Categorie: Enigszins grappig

Gisteren was ik de klos. Ik werd dringend verzocht door mijn baas om mee te gaan naar een borrel omdat een vrouwelijke collega na tien jaar studeren eindelijk was geslaagd voor het HBO diploma marketing en communicatie. In mijn vakantie had ze de uitnodigingen al per e-mail verstuurd, maar geen van mijn collega’s was van plan te gaan, wat ook wel weer wat lullig was. Ik ging ook niet van harte, maar goed, ik kan moeilijk nee zeggen in dit soort situaties. We zouden er zes uur zijn en om tien over zes weer weggaan, zei mijn baas. Nou, dat liep anders.

Een delegatie van de VVD was aanwezig, net als de voltallige Utrechtse Rotaract, de hockeyclub, wat mensen van de golfbaan, opa en oma, de zus, en de vader en moeder van onze collega. Moeder was geheel in het zuurstokroze en vader droeg een blazer en een sjaaltje en toonde interesse in de gasten zoals alleen mannen in blazers en sjaaltjes dat kunnen. Ik zeg tegen mijn collega: “Maartje, ik weet niks over jouw vader, maar als ik hem moet inschatten, leraar.” Een daverend gelach, want het klopte. Maartje had mij altijd verteld dat haar familie uit Arnhem kwam, maar dat bleek in het echt Duiven te zijn, dat had ze verzwegen. Via een smsje naar mijn schoonzus kwam ik erachter dat de vader in de blazer haar leraar was geweest. Of hij nog steeds van die achterlijke kwastjes op zijn schoenen had, smste ze terug.

Maar goed, waar het hele verhaal hier om draait: de middelmaat werd zo enorm opgeblazen. Tien jaar gestudeerd en dan met een HBO diploma op de proppen komen, ik vind het een blamage, maar vader hield een speech, zus hield een speech, vriendin hield een speech, en ik wilde naar huis. Maar dat speechte maar door, ondertussen aanwezigen aanhalend zodat die glimlachend met de anekdote konden instemmen. En lachen natuurlijk om de hilariteit. Mijn baas wilde ook weg, maar ook hij werd aangehaald als redder van Maartje. Dat ze nu eindelijk op een plek zat waar ze kon doen waarvoor ze het meest geschikt was. Marketing en communicatie. De ophef van trotse ouders.

Ik fluisterde mijn baas in: dit is nu verdorie al de derde speech, ik heb vorige week mijn diploma thuis gezonden gekregen, ik heb het nog niet eens uit de envelop gehaald, en zij krijgt drie speeches. The Voice of Holland is allang begonnen, ik wil naar huis!

Nu dreigt het alweer laat te worden. Het is bijna vijf voor twaalf. Als ik twaalf uur in bed lig, en nog even lees tot het boek uit mijn handen valt, dan ben ik morgen de hele dag weer fit. Waarom doe je dat dan niet, Mack? Tja, dat is gebrek aan discipline en aan wilskracht. Wat? Ik? Gebrek aan wilskracht? Alleen het uitspreken van het woord al brengt mij in diep meditatieve sferen. Ik zou blijven zweven in de lucht als mijn stoel nu onder mij werd weggetrokken. Maar goed, ik moet nu echt gaan, anders klopt dit verhaal niet meer. Doei.

Gisteren om deze tijd was ik enorm ziek. Een aanval van dunne stoel die gisteren om iets voor vijven begon, en die duurde tot ’s nachts. Daarna was de aanval afgeslagen maar de angst zat er toch nog goed in. Speciaal omdat ik vandaag in Kernwasser Wunderland (Kalkar) rondliep, ter gelegenheid van de 66e verjaardag van mijn moeder. ’s Ochtends ontbijtkoek en thee, s’ middags rijst en kippensoep maar daarna kreeg ik al snel meer zelfvertrouwen en kon ik weer grapjes maken. En nu is alles weer normaal, op wat pijn na, gisteren voelde het alsof er een waterpomptang in de meest wijde stand in mijn bips zat. Dat was overigens niet zo, want hij zat gewoon nog in mijn gereedschapskist.

Dat Kalkar is trouwens apart. Een gigantisch lelijke oude kerncentrale waar een pretpark van gemaakt is. Het was niet zo dat alles er vanzelf licht gaf want de kerncentrale is nooit in gebruik genomen. De Nederlander Hennie van der Most heeft het daarna voor een prikkie gekocht en is er een pretpark gestart. Best een grappig pretpark want je kunt er gratis friet, frisdrank en ijs krijgen. Tenminste, nadat je de entreeprijs hebt betaald.

Je ziet het in Frankrijk ook, kernreactoren die vlak aan de grens met het buurland staan. Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat de gedachte die daar achter zit, is dat in geval van een kernramp, misschien de wind gunstig staat zodat de buren de nucleaire ellende over zich heen krijgen in plaats van het eigen land. Maar misschien is dat vergezocht. Ik ben in elk geval blij dat dat ding nooit in gebruik is genomen, beter ten halve gekeerd dan ten hele gedwaald, tenslotte.

Volgens mij heb ik het voor elkaar. Mijn vrouw is eindelijk trots op mij. Normaal deed ik alleen de vanzelfsprekende dingen, zoals ’s avonds de deuren op slot doen en ’s ochtends de krant van de mat pakken, maar nu ben ik twee weken in de weer geweest op de kinderkamers. Het resultaat mag er best zijn. Goed, we hebben een behanger ingehuurd en mijn schoonvader bood zich spontaan aan om een bed en een kast in elkaar te zetten, maar die pop heb ik wel zelf in die pose gezet. Dat is dus niet Tammar. En die kale is niet mijn schoonvader.

Zie mij eens in de weer met mijn nieuwe waterpas!

Wij waren op het jaarlijkse offerfeest bij Yukiko, alwaar het steevast de bedoeling is dat ik geofferd word aan de maan. Gelukkig is Yukiko geen echte heks, maar wel een kruidenvrouwtje zoals Klazien uut Zalk. Zo kent ze van alle planten in haar tuin de naam en weet ze precies welke eetbaar zijn en welke giftig. Op zich al raar, wij weten gewoon dat geen enkele plant uit onze tuin eetbaar is, al denkt ons geleende konijn daar anders over.

Van Yukiko leerde ik dat het in de natuur zo is dat als er ergens een giftige plant staat, dat er dan in een straal van vijf meter om die plant, een plant met het tegengif staat. Bijvoorbeeld in de buurt van een brandnetel groeit een dovenetel of weegbree. Heel interessant natuurlijk want ik wist niet eens dat je iets kon doen aan brandnetelprik, behalve de rit uitzitten.

Ze gaf me een rondleiding langs wat bloemen en vertelde wat het was. Bij een school oranje bloemen zei ze dat je die kon eten. Indische kers of iets dergelijks. Ik ben natuurlijk niet van lotje getikt en trapte er niet in. Totdat ze het voordeed. Ze at een oranje bloem, de heks! “Vast een truc,” dacht ik nog totdat ze ook een bloem gaf aan haar jongste kind. Toen vond ik dat ik het ook wel kon proberen en ik at een oranje bloem. Het smaakte een beetje vreemd, eigenlijk zoals alle bloemen die ik als kind at vreemd smaakten. Volgens Yukiko heel gezond, en ze vertelde me ook dat paardenbloemen eetbaar waren. Maar ik zie mezelf nog niet in een wei staan grazen.

Twee minuten later begon ze te lachen en zei dat ze als wij weg waren, tegengif zou toedienen aan haar zoontje en zichzelf. Dus toch een heks.

Wie oh wie is de uitvinder van de bromvlieg en wat heeft dat irritante beest in hemelsnaam voor functie in dit aardse rijk? Want wat kan een vlieg eigenlijk? Op je gaan zitten en irritant door de kamer vliegen. Verder niks. Ik kan geen enkele nuttige functie van een bromvlieg verzinnen. Als een beest geen functie heeft, dan roepen biologen dat hij troep opruimt. Pertinent niet waar! Vuile communistische leugens! De troep moeten wij nog steeds zelf opruimen, vliegen maken het alleen erger. Of ze poepen erop, of ze gaan dood en leggen hun lichaam ondersteboven in de vensterbank. Compleet nutteloos zijn ze, en irritant, dus daarom moeten ze uitgeroeid.

Wat kan er nu moeilijk zijn aan het uitroeien van de bromvlieg? Als u allemaal even meehelpt? Ik mocht van Linda niet van die plakrollen aan het plafond hangen, want dat vindt ze vies. Terwijl het juist heel hygiënisch is, want als je vuil op één plek verzamelt, dan is dat hygiënischer dan dat je het overal neerlegt. Denk aan de uitvinding van het de w.c en van de vuilnisbak. Ik vind dus dat u massaal de vliegenmepper moet hanteren. Elke dag mept u elke vlieg die u ziet plat. Een vlek op de muur, meer mag er niet van overblijven van deze treiteraar des overige schepselen. Bovendien krijgt de bromvlieg dan nog eenmalig een functie, namelijk lichaamsbeweging voor de mens.

Mocht de bromvlieg dan toch nog enig nut hebben in de vorm van spinnenvoer, dan voeren we de spin na de complete uitroeiing wel bij. Hebben we een deal?

Nou, het is eindelijk gevonden, het Higgs deeltje, ook wel het Goddeeltje genoemd omdat het een ontbrekende schakel was in een standaardtheorie en mogelijk de oplossing voor alles geeft. Het Higgsdeeltje moest bestaan omdat andere deeltjes volgens die theorie geen massa hebben. Omdat het boerenverstand daar anders over dacht en diverse proeven ook uitwezen dat veel voorwerpen naar beneden vielen in plaats van naar boven, werd het Higgsdeeltje verzonnen. In plaats van toe te geven dat de theorie verkeerd was en aan de andere deeltjes massa toe te schrijven…nee, dat zou te simpel zijn. We maken er een deeltje bij dat onzichtbaar is en dat alles verklaart en dat niemand kan zien. Nou ja, een select groepje deeltjesonderzoekers in Zwitserland dan, die wel. De boodschap wordt wijd verspreid en het Higgsdeeltje wordt overal ter wereld aanbeden. Want dit deeltje geeft andere deeltjes massa dus Sonja Bakker kan wel inpakken. Overgewicht bestaat helemaal niet, zonder Higgs deeltje zou niemand overgewicht hebben. Met deze blijde boodschap trekt het onderzoeksteam de wereld in. 6 / higgs =2, Eureka! Higgs moet drie zijn!

Nu kun je erop wachten dat over niet al te lange tijd een groep wetenschappers zich afkeert van het onderzoeksteam van CERN omdat ze vinden dat de Higgstheorie niet goed uitgelegd wordt. Niet veel later bestormen ze het CERN-hoofdkwartier en slaan daar alles kapot en beginnen hun eigen Higgsafdeling. Nee, het gaat ons niet veel goeds brengen, dat Higgsdeeltje. Waarschijnlijk beginnen in de toekomst alle oorlogen erom.

Pinkeltje is een heel klein mannetje, niet groter dan een eenjarige koe, hij is heel oud, hij kan met de dieren praten en geen mens heeft hem ooit gezien behalve Dick Laan. Dick Laan is de schrijver van het verhaal Pinkeltje, maar het is geen verzonnen verhaal. Pinkeltje bestaat namelijk echt want regelmatig brengt hij Mijnheer Dick Laan een bezoek en vertelt hem zijn avonturen.

Het is natuurlijk een leuk grapje van Dick Laan, maar het had wel vérstrekkende gevolgen. Want je verzint een figuur en daarna doe je alsof hij echt bestaat. Dat is nog onwaarschijnlijker dan dat iemand beweert dat hij de zoon van Elvis is. Na Dick Laan volgden enkele beroemdheden zijn voorbeeld door zichzelf een rol toe te delen in hun eigen verhaal. Ik noem een Hitchcock, een Tarantino, een Stephen King.

Pinkeltje echter, gaat zijn eigen gang. Al neemt de natuur nog wel eens een loopje met hem en komt hij op plekken waarvan hij helemaal de bedoeling niet had om heen te gaan. Maar aan de andere kant, is dat niet kenmerkend voor avontuur? Dat je komt op een plek waarvan je het bestaan niet wist? Hieruit volgt dat aardrijkskundeleraren de minst avontuurlijke mensen ter wereld zijn. En mensen die hun dagen slijten in het dorp waar ze geboren zijn, zijn echte avonturiers als ze een keer naar de stad gaan. Gevoelsmatig vergelijkbaar met Columbus, die Amerika ontdekte. Geschiedenisleraren roepen dan gelijk dat Columbus Amerika niet ontdekt heeft, maar dat de Vikingen dat al eeuwen voor hem deden. Kan zijn, maar dat staat niet in de weg dat Columbus Amerika ook ontdekt heeft.

Kortom, avonturisme is in the eye of the beholder. Pinkeltje die uit zijn muizenhol komt. De baby die geboren wordt. De mens die sterft. Een nachtdier dat overdag waakt. Avontuurlijk zijn de onwetenden.

Vandaag waren we op een feestje van mijn schoonzus en zwager, ter gelegenheid van hun 12,5 jarige huwelijk. Het was een feestje met activiteiten, daar hou ik van, want iedereen is ’s avonds dan zo uitgeput dat niemand het meer in zijn hoofd haalt de polonaise aan te vangen na het eten. Een van de activiteiten deed een lang vervlogen wens in vervulling gaan. Het was namelijk een kopie van de vallende stokken uit de Tedshow, waarbij ik destijds iedereen die de stokken niet ving maar een sukkel vond.

Ik had het eens aangekeken, maar ik zag dat het voor mij te makkelijk was. Ik besloot het dan maar te doen met als uitgangspositie mijn handen op mijn rug te houden. Dat maakte natuurlijk indruk, vooral omdat ik er zeven van de acht ving. Het is een kwestie van reflexen en als er iets goed ontwikkeld is bij mij, dan zijn het mijn reflexen. Je moet mij nooit in mijn zij prikken als ik het niet zie, want in een schrikreflex weer ik mij af, wat kan leiden tot een onbedoelde blauwe plek. Een jaartje geleden testte de fysiotherapeut mijn voetreflexen, kon niet beter. Twee weken geleden, bij de tandarts, mijn kokhalsreflex, nog nooit zoiets meegemaakt! En het toppunt van reflexen: ik zat laatst met mijn knieën over elkaar achter mijn bureau, waarbij mijn bovenste knie het bureaublad raakte. Op dat moment zette ik een stempel op een factuur, en door het bureaublad heen werd mijn kniereflex geactiveerd, waardoor mijn voet de lucht in schoot. Het is ongelofelijk.

Wat jammer was, was dat Tammar wilde dat ik met haar van de glijbaan af roetsjte. Het ding ging knoerthard, en toen ik bijna beneden was sloeg ik met mijn elleboog op de glijbaan, waardoor ik een pijnlijke schaafwond opliep. Ik verbeet mijn pijn, liep gehavend terug naar de plek waar ik mijn schoenen had uitgedaan, trok ze weer aan en bekeek mijn verwonding. Bloody. Toen de ergste pijn was weggetrokken liet ik de verwonding aan mijn zwager zien. Ik vertelde erbij dat het van de glijbaan was gekomen, wat voor hem aanleiding was mij volkomen belachelijk te maken. Hij had het stoer gevonden als het een verwonding was opgelopen met de luchtbuksschietactiviteit, maar nee, en dan zet hij een nichterig stemmetje op: oh nee, het komt van de glijbaan!

Daar moet ik dan wel beter op trainen. Op mijn nadenkreflex. Voortaan als ik verwondingen oploop, komt het door het ontmantelen van een kernbom.

De indruk dat ik een wat te zachtmoedige vader ben is gewekt, en natuurlijk niet geheel onterecht. Dat ik soms uit mijn slof schiet op een moment dat ik zelf chagrijnig ben is nauwelijks een tegenargument. Maar wat ik niet nastreef is vriendjes met mijn kinderen te willen zijn. Ik wil hun vader zijn, maar ik vind ze gewoon leuk. Natuurlijk heb ik geen voorkeur, maar wat ik wel merk is dat mijn grapjes bij Hans een beetje uitgewerkt raken. Die zegt al wel eens: ttt…hoooh, als het te kinderachtig is.

Vanavond zei Linda dat kinderen je vanzelf stom gaan vinden in de puberteit. Dat je daar niks voor hoeft te doen. Ik ben het daar niet mee eens. Ik heb mijn ouders nooit “stom” gevonden. Ik was wel eens kwaad op ze, maar stom in de zin van “ze gedragen zich achterlijk”, nee, niet in de puberteit. Dat kwam later pas. Mijn puberteit kwam ook pas laat op gang, een lichaam schijnt dat uit te kunnen stellen als de geest er nog niet aan toe is, maar daar staat tegenover dat ik nu dan ook nog steeds enorm jeugdig ben. Afgezien van grijze haren, kaalheid, overgewicht, toenemende doofheid, verslechterd zicht, stramme spieren, hortend en stotend plassen, ouderdomsvlekken, broze botten, geheugenverlies, opvattingen uit ’14-’18, humeurigheid en nadruppelen, ben ik nog een echte Adonis.