Categorie: Enigszins grappig

Zo’n koude drie juni heb ik nog nooit meegemaakt. Ik hoorde dat het vandaag dezelfde temperatuur was als eerste kerstdag vorig jaar. En dan dat temperatuurverschil met een week geleden! Weermannen en -vrouwen zijn stronteigenwijs. Ze proberen het dagelijks maar het weer is onvoorspelbaar. Beter zou het zijn als de temperatuur zich langzaam zou opbouwen tot het hoogtepunt op 1 augustus. En daarna weer langzaam terug totdat het op 1 februari op zijn koudst is. Dat zou makkelijker plannen zijn.

Als dat zo vanaf het begin zo geweest was, had niemand vragen gesteld over het weer. Dan was het duidelijk. Aan de andere kant, de sociale contacten zouden niet bestaan hebben, want die zijn begonnen dankzij het onvoorspelbare weer. Zou het weer zich voorspelbaar gedragen en iemand zou op 1 augustus tegen zijn buurman zeggen: weertje hè?” dan zou dat net zoiets zijn als op 25 december: “kerstmisje, niet?”

Ik klaag zelden over het weer, maar waar ik echt niet tegen kan is, als de zomer nog moet beginnen, dat het dan de ene week 30 graden is, en de week erop 12, terwijl je weet dat het nog omhoog moet. Als we weer richting winter gingen vond ik het nog niet zo’n probleem. Ik had de verwarming en een trui aan vandaag.

Ik maakte twee maanden terug de overstap naar mijn huidige werkgever, waar een compleet andere sfeer hangt dan waar ik hiervoor zat, maar ook weer een andere dan waar ik daarvoor zat. Deze overschakeling is niet zo moeilijk, van het conservatieve, godvrezende administratiekantoor met soms vooroorlogse opvattingen naar de compleet losgeslagen anarchie die er hier bij vlagen heerst. Vooral als de vrouwelijke collega’s er allemaal niet zijn, zoals vandaag, dan weet je aan de eettafel werkelijk niet wat je hoort. Ik leer begrippen die ik eigenlijk niet voor mogelijk had gehouden. Vooral van degenen die zich het meest correct gedragen als er klanten bij zijn.

Maar ook op het administratiekantoor heb ik me goed aangepast en vond ik het werk geweldig. Alleen kon ik daar nooit vloeken, en hoewel dat misschien een goede zaak lijkt, is dat niet helemaal waar, want als je als timmerman op je duim slaat, moet je het recht hebben om de frustratie de vrije loop te geven. En dat geldt ook voor en boekhouder die zich aan een envelop snijdt. Gereformeerden hebben geen goed gevoel voor timing, dus die zeggen er direct iets van in plaats van op een tactisch handiger moment. Waardoor je dus haast genoodzaakt bent om te vragen waar hij zich in godsnaam mee bemoeit, maar dat doe je natuurlijk niet, je zegt sorry, ik zal er op letten.

Het is leuk hoor, zo’n sfeertje, maar de boekhouder kan er natuurlijk pas in mee, als de laatste cent verantwoord is. Maar als dat zo is, nou berg je dan maar. Dan kun je als je niet oppast zomaar vier suikerklontjes in je koffie krijgen, of als hij echt op dreef is, een doorzichtig plakbandje over het luistergedeelte van je telefoon.

Vanavond dwaalden mijn gedachten af naar de gaffelbok. Misschien heeft u dat ook wel eens. Je bent bezig met niks bijzonders en ineens denk je aan de gaffelbok, terwijl je eigenlijk nog nooit van zo’n beest hebt gehoord. Google en Wikipedia hielpen mij verder. Na weblog zijn dat de grootste verdiensten van het hele internet. Want hoe fijn is het niet dat je alles wat je wilt weten zomaar even op kunt zoeken? De gaffelbok blijkt nauw verwant aan zijn Afrikaanse neef, de swaffelbok. De gaffelbok leeft echter in Amerika. Maar weet u wat ik nu het meest fascinerende vind aan de gaffelbok? Dat hij behoort tot de snelste landzoogdieren ter wereld. Volgens Wikipedia haalt hij met gemak 70 km/u. En dat is even snel als een jachtluipaard, want die haalt ook met gemak 70 km/u.

In het bedrijf waar ik werk houden ze van vieren. Ze houden zo van vieren dat ze elk kwartaal vieren. Zo ben ik laatst meegeweest naar de viering van het 4e kwartaal, en nu staat de viering van het eerste kwartaal alweer gepland. Het tweede kwartaal echter, gaat ineens wat minder. Misschien is er een verband met mijn aantreden op 2 april, maar het kan ook met al die vieringen te maken hebben. In elk geval, er is een nieuwe CEO en die is toch iets meer op de kosten. En daarom wordt nu het eerste kwartaal wat goedkoper gevierd dan gebruikelijk. Of het heeft te maken met mijn reactie op het zien van de rekening van de viering van het 4e kwartaal, dat kan ook.

In elk geval, er gaat nu een boot worden gehuurd en er gaat gevaren worden in de grachten van Amsterdam. Als ik iets afgezaagd vind, is het wel Amsterdam. Iedereen die er bij wil horen gaat naar Amsterdam, maar er is in Amsterdam niks wat je bijvoorbeeld in Vaassen niet hebt. Hier kun je ook prima varen op de Grift, of in de Egelbeek, en het is stukken origineler. Ik vind eigenlijk dat Amsterdam zijn langste tijd als hoofdstad wel heeft gehad. Het biedt al jaren niks nieuws meer, er vinden alleen nog herhalingen van zetten plaats door nieuwe generaties.

Onder mijn toekomstige regime is Amsterdam dan ook niet langer meer de hoofdstad van Nederland, ik ben er echter nog niet uit welke stad die rol op zich mag gaan nemen. Ik vind Apeldoorn wel wat. Willem Alexander moet dan van mij op het Loo gaan wonen. Want hij mag dan koning zijn, ik ben de baas. En daar gaat hij zich gewoon weer bezig houden met zaken waar een koning zich zoal mee bezig houdt. Paardrijden, jagen en op de troon zitten. Het belastingkantoor -afdeling ontvanger- is onder handbereik, en die kan hij dan mooi aansturen vanuit zijn paleis. Bovendien ligt Apeldoorn veel meer in het midden van het land dan Amsterdam, dus het land kan ook veel gelijkmatiger geregeerd worden. Nee Amsterdam, geniet nog maar even van je hoofdstadstatus, binnenkort moet je het weer op eigen kracht doen. AGOVV, het nieuwe Ajax.

Sorry, maar ik ben daarnet enorm in de zeik genomen door twee jeugdige betweters, die mij steeds een stap voor waren en ik maar niet begreep hoe ze dat deden. Gelukkig is me de truuk verteld want ik werd gek. Nu ben ik weer rustig.

Kan ik eindelijk beginnen aan dit logje, 0:20 is het inmiddels, maar het volgende moet even besproken worden. Want over 1000 jaar zijn er geen Japanners meer. Hun sterftecijfer is hoger dan hun geboortecijfer. En nu kunnen we onze schouders ophalen en denken, ik ging toch zelden naar de Japanner, maar hetzelfde lot gaat alle volken vroeg of laat treffen.

Toch weerleg ik de voorspelling eenvoudig. Want er wordt een vreemde denkfout gemaakt. Stel dat er over 999 jaar nog twee Japanners over zijn. Laten we de ene Adamhito en de andere Evasaki noemen. Dan begint het gewoon weer van voor af aan. Volkomen logisch. Ik snap alleen niet waarom die sterftecijferonderzoekers dat zelf niet verzinnen.

Als ik zou moeten goedmaken wat ik dit weekeinde heb misdaan, dan zou ik drie marathons achter elkaar moeten lopen. Want wat een gevreet en gezuip. Bah! De calorieën binnen krijgen, dat kan elke boerenlul, maar ze weer verbranden, daar zit hem de kneep. Een lichaam weet niet wat hem overkomt en slaat wanhopig alle reserves op uit vrees dat er een hongersnood komt. Maar wanneer was de laatste grote hongersnood in West-Europa? Dan hebben we het toch al gauw weer over zeventig jaar geleden en dat was nog niet eens een hongersnood door gebrekkige oogsten, nee die was de schuld van de Duitsers.

Dus klopt het nog wel, wat het lichaam doet, evolutietechnisch gezien? De evolutie kan het West-Europese tempo op geen stukken na bij houden natuurlijk. Want ons lichaam zou nu toch alles wat teveel binnenkomt onmiddellijk uit moeten braken, of om moeten zetten in schone lucht. Maar ik geef het je te doen, shoarma omzetten in schone lucht. Zelfs evolutie’s grootste concurrent, de religie, zou dat niet kunnen. Nee, in plaats daarvan worden de verzadigde vetten opgeslagen op voor de mens vernederende wijze, en ook duidelijk laat zij zien dat het om verzadigde vetten gaat. Van die vetten waarvan de hele camping denkt: wat moet je met die blubber?

Natuurlijk heeft de evolutie ervoor gezorgd dat de hersenen ook een sein krijgen als er een teveel aan verzadigde vetten in het lichaam wordt opgehoopt. De hersenen geven een waarschuwing dat er ingegrepen moet worden nu het nog kan. En de mens reageert dankbaar voor zulke verstandige hersenen en zweert bij zichzelf dat hij de komende drie maanden alleen nog maar sla eet. Helaas duurt de bezinning slechts tot de volgende morgen, als de hersenen weer een tegenstrijdig en verkeerd signaal afgeven, namelijk dat het lichaam honger heeft. En omdat wij geleerd hebben te luisteren naar ons lichaam, begint de jacht op verzadigde vetten weer van voor af aan. Nee, de evolutie is bepaald nog niet klaar. Of eigenlijk wel, maar tegen de zondige mens is toch geen kruid gewassen.

Gisteren werd anti-voetbal gespeeld volgens de tegenstanders. Wat logisch is, daar zijn het immers tegenstanders voor. Voorstanders zijn niet anti, die zijn pro. Vanavond ging het beter.

Gisteren viel mij in een bepaald fase op dat de spelers van Barcelona massaal en tegelijktijdig de grensrechter hielpen door allemaal de kant die aangeeft wie mag ingooien, op te wijzen. Het gebeurde keer op keer, terwijl heel raar, de grensrechter juist anders besliste. Het was een koddig gezicht, om steeds vijf, zes armen richting het doel van Chelsea te zien wijzen. Dat ze niet door hebben dat de grensrechter daaraan juist ziet dat er gelogen wordt!

Vanavond viel me een ander aspect op. Real kreeg een penalty doordat er hands werd gemaakt door de tegenstander. Maar zelfs in de derde herhaling zag ik geen mogelijkheid voor die verdediger om die handsbal te voorkomen. Het is een regel die niet helemaal strookt. Ik merk het ook op met verdedigende acties. Soms gaat het zo snel dat een verdediger in een reactie iets doet, dat hij niet gedaan zou hebben als hij iets langer kon nadenken. Maar dan is het al te laat, gele kaart. Hoe voorkom je zoiets? Onmogelijk volgens mij. De verdediger moet naar mijn mening één seconde ontoerekeningsvatbaar kunnen worden verklaard. Want ik sla ook wel eens in een reflex van mij af als iemand mij vriendelijk benadert, en ik de toenadering als bedreiging inschat. Doe je niks aan. Hiervoor zou er misschien een blauwe kaart getrokken kunnen worden. De ontoerekeningsvatbaarregel. Twee blauwe kaarten, en de volgende is geel. Mij lijkt het wel wat. Of zou het teveel administratieve lastenverzwaring opleveren?

Mijn iphone (even pochen) ging. Ik schrik me dan rot, want hoe neem je zo’n ding op? Er zit geen knop op maar je moet over het scherm vegen. Mijn hele scherm onder de vegen! Het was Linda. Die begon te lachen omdat er iets heel ergs was gebeurd. Twee minuten verder kwam het eruit. Ze had de gordijnen gewassen en nu hingen ze als de broek van Michael Jackson. Ik was best kwaad, maar door haar lach maakte dat geen indruk. De gordijnen waren al een keer door de werkster in de fik gezet, we kregen toen bij de gratie van Interpolis nieuwe, dus de gordijnen waren eigenlijk het enige object in de huiskamer dat niet aan vervanging toe was.

En dit is niet de eerste keer. Toen ze mij net kende heeft ze ook een keer mijn (vrijgezellen) gordijnen gewassen. Toen wilde ze haar huisvrouwcapaciteiten aan mij tonen. Daarna heb ik ruim een jaar aan andere mensen moeten vertellen dat de vloer verzakt was. Goed, in haar verdediging, op onze wasmachine kun je het aantal graden niet meer zien. Het is gokken op de temperatuur. Maar goed, gebruik dan de gordijnen niet als inzet. Rien ne va plus!

Toen ik thuiskwam had ze een tactisch etentje met haar werk. Er stond voor mij een pizza klaar, met op een briefje de instructies om hem gaar – heet dat gaar bij een pizza?- te krijgen. Vorige week was het mij namelijk niet gelukt omdat ik het deurtje van de oven had opengedaan en daardoor niet in de gaten had dat de oven daardoor stopte met verhitten. En verder had ik hem op de bodem gelegd in plaats van op een rooster. Maar nu lag hij op een rooster! Dat had Linda vast geregeld. Dus ik hield me aan alle instructies dus kon het deze keer niet misgaan. Als hij in het midden warm was, was hij klaar, volgens de instructie. Ik probeerde het, en ja hij was warm. Ik haalde hem eruit en merkte dat de bodem karton was in plaats van krokant, zoals Mario altijd zei. Nadere inspectie leerde mij dat iemand ook echt vergeten was het karton onder de pizza vandaan te halen. Pleuris. Gelukkig had de buurvrouw nog bami over.

Je hoort wel eens zeggen als iemand net bijna onhoorbaar heeft geniest, dat het niet goed is om je nies in te houden. Nee, prima, maar aan de andere kant is het uiterst storend om hem extra kracht bij te zetten en je hand niet voor je mond te houden. Ik zag er vandaag eentje zo in de nek van degene schuin voor mij vliegen. En niet alleen vanwege het fluimgevaar hoor, ik vind het ook onbeleefd om ongegeneerd meerdere malen op volle kracht te niesen. Er is toch ook een tussenweg? Dat je hem niet inhoudt, maar gewoon een beschaafd niesje in je zakdoek?

Ik had een collega die niesde elke dag een paar maal. Werd je niet door de fluim getroffen, dan wel door de echo. Ik keek hem dan kwaad aan en zei dat hij normaal moest doen. Maar hij kon er niks aan doen was zijn verweer. Onzin. Het is een kwestie van beschaving. Als ik een wind laat, dan doe ik dat expres. Nooit per ongeluk, want ik laat nooit ongecontroleerde winden. Zo is het met niesen en boeren ook. Alleen de hik, die gaat vrijuit.