. En Wubbo Ockels aan mij. Voor mij is het wel mooi dat ik verwant ben aan Wubbo. Wubbo was er niet veel mee opgeschoten of hij nu aan mij verwant was of aan een hert.

De dierheid is trouwens wel in aantal soorten superieur. Want er is maar één mensensoort, en enorm veel diersoorten. Hoeveel, dat weet geen mens. Terwijl elk dier weet dat er maar één mensensoort is. Dat geeft toch te denken. En als er dan een bioloog de waarheid sprak over het aantal diersoorten, kwam er gewoon weer een soort bij. En van bijen alleen al zijn er meer dan 20.000 soorten. En niet ééntje die de Space Shuttle kan besturen. Bijen zien de noodzaak daar ook helemaal niet van in. Tenminste, dat wordt algemeen aangenomen door de wetenschap.

Eergisteren nog, werd er een nieuw soort mensaap ontdekt. Ergens in Vietnam. Een gibbonachtige met gele wangen. Nooit eerder waargenomen. Nou, ik geloof dat niet hoor. Een nieuwe mensaapsoort ontdekt. Die apen zijn gewoon vorige week ontstaan. Ja, waarom niet? Wij waren er toch ook op een gegeven moment? Adam, die was er als eerste. Dat is destijds opgeschreven door een dier. Dat kan niet anders. Een superieur dier dat kan schrijven. Waarschijnlijk een inktvis.

Binnen niet al te lange tijd, maar wanneer precies dat weet ik niet, gaat er een wens die ik al heel lang heb in vervulling. Een soort jongensdroom, waar ik het vroeger al vaak over had, maar waarvan ik toen nog dacht dat het een compleet kansloos verhaal was. Ik durf het bijna niet te zeggen, want het is nogal kinderachtig, maar het heeft te maken met mijn frustratie van het dichtbevolkte Nederland, dat niet echt meetelt in de wereld als het om natuurgebieden gaat. Want ja, wij hebben de Veluwe en dat schijnt het grootste laaglandnatuurterrein van noordwest-Europa te zijn. Ja, big deal zeg. Zo groot is noordwest-Europa niet en om daar nu het grootste laaglandnatuurterrein van te worden lijkt me niet zo’n kunst. Net zoiets als dat de Noordzee de grootste zee ter wereld is die aan Engeland en Nederland grenst. Als je maar genoeg voorwaarden aan een record stelt, dan breek je het vanzelf.

Maar wat ik bedoelde is dat de wolf ons land bijna heeft bereikt. Op nog geen 400 km van Enschede zijn ze al gesignaleerd. Het lijkt me geweldig, zo’n groot roofdier dat ons land als woonplaats gaat gebruiken. Normaal sta je niet te juichen als er troepen vanuit Duitsland onze landsgrens binnenvallen, maar in dit geval maak ik graag een uitzondering. Ik kan niet wachten tot ik in de winter het gehuil van wolven hoor, tot mensen weer bang worden in het bos, tot roodkapje wordt opgevreten en totdat ik er ooit eentje zie in het wild. Als voorproefje gaan we morgen naar Ouwehand’s dierenpark. Misschien moesten we ook maar gelijk beren loslaten in het bos, nu we toch bezig zijn.

trojka hier, trojka daar

Ooit noemde ik een kat naar mijn ex-collega, en vanavond zijn we met hem en zijn vrouw naar El Rancho geweest, de beste en tevens enige Argentijn in Veenendaal. Het was een afspraak die al ruim een jaar geleden was gemaakt, maar door lapzwanserigheid mijnerzijds is daar nu pas een vervolg aan gegeven. En bijna hadden we het afgebeld door de ellende van afgelopen weken, maar gelukkig niet. Frits en zijn vrouw waren verhuisd en wij hadden hun huis nog nooit gezien. Toen hij opendeed zei ik: "Goedenavond, wij zijn Jehova's getuigen en ik zette mijn voet tussen de deur." "Oh, wij ook," zei Frits, en dat was een hele leuke grap omdat Frits ook echt Jehova's getuige is.

Ik heb voor het eerst in twee weken weer eens echt moeten lachen. Ik kon weer grapjes maken maar toen er betaald moest worden bleek Linda maar € 60,- bij zich te hebben. Dat noemt zich financieel directeur hier. Frits betaalde € 100,- en vond het verder prima, maar mij zat het niet lekker. Niet vanwege het te weinig betaalde deel, maar dit soort dingen gaat natuurlijk een stempel op je reputatie drukken. Dit blijft je achtervolgen, dus ik drong aan om nog een tientje wat ik nog bij me had, bij te leggen. Maar nee, dat was niet nodig, dus dan moet je ook niet teveel aandringen. Toen we weer weggingen zei ik dat ik het gezellig en goedkoop was, en dat we dat vaker moesten doen. Ik ben één van de weinige mensen die met dit soort streken wegkomt. Ik kan het u aanbevelen, El Rancho in Veenendaal. Lekker en goedkoop.

Ik wist vroeger zeker dat ik met een Javaanse schone zou trouwen die elke dag Indisch eten voor mij zou koken. Zo'n lieve en onderdanige vrouw, dat was mijn droom. En ik zou haar held zijn omdat ik nu eenmaal de meest begeerlijke man van het hele land was.

En hij leefde nog lang en gelukkig. Zo had ik dit logje al kunnen eindigen en dan was het al briljant geweest. Maar er komt nog meer. Want hoe kom ik hier nu op? Wel, ik bracht het oud papier naar de weg. Ik moest wat stapels overhevelen van de papierkrat naar een kartonnen doos en ineens viel mijn oog op het volgende gedichtje: "Lieve papa, vandaag is de dag dat…blablabla…en jij bent mijn allerbeste vriend. Hans." Wel soodejuu. Heeft Linda gewoon mijn vaderdagvers van Hans bij het oud papier gegooid! En ook nog wat met liefde gemaakte tekeningen van mijn beide nazaten. Onvergeeflijk! Maar ja, Linda was er op dat moment even niet dus ik kon haar niet voor de bek batsen. Niet dat ik dat wel gedaan zou hebben als ze er wel was, maar ik zou zeker wel gezegd hebben dat ik haar voor de bek zou batsen. En dan zou zij zeggen: "Jij en wie?" En dan zou ik zeggen: Mo'k soms bie oe komm'n? " En dan zou zij zeggen:"Je kunt nu wel klagen, maar als jij dat vers nú niet gezien had, had je er nooooooit meer om gevraagd." En dan zou ik zeggen: "Wel waar! Je gaat toch geen vaderdagversjes van je kinderen weggooien!" En dan zij weer: "Nou, als jij het zo belangrijk had gevonden dan had je het zelf moeten opruimen. Bij ál die andere tekeningen en versjes van je kinderen die je bewaard hebt! En dan had je die foto's en knutseltjes die ze op school gemaakt hebben ook wel een keer opgehangen. Maar dat doe jij ook niet! Zo belangrijk vind jij het. En ondertussen wel van mij verwachten dat ik dat allemaal wel doe! Dan had je een onderdanige Javaanse schone moeten trouwen, dan was je dat misschien gelukt."

En ja, zo gaat het altijd hier. Ik verlies alle discussies. En deze discussie is zelfs helemaal niet gevoerd en ik verlies hem al. Linda weet niet eens dat ik dat vaderdagversje bij het oud papier zag liggen. Dat weet ze pas als ze dit leest. Nou ja, in elk geval is een gedeelte van mijn droom wel uitgekomen. Linda's moeder is op Java geboren. Weliswaar als rasechte Nederlandse maar toch..

Hoe Duitsland het toch elke keer weer flikt is mij een raadsel, maar op elk tournooi staan ze er weer en laten de wereld zien dat zij één van de topfavorieten voor de eindzege zijn. Altijd doen ze het weer, de Duitsers. Of je nu in de generatie van Beckenbauer, Rummenige, Matthäus of Ballack zit, het maakt gewoon niet uit. Er moet iets in de genen van Duitsers zitten dat ze boven zichzelf uit laat stijgen, en dat ze haast onoverwinnelijk maakt. Want de beste spelers ter wereld zijn het niet, zeker technisch niet geweldig maar wel krachtig, ze hebben het uithoudingsvermogen van een paard en ze hebben de wil om te winnen. En het zijn natuurlijk meesterprovocateurs.

En worden ze verslagen, dan is dat vaak door de latere wereldkampioen in een zwaar bevochten overwinning. En dat het in de genen zit, dat kan natuurlijk niet echt dus moet er iets anders zijn waardoor de Germaan zichzelf het gevoel kan geven dat hij onoverwinnelijk is en waardoor hij ook daadwerkelijk beter wordt dan hij is. Misschien staat er wel een verborgen passage in het 14e couplet van het volkslied dat de natie toeschreeuwt dat ze voetbal-ubermenschen zijn. Misschien wordt ze op school verteld dat Michael der Reuter een beroemd Duits admiraal was die de zeven wereldzeeën overheerste. Dat der Kristoffel Kolumbus uit Hamburg Amerika ontdekte. Dat Adolf Hitler een hele nare Oostenrijker was. Dat Duitsland zich in WOII moest verdedigen tegen wel 20 landen omdat die het allemaal tegelijk op hun mooie land voorzien hadden. Duitsland moet wel aanbeden worden door de rest van de wereld want waarom zouden alle Amerikaanse filmsterren anders Duits spreken? En Miami Vice is geïnspireerd op Derrick.

Tja, ik uit het nietige Nederland ben natuurlijk behoorlijk jaloers op het grote Duitsland en hun voetbalprestaties. Want weer zijn ze in de halve finales aanbeland. Maar dit keer zal het anders gaan. Want de Duitsers spelen werelds, om niet te zeggen: Nederlands. En Nederland speelt zakelijk, om niet te zeggen: Duits.

Ik voorspel een finale Nederland-Duitsland waarbij Duitsland gelijk na de aftrap de bal zeventien keer rond speelt en voordat er ook maar één Nederlander de bal geraakt heeft wordt Miroslav Klose in het Nederlands strafschopgebied ten val gebracht en krijgt Duitsland een penalty in de eerste minuut…

Gisteren was er in het journaal een bericht over een massastranding van dolfijnen op de Kaapverdische Eilanden, West-Afrika. 92 dolfijnen werden gevonden op het strand en alle dieren vonden de dood. De wetenschap kent de precieze oorzaak van massastrandingen van dolfijnen niet. Men vermoedt dat de dieren ziek zijn, of dat ze gedesoriënteerd raken in ondiep water. Tevens denkt men dat de hechte band die de dieren met elkaar hebben een rol speelt. De groep volgt blindelings de leider, ook al zwemt die het strand op.

Ik vind het een beetje onbevredigend gegis van de wetenschap. Zeker om de groep als ziek te beschouwen komt over als "we weten het niet dus dan zijn ze maar ziek." Ik vind het ook niet logisch dat hele groepen zieken elkaar opzoeken en collectief zelfmoord plegen op het strand. Meestal zonderen zieke dieren zich af en zoeken een rustig plekje om te sterven en de Nederlandse kust, waar ook massastrandingen plaatsvinden, is daar geen goed voorbeeld van.

Ondiep water. Mwah. De zee rond de Kaapverdische eilanden staat nu niet bekend als ondiep. De Noordzee wel. Een meter of 20 op het meest ondiepe punt, afgezien van vlak langs het strand natuurlijk. Maar 20 meter is nog altijd genoeg voor dolfijnen om lekker in te spartelen. Ik heb wel eens een experiment met een voorntje in een laagje water van twee centimeter gedaan, maar de vis wist feilloos en binnen no time het diepe water weer te bereiken. En dat zonder sonar of hersenen van betekenis. En dat een sonar in de war zou raken van ondiep water, ik weet het niet hoor. Er zwemmen zo vaak dolfijnen in ondiep water. Het dolfinarium in Harderwijk bijvoorbeeld. Nergens is het water dieper dan 10 meter en geen dolfijn die er ooit de weg is kwijtgeraakt.

En de groepsband dan? De tijd dat leiders blindelings werden gevolgd ligt alweer 70 jaar achter ons. Bovendien, waarom zwemt die leider dan het strand op? Om de groep te laten verongelukken? Ik vind het onlogisch allemaal.

Elektromagnetische velden kan ik ook nauwelijks serieus nemen want dan zou de hele Bermuda driehoek bezaaid moeten liggen met aangespoelde vissen. Nee, de wetenschap maakt zich er hier met een Jantje van Leiden af. En daarom zal ik dan maar verklappen wat de werkelijke oorzaak is van massastrandingen. Dat de dieren massaal stranden gebeurt bewust en met voorbedachte rade. Dat is zo klaar als een klontje. Want als ze richting zee gesleurd worden door behulpzame mensen scheren ze even later twee keer zo hard het strand op. Waarom zou een dier dat in zee leeft zich op het strand werpen? Omdat er zich op het strand iets heel aantrekkelijks bevindt natuurlijk. En in welk geval is het strand te prefereren boven de zee? Als je een mens bent natuurlijk. Dolfijnen zijn gereïncarneerde mensen. Laten wij ze voortaan, als ze daar om vragen, in ons midden opnemen in plaats van ze terug te slepen naar de zee.

Sinds wij in ons huidige huis wonen, zo'n zeven jaar nu, valt ons iets op. En opvallen is een tegenstelling, want hoe kan iets nu óp vallen? Als iets valt, gaat het néér en zoniet, noemen we dat opvallend. Zelfs als het blijft hangen. Maar wat trekt dan onze aandacht? Onze achterburen hebben altijd het licht in de badkamer aan. Niet alleen als het donker is, maar ook overdag. En vanaf het begin af aan hebben wij ons afgevraagd waarom dat zou kunnen zijn. Aangezien de achterbuurman een verre collega van Linda is, heeft zij het twee jaar geleden eens gevraagd. En beetje lacherig kwam er toen een verhaal over het oudste kind dat bang was in het donker en voor ons was daarmee de kous af. Maar inmiddels begrijp ik dat ons een verhaal op de mouw gespeld is. Dat hadden we toen natuurlijk al kunnen weten, maar wij wilden gewoon een antwoord en het kon niet schelen wat. Gewoon een verklaring voor het feit dat iemand het licht dag en nacht laat branden. Niet dat we het echt wilden weten, maar om ons geweten te sussen. Elk antwoord was goed geweest zodat wij ons niet meer druk hoefden te maken over de brandende lamp bij de achterburen.

Inmiddels begint het weer te knagen. De achterburen hebben alleen nog een volwassen kind thuis en nog steeds brandt dag en nacht het licht. En tenzij dit kind blind is, kan hij het overdag toch onmogelijk donker vinden. Bovendien klopt de nyctofobie niet met de leeftijd van het kind en het feit dat ze geen hond hebben strookt niet met de vermeende visuele handicap van het kind. Daarbij, als het kind blind was, zou die lamp ook niet helpen. Mijn geweten laat me niet meer met rust. Waarom brandt het licht in de badkamer van de achterburen continu?

Vanochtend of gisterenochtend, daar wil ik vanaf zijn, dacht ik het volgende: een beest dat met uitsterven wordt bedreigd zit daar totaal niet mee. Hij leest de krant niet en heeft geen idee dat zijn leven aan een zijden draadje hangt. Hij krijgt geen knoop in zijn maag omdat er vandaag weer volop jacht op hem wordt gemaakt. Welnee, hij begint gewoon weer aan zijn dagelijkse ritueel zonder zich druk te maken over zijn lot, waar veel mensen -waaronder ik- zich wel druk over maken. Het boeit hem niks dat de mensheid verdeeld is over de jacht op hem en zijn soortgenoten. Het kan hem niet schelen dat er een olieramp gaande is. Hij weet het niet en wat niet weet, wat niet deert.

En nu komt het, toen sloeg de paniek toe! Stel nu even dat er nog een soort op deze aarde is. Een soort die wij niet herkennen als onze meerdere? En stel nu dat die soort momenteel aan het bakkeleien is over het lot van de mensheid, wat dan? Ja, u boeit het niks, omdat u het niet weet, maar misschien wordt morgen de jacht op ons wel geopend! Ik wil niemand onnodig bang maken hoor, maar een paling lacht zijn collega-paling ook uit als-ie met zoiets komt.