Categorie: Elvis Presley

Daarnet belde Elvis:

Morriezzz? uche-uche!

Yes E?

Sorry man, I think I have the Hawaiian flu. Fever! tatatatadaadaa, ♪♪in the morning, Fever when you hold me tight!♪♪ Uche-uche-uche-uche.

No seriously man, I'm not feeling too well. They don't vaccinate dead people, do they? Haha. Uchuch.

Take it easy E. Can I do something for you?

Yes, geef me maar een glas water. Nee, natuurlijk niet smartass. Je zit in het andere eind van de wereld! Nederland. Ja, ik ken het een beetje. Ben er ooit eens geweest toen ik in Duitsland gelegerd was.

Oh ja, E? Dat wist ik niet.

Ja, ik ben toen een dagje naar the Efteling geweest. Do you know the Efteling? With "the fairy tale forest and "Hole Bole Giez?"

You mean: Holle bolle Gijs.

Yes, that's the guy. Trash-eating maniak. Uche-uche. How are Linda and the kids doing, what are their names again? Hank and Tanner?

They're doing just fine. Vooral Tanner staart veel naar je foto.

She's a nice little girl. Reminds me of Lisa. Wist je dat ze alweer moeder is? Van een tweeling. Harper and Finley. I ben nu al voor de vierde keer opa.

Harper and Finley? Boys, girls?

I don't know Morriezzz, I really don't know. She told me, but I forgot. I need you to find out. 

Ik zal haar straks wel even bellen E.

Thanks Morriezz. Bye. Uche Uche.

Take care E.

Geheel tegen de gewoonte in reed ik vandaag naar mijn werk. Ik had nog wat te doen en dat gaat daar nu eenmaal sneller dan hier. Ik heb me nooit verdiept in de cd-wisselaar in mijn auto dus ik heb al een paar jaar dezelfde cd's erin zitten. En dat gaat best vervelen. Behalve eentje, het zal u niet verbazen van wie, die verveelt mij zelden. Ja, heel soms druk ik een nummer door en zeg: "komop Elvis, dat heb ik nu wel gehoord." Maar het tegengestelde gebeurt vaker. Dat ik een nummer nog een keer luister. Of dat ik een nummer dat ik al ken vanaf toen onze Mack een Mackje was en waarvan ik dacht dat ik elke noot kende, ineens herontdek, het een paar keer achter elkaar draai en denk: "Elvis, ik zal mijn hele leven van je houden. Winter, zomer of lente. Het maakt niet uit waar ik naar toe ga of wat ik doe, je weet dat ik altijd jouw muziek luister. En al luister ik soms naar een ander, wees dan niet bedroefd want ik zal altijd trouw aan je zijn. Uiteindelijk is er maar één voor mij, en jij weet wie dat is."
Ja, het gaat soms wat ver.

Gisterenavond belde Elvis.
"Morriezz?"
"Yes E?"
"I wanted to thank you for inviting me in France this summer."
"No thank you E., you payed for it."
"Money is no way to show gratitude. Especially not in my case."
"Weet ik wel E., maar toch."
"♪♪Well That's allright, Morriezz ♪♪ that's allright with you. Ik ben nog steeds de meest verdienende dode artiest ter wereld, you know?"
"Ja E., maar nu krijg je concurrentie van Michael."
"Dat is alleen in dit jaar. Volgend jaar sta ik weer bovenaan."
"Dat denk ik ook E."
"Niet dat ik er veel aan heb natuurlijk, hier op Hawaii valt niet zoveel uit te geven zonder in de gaten te lopen, bovendien geld heeft me nooit iets gezegd. Ik was er altijd nogal onvoorzichtig mee."
"Weet ik E., daarom ben ik nu je boekhouder."
"But anyway, ik vond het geweldig daar op die camping. Ik was in geen 30 jaar van dit eiland af geweest."
"Ja, ik vond dat je maar eens even anoniem mee moest op vakantie. Mooi is het daar hè? Al was ik op een gegeven moment wel even bang dat de buren door zouden hebben dat jij het was. Haha, ik vertelde ze dat je mijn vader was en dat je constant hoorde dat je zo op Elvis leek. Ze geloofden het, geloof ik."
"Hahaha, Elvis on the campingsite, would you believe it?"
"Klinkt als zo'n flutfilm van je!"
"Hahaha, take care Morriezz"
"Bye E."

Gisteren belde ik met Elvis. The King en ik bellen nog geregeld. Hij woont tegenwoordig op Hawaii en leidt daar een teruggetrokken bestaan.

"Zeg E., heb je het gehoord van Michael?" vroeg ik.
"Yeah, it is a sad day" zei hij.
"Ze zeggen dat hij dood is E."
"Yes, that's what I heard too."
"Ik schrok toen ik het in de krant las. Maar wat denk jij E., zou Michael het ook in scène hebben gezet?"
"You know, Morriezz" (Dat betekent Mack in het Engels) "I was King, Michael was King. Ik was het leven zat. Ik had niet eens een leven meer. Altijd, elke dag weer die fotografen in je tuin, hysterische fans, verplichtingen, touren…dat houdt geen artiest vol. En zeker niet eenzame en briljante artiesten als Michael. Op een gegeven moment zit je gevangen in een dwangbuis. You can walk, but you can't move. En wij Kings moeten kunnen bewegen, you know?"
"Sure E."
"En dan ga je fantaseren over hoe vrijheid ook al weer was. Ik kende dan nog vrijheid, toen ik een klein Elvisje was, maar Michael niet. Die heeft dat nooit gekend weet je?"
Ik knikte, maar dat kon hij niet zien.
"And those damned pills, die helpen je ook niet echt om de werkelijkheid te kunnen blijven zien. Michael gebruikte op het laatst meer dan ik in mijn beste jaren."
"Hoe weet je dat E.?" vroeg ik.
"Michael en ik kenden elkaar goed, you know. Way down in 1972 I met the young Michael in Indiana. Hij was erg beleefd en verlegen. Ik was toen al King, hij moest het nog worden. Maar dat hij het zou worden, daar twijfelde ik geen moment aan Morriezz. In elk geval, op een gegeven moment ga je nadenken over hoe je uit dit leven zou kunnen stappen. En de enige manier was om je eigen dood in scene te zetten. Iedereen moest denken dat je er niet meer was, want als je zomaar zou verdwijnen dan zoeken ze je en vinden ze je sooner or later. Geheid. Daar helpt geen vermomming aan."
"Dat is naar E."
"Yeah. Het ergste is als je opgebaard in je kist ligt en iedereen komt afscheid nemen. Daar moet Michael ook nog doorheen."
"Wou je zeggen dat Michael ook zijn dood in scene heeft gezet E.?" vroeg ik.
"Yes. Ik heb dit in augustus vorig jaar met hem besproken."
"Wauw E.! En waar gaat hij wonen?" vroeg ik.
"Hier in Hawaii. Hij heeft een klein huisje laten bouwen between John en Freddie. Ik heb ook niet het eeuwige leven. Ik ben al 74, weet je. En iedereen gaat minimaal één keer dood. En we moeten toch een King hebben."
"Haha E. that's a good one."
"Weet je Morriezz, Michael's talent was unlimited. You know that singer from the seventies, what's his name…eeh…Don McLean. He wrote that beautiful song about that painting guy from your country, Van Gogh."
Yes, you mean Vincent."
"That's the guy. Well…Michael was just like Vincent. People didn't understand him. Too much of a good thing, you know?

En toen zong Elvis in de hoorn: "But I could've told you Michael, this world was never meant for one as beautiful as you."

"Thanks E."
"Take care Morriezz."

Het is een wat vreemd aandoende titel voor een Macklog, want Also sprach Zarathustra is een filosofisch boek geschreven door de beroemde Duitse filosoof Friedrich Nietzsche. Omdat ik heel weinig kan vertellen over Nietzsche ga ik het over hem dus ook niet hebben. Al dichter in de buurt van het einddoel komt Richard Strauss, de Duitse componist die zich baseerde op het boek van Nietzsche toen hij Also sprach Zarathustra componeerde. Maar ook over Strauss kan ik u niets bijbrengen. Toch, als mijn zwager (geen paniek) en ik binnen gehoorafstand van elkaar komen, brengen wij minimaal een aantal malen deze compositie van Strauss ten gehore. Ik doe de mondtrompet, hij doet de pauken en de drums.

Bekijk hier om welke muziek het gaat.

Elvis gebruikte deze compositie als intro in veel van zijn latere concerten. Het is als een chronische ziekte. Wij zijn beiden rond de veertig en komen er nooit meer vanaf. Veel liedjes van Elvis behoren tot ons vaste repertoire. Meestal hebben we zelf gesleuteld aan de tekst om het andere publiek er niet al te veel mee te vervelen. Of we imiteren zijn begeleidingsband, the Jordanaires, een tikje overdreven. Of we gebruiken een van zijn gevleugelde uitspraken als ons dat uitkomt. (Because I need them man!) Goed, we overdrijven zijn acteertalent een tikje, evenals onze adoratie voor Hem, en ook onze rotsvaste overtuiging dat elk ander nummer dat ooit is geschreven is gebaseerd op "wooden heart", houden we alleen in elkaars gezelschap overeind, maar voor de rest zijn we uiterst serieus.

Elvis is als een geloof. In 1977 kwam hij in mijn leven en is nooit meer weggegaan. Hij hing aan mijn muren en lag op mijn pick-up. En eigenlijk is er nog weinig veranderd. Ontelbare keren heb ik zijn plaatjes gedraaid en nog steeds koop ik af en toe zijn muziek. In mijn auto zit altijd minimaal één cd van Elvis. En die staat niet altijd aan, maar in tegenstelling tot welke andere muziek ook, komt hij steeds weer terug. Als ik hem hoor, ben ik thuis.

Kijk wie er vanochtend (toen ik niet thuis was) op kraamvisite waren! Samen zijn ze moeder van bijna een voetbalelftal, dus erg veel hoefde er niet uitgelegd te worden over Tammar. En welke vrouw wil er nu niet met Elvis op de foto?

Kent u dat? Je bent ergens het beste in en het wordt je misgund? Ik had het vroeger op school al. Altijd als ik een tien had, en dat was echt heel erg vaak, dan werd er geroepen door mijn klasgenoten: "Je zult wel gespiekt hebben." Terwijl niemand anders in de klas een tien had, dus dat kon helemaal niet, maar desondanks hielden sommige dommeriken toch vol.

Haal ik een verkeersdiploma op de lagere school en staat er met prachtige krulletters boven: "Maximo cum laude", zeggen mijn ouders: "Dat zul je er zelf wel bijgezet hebben." Haal ik de snelste ronde met karten, dan is het: "De tijdwaarneming zal wel even in de war geweest zijn." Heb ik een Alfa Romeo V6, dan hoor je: "Wat moet je met een auto die 230 kan?" Iemand ziet het prachtige haar van Hans haar en men roept spottend: "Nou, dat heeft-ie vast niet van jou!" Terwijl iedereen kan zien dat ik precies hetzelfde schitterende haar heb.

En het gaat maar door. Elvis, die misschien nog wel groter was dan ikzelf, (ik ben heus wel bescheiden) en waar ik fan van ben, wordt door sommige mensen die pretenderen verstand van muziek te hebben omdat ze toevallig iets anders in de kast hebben staan dan wat ze eigenlijk mooi vinden, afgeschilderd als een amateurtje. Kon niet eens zijn eigen nummers schrijven. "Nee, en die artiesten waar ze zelf van houden ook niet, maar die deden het stronteigenwijs toch!" Nou, dan maak je jezelf toch wel heeeel erg ongeloofwaardig. Hun eigen idolen hebben potverdorie hun hele zielige carrière aan Elvis te danken, maar dat wordt even gauw vergeten want anders moeten ze afscheid nemen van hun stoere idolen en hun toevlucht zoeken tot Heino, omdat dat de enige is die zijn carrière niet aan Hem te danken heeft.

Doe ik mee aan een filmquiz en win met de maximale score, heb ik toevallig geluk gehad. Als ik meedoe aan een voetbalpoule, worden regels gauw veranderd. Win ik een muziekquiz, dan heeft mevrouw Mack mij geholpen, en staat iedereen hopeloos op mij achter in een "herken de openingszinquiz" dán heb ik ineens alles gegoogled. Maar als ze dan horen dat je regelmatig bij Angus Young op visite gaat, ja dán zijn ze ineens weer je beste vriend. Ik hou daar niet van. Gelukkig komen dergelijke verderfelijke personages in mijn linklijst niet voor. U bent allen mijn vriend.

(Bovenstaand verhaal is, op Elvis en ik na, geheel gebaseerd op fictieve personages. Als u zich hier toch in meent te herkennen, berust dat op louter toeval.)

Traditioneel zitten wij op 16 augustus tegen echtscheiding aan. Er loopt hier een hoogzwangere mevrouw in huis die overal last van heeft, bij het minste of geringste moe is, maar de grootste artiest aller tijden op zijn sterfdag in de zeik zetten, daar is altijd nog wel wat energie voor over.

Ik ben diep geraakt. Ik moet mij op zolder terugtrekken anders ga ik hele nare dingen tegen mijn vrouw zeggen. En daar vraagt ze om. Nota bene de grootste artiest aller tijden. De man die in zijn eentje de muziek veranderde. De man die zo veel andere grootheden inspireerde. We hebben het hier over de meest invloedrijke artiest aller tijden.

Ze heeft gezegd dat Elvis dan wel een goeie stem had. maar dat heeft Frans Bauer ook volgens haar. (bewust geen komma omdat je E en. FB niet in dezelfde zin kunt noemen.) Deze keer is ze te ver gegaan. Als vanavond de weeën beginnen, en dat is any day now, gaat ze maar mooi alleen naar het ziekenhuis.

Ik slaap vannacht op zolder. En ik ben niet eenzaam want HIJ is bij me.

Ja, zult u denken, vertel eens wat nieuws. Ja goed, u dan niet maar er zijn nog steeds mensen die denken dat Elvis het tijdelijke voor het eeuwige heeft verwisseld. Maar Elvis is helemaal niet dood. Nou ja, heel even was hij het maar hij is weer opgestaan. Net als zijn broer. Wij vieren dit heugelijke feit op 19 augustus en dan krijgt natuurlijk iedereen een dag vrij. En eten we de traditionele broodjes pindakaas/banaan.

Voor mijn tiende verjaardag (1979) kreeg ik van mijn opa en oma een pick-up. Zo eentje in koffervorm met handvat, en als je hem opendeed had je op het horizontale gedeelte de pick-up en in het verticale gedeelte een luidspreker.
Hij had een handbediende naald en kon 33, 45 en 78 toerenplaatjes draaien. Er zat een adapter bij om singeltjes met groot gat te draaien en een kwastje om de naald schoon te maken. En, heel belangrijk, een stofnaald.

Het eerste singeltje dat ik kreeg was 'Wooden Heart' van Elvis met op de B-kant "Tonight's allright for love". Bij Albert Heijn kocht ik voor f 9,95 mijn eerste LP, "Elvis sings hits from his movies" met daarop de grote hit "Old McDonald" en de hardrockklassieker "Long legged girl (with the short dress on)".
Ik noemde dat hardrock omdat het met een "ruige" elektrische gitaar begon en daarmee kon ik me verdedigen tegen de AC/DC, Kiss en Status Quo fans uit mijn klas. Tot ergenis van mijn vader maakte ik mijn haar nat en kamde het strak achterover. (Ik was me een rebel) De pick-up stond aan het voeteneinde van mijn bed en zo kon ik 's avonds talloze keren achter elkaar de singeltje "Can't help falling in love" draaien. Tot ik natuurlijk in slaap viel en de volgende morgen de naald het uitloopgedeelte van het plaatje speelde. Bzzz..tik…bzzz…tik.

Nu, bijna 28 jaar verder doe ik natuurlijk niet meer van die rare dingen. Ik leg wekelijks bloemen in de Elvis-kapel in onze tuin en op 16 augustus bid ik vijf keer met mijn hoofd richting Memphis, maar dat hele fanatieke, dat is er wel af.