Categorie: Enigszins grappig

Binnen niet al te lange tijd, maar wanneer precies dat weet ik niet, gaat er een wens die ik al heel lang heb in vervulling. Een soort jongensdroom, waar ik het vroeger al vaak over had, maar waarvan ik toen nog dacht dat het een compleet kansloos verhaal was. Ik durf het bijna niet te zeggen, want het is nogal kinderachtig, maar het heeft te maken met mijn frustratie van het dichtbevolkte Nederland, dat niet echt meetelt in de wereld als het om natuurgebieden gaat. Want ja, wij hebben de Veluwe en dat schijnt het grootste laaglandnatuurterrein van noordwest-Europa te zijn. Ja, big deal zeg. Zo groot is noordwest-Europa niet en om daar nu het grootste laaglandnatuurterrein van te worden lijkt me niet zo’n kunst. Net zoiets als dat de Noordzee de grootste zee ter wereld is die aan Engeland en Nederland grenst. Als je maar genoeg voorwaarden aan een record stelt, dan breek je het vanzelf.

Maar wat ik bedoelde is dat de wolf ons land bijna heeft bereikt. Op nog geen 400 km van Enschede zijn ze al gesignaleerd. Het lijkt me geweldig, zo’n groot roofdier dat ons land als woonplaats gaat gebruiken. Normaal sta je niet te juichen als er troepen vanuit Duitsland onze landsgrens binnenvallen, maar in dit geval maak ik graag een uitzondering. Ik kan niet wachten tot ik in de winter het gehuil van wolven hoor, tot mensen weer bang worden in het bos, tot roodkapje wordt opgevreten en totdat ik er ooit eentje zie in het wild. Als voorproefje gaan we morgen naar Ouwehand’s dierenpark. Misschien moesten we ook maar gelijk beren loslaten in het bos, nu we toch bezig zijn.

trojka hier, trojka daar

Ooit noemde ik een kat naar mijn ex-collega, en vanavond zijn we met hem en zijn vrouw naar El Rancho geweest, de beste en tevens enige Argentijn in Veenendaal. Het was een afspraak die al ruim een jaar geleden was gemaakt, maar door lapzwanserigheid mijnerzijds is daar nu pas een vervolg aan gegeven. En bijna hadden we het afgebeld door de ellende van afgelopen weken, maar gelukkig niet. Frits en zijn vrouw waren verhuisd en wij hadden hun huis nog nooit gezien. Toen hij opendeed zei ik: "Goedenavond, wij zijn Jehova's getuigen en ik zette mijn voet tussen de deur." "Oh, wij ook," zei Frits, en dat was een hele leuke grap omdat Frits ook echt Jehova's getuige is.

Ik heb voor het eerst in twee weken weer eens echt moeten lachen. Ik kon weer grapjes maken maar toen er betaald moest worden bleek Linda maar € 60,- bij zich te hebben. Dat noemt zich financieel directeur hier. Frits betaalde € 100,- en vond het verder prima, maar mij zat het niet lekker. Niet vanwege het te weinig betaalde deel, maar dit soort dingen gaat natuurlijk een stempel op je reputatie drukken. Dit blijft je achtervolgen, dus ik drong aan om nog een tientje wat ik nog bij me had, bij te leggen. Maar nee, dat was niet nodig, dus dan moet je ook niet teveel aandringen. Toen we weer weggingen zei ik dat ik het gezellig en goedkoop was, en dat we dat vaker moesten doen. Ik ben één van de weinige mensen die met dit soort streken wegkomt. Ik kan het u aanbevelen, El Rancho in Veenendaal. Lekker en goedkoop.

Ik wist vroeger zeker dat ik met een Javaanse schone zou trouwen die elke dag Indisch eten voor mij zou koken. Zo'n lieve en onderdanige vrouw, dat was mijn droom. En ik zou haar held zijn omdat ik nu eenmaal de meest begeerlijke man van het hele land was.

En hij leefde nog lang en gelukkig. Zo had ik dit logje al kunnen eindigen en dan was het al briljant geweest. Maar er komt nog meer. Want hoe kom ik hier nu op? Wel, ik bracht het oud papier naar de weg. Ik moest wat stapels overhevelen van de papierkrat naar een kartonnen doos en ineens viel mijn oog op het volgende gedichtje: "Lieve papa, vandaag is de dag dat…blablabla…en jij bent mijn allerbeste vriend. Hans." Wel soodejuu. Heeft Linda gewoon mijn vaderdagvers van Hans bij het oud papier gegooid! En ook nog wat met liefde gemaakte tekeningen van mijn beide nazaten. Onvergeeflijk! Maar ja, Linda was er op dat moment even niet dus ik kon haar niet voor de bek batsen. Niet dat ik dat wel gedaan zou hebben als ze er wel was, maar ik zou zeker wel gezegd hebben dat ik haar voor de bek zou batsen. En dan zou zij zeggen: "Jij en wie?" En dan zou ik zeggen: Mo'k soms bie oe komm'n? " En dan zou zij zeggen:"Je kunt nu wel klagen, maar als jij dat vers nú niet gezien had, had je er nooooooit meer om gevraagd." En dan zou ik zeggen: "Wel waar! Je gaat toch geen vaderdagversjes van je kinderen weggooien!" En dan zij weer: "Nou, als jij het zo belangrijk had gevonden dan had je het zelf moeten opruimen. Bij ál die andere tekeningen en versjes van je kinderen die je bewaard hebt! En dan had je die foto's en knutseltjes die ze op school gemaakt hebben ook wel een keer opgehangen. Maar dat doe jij ook niet! Zo belangrijk vind jij het. En ondertussen wel van mij verwachten dat ik dat allemaal wel doe! Dan had je een onderdanige Javaanse schone moeten trouwen, dan was je dat misschien gelukt."

En ja, zo gaat het altijd hier. Ik verlies alle discussies. En deze discussie is zelfs helemaal niet gevoerd en ik verlies hem al. Linda weet niet eens dat ik dat vaderdagversje bij het oud papier zag liggen. Dat weet ze pas als ze dit leest. Nou ja, in elk geval is een gedeelte van mijn droom wel uitgekomen. Linda's moeder is op Java geboren. Weliswaar als rasechte Nederlandse maar toch..

Hoe Duitsland het toch elke keer weer flikt is mij een raadsel, maar op elk tournooi staan ze er weer en laten de wereld zien dat zij één van de topfavorieten voor de eindzege zijn. Altijd doen ze het weer, de Duitsers. Of je nu in de generatie van Beckenbauer, Rummenige, Matthäus of Ballack zit, het maakt gewoon niet uit. Er moet iets in de genen van Duitsers zitten dat ze boven zichzelf uit laat stijgen, en dat ze haast onoverwinnelijk maakt. Want de beste spelers ter wereld zijn het niet, zeker technisch niet geweldig maar wel krachtig, ze hebben het uithoudingsvermogen van een paard en ze hebben de wil om te winnen. En het zijn natuurlijk meesterprovocateurs.

En worden ze verslagen, dan is dat vaak door de latere wereldkampioen in een zwaar bevochten overwinning. En dat het in de genen zit, dat kan natuurlijk niet echt dus moet er iets anders zijn waardoor de Germaan zichzelf het gevoel kan geven dat hij onoverwinnelijk is en waardoor hij ook daadwerkelijk beter wordt dan hij is. Misschien staat er wel een verborgen passage in het 14e couplet van het volkslied dat de natie toeschreeuwt dat ze voetbal-ubermenschen zijn. Misschien wordt ze op school verteld dat Michael der Reuter een beroemd Duits admiraal was die de zeven wereldzeeën overheerste. Dat der Kristoffel Kolumbus uit Hamburg Amerika ontdekte. Dat Adolf Hitler een hele nare Oostenrijker was. Dat Duitsland zich in WOII moest verdedigen tegen wel 20 landen omdat die het allemaal tegelijk op hun mooie land voorzien hadden. Duitsland moet wel aanbeden worden door de rest van de wereld want waarom zouden alle Amerikaanse filmsterren anders Duits spreken? En Miami Vice is geïnspireerd op Derrick.

Tja, ik uit het nietige Nederland ben natuurlijk behoorlijk jaloers op het grote Duitsland en hun voetbalprestaties. Want weer zijn ze in de halve finales aanbeland. Maar dit keer zal het anders gaan. Want de Duitsers spelen werelds, om niet te zeggen: Nederlands. En Nederland speelt zakelijk, om niet te zeggen: Duits.

Ik voorspel een finale Nederland-Duitsland waarbij Duitsland gelijk na de aftrap de bal zeventien keer rond speelt en voordat er ook maar één Nederlander de bal geraakt heeft wordt Miroslav Klose in het Nederlands strafschopgebied ten val gebracht en krijgt Duitsland een penalty in de eerste minuut…

Gisteren was er in het journaal een bericht over een massastranding van dolfijnen op de Kaapverdische Eilanden, West-Afrika. 92 dolfijnen werden gevonden op het strand en alle dieren vonden de dood. De wetenschap kent de precieze oorzaak van massastrandingen van dolfijnen niet. Men vermoedt dat de dieren ziek zijn, of dat ze gedesoriënteerd raken in ondiep water. Tevens denkt men dat de hechte band die de dieren met elkaar hebben een rol speelt. De groep volgt blindelings de leider, ook al zwemt die het strand op.

Ik vind het een beetje onbevredigend gegis van de wetenschap. Zeker om de groep als ziek te beschouwen komt over als "we weten het niet dus dan zijn ze maar ziek." Ik vind het ook niet logisch dat hele groepen zieken elkaar opzoeken en collectief zelfmoord plegen op het strand. Meestal zonderen zieke dieren zich af en zoeken een rustig plekje om te sterven en de Nederlandse kust, waar ook massastrandingen plaatsvinden, is daar geen goed voorbeeld van.

Ondiep water. Mwah. De zee rond de Kaapverdische eilanden staat nu niet bekend als ondiep. De Noordzee wel. Een meter of 20 op het meest ondiepe punt, afgezien van vlak langs het strand natuurlijk. Maar 20 meter is nog altijd genoeg voor dolfijnen om lekker in te spartelen. Ik heb wel eens een experiment met een voorntje in een laagje water van twee centimeter gedaan, maar de vis wist feilloos en binnen no time het diepe water weer te bereiken. En dat zonder sonar of hersenen van betekenis. En dat een sonar in de war zou raken van ondiep water, ik weet het niet hoor. Er zwemmen zo vaak dolfijnen in ondiep water. Het dolfinarium in Harderwijk bijvoorbeeld. Nergens is het water dieper dan 10 meter en geen dolfijn die er ooit de weg is kwijtgeraakt.

En de groepsband dan? De tijd dat leiders blindelings werden gevolgd ligt alweer 70 jaar achter ons. Bovendien, waarom zwemt die leider dan het strand op? Om de groep te laten verongelukken? Ik vind het onlogisch allemaal.

Elektromagnetische velden kan ik ook nauwelijks serieus nemen want dan zou de hele Bermuda driehoek bezaaid moeten liggen met aangespoelde vissen. Nee, de wetenschap maakt zich er hier met een Jantje van Leiden af. En daarom zal ik dan maar verklappen wat de werkelijke oorzaak is van massastrandingen. Dat de dieren massaal stranden gebeurt bewust en met voorbedachte rade. Dat is zo klaar als een klontje. Want als ze richting zee gesleurd worden door behulpzame mensen scheren ze even later twee keer zo hard het strand op. Waarom zou een dier dat in zee leeft zich op het strand werpen? Omdat er zich op het strand iets heel aantrekkelijks bevindt natuurlijk. En in welk geval is het strand te prefereren boven de zee? Als je een mens bent natuurlijk. Dolfijnen zijn gereïncarneerde mensen. Laten wij ze voortaan, als ze daar om vragen, in ons midden opnemen in plaats van ze terug te slepen naar de zee.

Sinds wij in ons huidige huis wonen, zo'n zeven jaar nu, valt ons iets op. En opvallen is een tegenstelling, want hoe kan iets nu óp vallen? Als iets valt, gaat het néér en zoniet, noemen we dat opvallend. Zelfs als het blijft hangen. Maar wat trekt dan onze aandacht? Onze achterburen hebben altijd het licht in de badkamer aan. Niet alleen als het donker is, maar ook overdag. En vanaf het begin af aan hebben wij ons afgevraagd waarom dat zou kunnen zijn. Aangezien de achterbuurman een verre collega van Linda is, heeft zij het twee jaar geleden eens gevraagd. En beetje lacherig kwam er toen een verhaal over het oudste kind dat bang was in het donker en voor ons was daarmee de kous af. Maar inmiddels begrijp ik dat ons een verhaal op de mouw gespeld is. Dat hadden we toen natuurlijk al kunnen weten, maar wij wilden gewoon een antwoord en het kon niet schelen wat. Gewoon een verklaring voor het feit dat iemand het licht dag en nacht laat branden. Niet dat we het echt wilden weten, maar om ons geweten te sussen. Elk antwoord was goed geweest zodat wij ons niet meer druk hoefden te maken over de brandende lamp bij de achterburen.

Inmiddels begint het weer te knagen. De achterburen hebben alleen nog een volwassen kind thuis en nog steeds brandt dag en nacht het licht. En tenzij dit kind blind is, kan hij het overdag toch onmogelijk donker vinden. Bovendien klopt de nyctofobie niet met de leeftijd van het kind en het feit dat ze geen hond hebben strookt niet met de vermeende visuele handicap van het kind. Daarbij, als het kind blind was, zou die lamp ook niet helpen. Mijn geweten laat me niet meer met rust. Waarom brandt het licht in de badkamer van de achterburen continu?

Vanochtend of gisterenochtend, daar wil ik vanaf zijn, dacht ik het volgende: een beest dat met uitsterven wordt bedreigd zit daar totaal niet mee. Hij leest de krant niet en heeft geen idee dat zijn leven aan een zijden draadje hangt. Hij krijgt geen knoop in zijn maag omdat er vandaag weer volop jacht op hem wordt gemaakt. Welnee, hij begint gewoon weer aan zijn dagelijkse ritueel zonder zich druk te maken over zijn lot, waar veel mensen -waaronder ik- zich wel druk over maken. Het boeit hem niks dat de mensheid verdeeld is over de jacht op hem en zijn soortgenoten. Het kan hem niet schelen dat er een olieramp gaande is. Hij weet het niet en wat niet weet, wat niet deert.

En nu komt het, toen sloeg de paniek toe! Stel nu even dat er nog een soort op deze aarde is. Een soort die wij niet herkennen als onze meerdere? En stel nu dat die soort momenteel aan het bakkeleien is over het lot van de mensheid, wat dan? Ja, u boeit het niks, omdat u het niet weet, maar misschien wordt morgen de jacht op ons wel geopend! Ik wil niemand onnodig bang maken hoor, maar een paling lacht zijn collega-paling ook uit als-ie met zoiets komt.

Afgelopen vrijdag is er iets verschrikkelijks gebeurd. Iets van het kaliber BP-olieramp,  zes badmeesters in een Bosch’ zwembad tegelijk, of van het instorten van de Domtoren op klaarlichte dag. Wat is er dan gebeurd? Ik ging vanwege het mooie weer met de fiets naar mijn werk. Oh nee, het was vanwege een reparatie van de airco van mijn auto, dat ik met de fiets ging. Op de terugweg ben ik mijn financial consultant verloren! Een Casio FC-100 ! Ik heb samen met hem vier werkgevers doorlopen en een SPD-examen gehaald. Het apparaat was een deel van mij. Ik kon razendsnel optellingen op het ding maken. Ik heb hele kolommenbalansen op 14-kolommenpapier opgeteld samen met hem. Hij was nog van voor het Excel tijdperk, net als ik. Hij maakte voor mij samengestelde-interestberekeningen. Hij kon twee datums van elkaar aftrekken en mij het aantal dagen geven dat daar tussen zat, rekening houdend met schrikkeljaren! 20 jaar lang waren hij en ik een team. Onafscheidelijk.  Hij ligt nu ergens langs de kant van de weg, weg te roesten of hij is overreden door een auto. Het is verschrikkelijk.

Hoe het precies menskundig werkt weet ik niet, maar bij mij schiet wel eens iets in het verkeerde keelgat. En dan niet in mijn luchtpijp maar in de verbinding tussen mijn mond en mijn neus. Net zoals cola door je neus naar buiten kan komen als je in de lach schiet, zo gaat er ook wel eens een stukje appel of zo daar klem zitten. Je wordt er niet benauwd van, maar je moet er van niesen en je voelt precies dat het er zit. Het is een hele opluchting als je het kwijt bent.

Vanavond gebeurde me het weer. We aten doperwtjes met gebakken aardappels en kip-drumsticks. En ik ben gek op kip en kennelijk iets te gulzig. Een stukje kip verdween op die plek die ik niet bij naam ken, maar daar waar je zo kunt schrapen voordat je een groene rochel tuft, u weet wel. En dat is irritant, want als iets daar eenmaal zit, wil het ook graag door de neus naar buiten. Echt, ik denk pas een kwartier later, na veelvuldig snuiten, zat er in de keukenrol een stukje kip. Maar er zat nog meer. Na lang aandringen kwam er een groter stuk door mijn neus en uiteindelijk dan de hele drumstick. Pfff…

Ik weet niet of rokjesdag al geweest is dit jaar omdat degene die daar het startschot voor gaf niet meer onder ons is. Maar ik verwacht van niet omdat het vandaag de dag van de witte katoenen broek was. Ik heb er maar liefst drie gezien. Twee van die drie dames die hem droegen, stond hem ook. Ik ben meer fan van de witte strakke broek dan van rokjes weet ik sinds vandaag. Maar ik neem aan dat de broek voor het rokje gaat, dus dat rokjesdag nog moet komen.