Auteur: Mack

Het moment komt steeds dichterbij. Binnenkort wordt mack vader en nog binnenkorter is mack getrouwd. Deo volente uiteraard.
En om eerlijk te zijn benauwt het me af en toe wel. Vooral dat vader worden. Van trouwen is het algemeen bekend dat dat benauwend werkt dus daar maak ik me geen zorgen over.
Maar zo'n kindje hè? Allereerst hebben we nog geen meisjesnaam en zie ik het er van komen dat ik onderweg naar het gemeentehuis nog aan het iene-miene-mutte ben, en in de tweede plaats lezen we in baby-bladen ook wel eens minder positieve verhalen. Over baby's die niet stil te krijgen zijn en ouders die niets anders meer doen dan een maxi-cosi op de kinderwagen klikken, het onderstel van de kinderwagen in hun stationwagen laden, het op de plaats van bestemming weer uitladen en gezellig met een huilend kind een stukje in de stad gaan wandelen. In die volgorde ongeveer.

En een van de ergste dingen, in die bladen staan aanbevelingen van campings in Nederland met kant-en-klare bungalowtent, ideaal voor stellen met een baby. Ow help! Ik ken mevrouw Mack nu een jaar of vier en we houden van onbezorgde auto-vakanties. Engeland, Ierland, Frankrijk, Luxemburg voor mijn part maar niet Ommen. Of Epe. Of Brabant.
En ik heb geen station en ik wil er ook geen. En ik wil nog graag naar Frankrijk op vakantie. Hoeft niet gelijk het eerste jaar, maar is dat nou teveel gevraagd? Gedraag ik me als een verwend nest?

Voorlopig hebben we helemaal geen geld meer voor vakanties, dus waar maak ik me druk over, maar waar maak ik nou de denkfout als ik zeg dat een kind best achterin een gewone hatch-back kan, op weg naar een zuid-franse camping, net als wij allemaal vroeger? Toen we gewoon achterin gepropt werden en we wel zagen waar we uit kwamen? En wie zeurde of we er al bijna waren, moest bij de eerst volgende stop in de auto blijven zitten! Dat waren nog eens tijden.

Het zal er wel van komen dat ik de kinderwagen achter uit de station laad, en aan de Ommense campingbaas vraag of hij nog een plekje in de schaduw heeft.

Gisterenavond toen ik in bed nog wat videoclips lag te kijken, besloot ik dat Sabrina met Boys de beste videoclip ooit gemaakt is. Ik heb nog een videoband uit 1987 met deze zomerse clip erop. Die kon je zo mooi stilzetten op een nauwkeurig bepaald moment. Het beeld bewoog dan wel keihard heen en weer, maar dat mocht de pret niet drukken. Inmiddels ben ik wat ouder, en kan die videoband me niet meer zo bekoren.
Ik moet hem nu op dvd zien te krijgen…

Ik las vandaag in de krant dat voor Rusland en Japan de tweede wereldoorlog nog steeds niet voorbij is. Tot op de dag van vandaag weigert Rusland de twee eilandjes Habomai en Shikotan terug te geven.

Handig. Voor als je weer ruzie krijgt. Hoef je elkaar niet eerst weer de oorlog te verklaren.

Nah! vindt de brabantse meneer jou dan een stinkend kwijlgedrocht hè?
Da's nie leuk hè? Kwijl hem maar keiveel onder hoor, Spekkie. Méezunzagtegéé!

Net overkwam het me. Ik wist niet meer hoe je een streepje op een e kreeg. é dus. Terwijl ik dat al honderden keren heb gedaan.
Soms weet ik mijn pincode niet, of mijn telefoonnummer of postcode.
En altijd cijfercombinaties die je aan het twijfelen brengen. Nooit lettercombinaties.

Om even terug te komen op het vorige logje, het is altijd naar om een gewond beest te zien.
Het hert probeerde weg te komen, maar het kon niet meer staan. Ik hoop dat een dierenarts haar nog heeft kunnen helpen.
Zelf heb ik niet zo'n beste reputatie als het om aanrijdingen met beesten gaat. De eerste dag dat ik een auto had, reed ik gelijk een konijn dood. Ik heb een keer of drie bij de dierenarts gestaan met een door mij aangereden beest, een keer heb ik nadat ik een vos had geraakt het beest uit z'n lijden moeten verlossen.
Een poosje geleden botste er een mooi bruin vogeltje op m'n motorkap. Het schoot precies met z'n koppie tussen de ruitenwisser. Het hapte nog twee keer naar adem en liet toen het leven. De blik op de wijd opengesperde snavel maakte mij berouwvol duidelijk dat ik te hard had gereden. Ik kon niet gelijk stoppen en werd gedwongen nog een poosje naar het door mij vermoorde beestje te kijken.
Ook toen die keer dat ik een kat naar de berg van st. André reed, gebeurde dat tijdens een paar tellen volgas optrekken.

En gisteren scheurde ik weer zo hard mogelijk door dat bos waar vanochtend de gewonde hinde lag. 's Avonds op de terugweg reed ik er heel rustig.
Ik realiseer me heel goed dat zulke dingen kunnen gebeuren. En toch na een tijdje als de herinnering vervaagd is, rij ik weer harder.
Voor zulk dom gedrag is er vast een spreekwoord. Maar ik kan er niet opkomen. En anders moet er één verzonnen worden.

Van Björn kreeg ik een kopfoto toegestuurd. Er is toch iemand gezwicht voor mijn verkapte smeekbede een kopfoto te sturen. Hoe-ie het doet, ik heb geen idee, maar ik vind hem mooi.
De gele M zal vooral mijn vriendin erg aanspreken en een bulldog-achtig beest met onderbijt maakt het geheel compleet.

Wist u trouwens dat Bjorn de reden is dat ik ben gaan web-loggen? Geheel per ongeluk kwam ik een keer op zijn site en kwam zo in aanraking met het begrip 'web-log'.

Of u Björn hiervoor wilt bedanken of u wilt juist wraak nemen: Hier kunt u dat doen.

Björn bedankt!

Met Sophie gaat het goed. Ze slaapt liefst op ons bed en eronder legt ze graag een muis. Soms merken we dat pas als een definiëerbare lucht zich in de slaapkamer verspreidt.
Ze is aardig ingeburgerd in de straat en gaat regelmatig uit logeren daar waar iemand een slaapkamerraam open heeft staan.
Afgelopen zomer bij een turks echtpaar. En die waren toch wel geschrokken toen ze midden in de nacht wakker werden en er lag een kat tussen hen in te slapen.
Omdat katten onrein zijn, moest het bed worden verschoond, de kamer moest gestofzuigd en er moest gebeden worden opdat de slaapkamer weer rein zou worden.
We hebben onze verontschuldingen aangeboden en we hopen dat het niet weer gebeurt, maar Sophie laat zich niet dwingen.

's Avonds, als ik boven achter de pc zit, zie ik haar schaduw langs het raam gaan en laat haar binnen. Via de vensterbank springt ze op mijn toeghdgestenbord en drukt haar neus in mijn gezicht, het bedankje voor het openen van het raam.

Met Sophie gaat het goed. Ze slaapt liefst op ons bed en eronder legt ze graag een muis. Soms merken we dat pas als een definiëerbare lucht zich in de slaapkamer verspreidt.
Ze is aardig ingeburgerd in de straat en gaat regelmatig uit logeren daar waar iemand een slaapkamerraam open heeft staan.
Afgelopen zomer bij een turks echtpaar. En die waren toch wel geschrokken toen ze midden in de nacht wakker werden en er lag een kat tussen hen in te slapen.
Omdat katten onrein zijn, moest het bed worden verschoond, de kamer moest gestofzuigd en er moest gebeden worden opdat de slaapkamer weer rein zou worden.
We hebben onze verontschuldingen aangeboden en we hopen dat het niet weer gebeurt, maar Sophie laat zich niet dwingen.

's Avonds, als ik boven achter de pc zit, zie ik haar schaduw langs het raam gaan en laat haar binnen. Via de vensterbank springt ze op mijn toeghdgestenbord en drukt haar neus in mijn gezicht, het bedankje voor het openen van het raam.