Je wenst elkaar een gezond nieuwjaar, je stopt 1 januari met roken, word je de volgende dag opgenomen in het ziekenhuis met een licht hartinfarct.
Het overkwam mevrouw Mack vandaag. Het gaat redelijk goed met haar, ze ligt wel op de afdeling hartbewaking en we weten nog weinig.
Ze zei: "schrijf jij het maar even van je af vanavond."
Bij deze dan.
Gelukkig nieuwhaar allemaal!
Vorig jaar om deze tijd begon ik met roken na er drie maanden vanaf te zijn geweest, nu ben ik gestopt, samen met mevrouw Mack, mevrouw Mack's moeder en mevrouw Mack's zus.
Mevrouw Mack's moeder (tevens mijn schoonmoeder) is al ontelbare keren gestopt met roken, maar, en dat moet gezegd worden, ze rookt alleen nog buiten. Mevrouw Mack's zuster (tevens mijn schoonzus en deuropeningrookster) stopt mee en heeft haar laatste pakje shag onder water gezet.
Mevrouw Mack (tevens mijn vrouw en klompenhokrookster) pakt het groots aan en is naar de huisarts geweest voor advies. Vandaag heeft ze zonder moeite, zonder sigaretten én zonder nicotinepleister doorstaan, maar morgen zal ze het ongetwijfeld moeilijk krijgen als zij de hele dag alleen thuis is.
Ikzelf (tevens boekhoudcommando en medeklompenhokroker*) zat al een jaar op een schema van drie á vier sigaretten per doordeweekse dag, in de weekenden was dat gauw het driedubbele.
Wie van ons zou het het langst volhouden?
(Eervolle vermelding voor mevrouw Mack's (stief)vader en voor mijn zwager (geen paniek), die er beiden, ondanks een stug doorpaffende vrouw, al twee jaar vanaf zijn. )
* Oud-Vaassense term voor iemand die met iemand anders meerookt in een onverwarmde hal bij de achterdeur.
'Mag ik je even wat vragen?' hoorde ik vanochtend een vriendelijke vrouwenstem mijn kantoor in klinken. Ik keek op en het was Lotje, dochter van een collega en vaste administratiehulp in de kerstvakantie.
Lotje is een welopgevoede, vriendelijke, spontane meid van ongeveer 20 jaar, dit jaar getrouwd, het ouderlijk huis verlaten, en studerend voor verloskundige.
Lotje was dik geworden. Bijna had ik gevraagd of ze zwanger was. Bijna. Gelukkig ben ik niet zo'n spontane flapuit. Want Lotje was niet zwanger.
Het is jammer dat mack af en toe over auto's gaat loggen want aan de reactie's te zien, zijn er maar weinig mensen die zich daar wat van aan trekken. Ik sluit me bij die mensen aan.
Daarom dit logje, alhoewel ik nog niet weet waar ik over moet gaan schrijven, zolang het maar niet over auto's gaat.
Dan is het voor de han(s)d liggende onderwerp Hans, maar dan lijkt het weer dat we het nergens anders over kunnen hebben.
Ik weet het al. Er staat iets groots te gebeuren in huize mack…. Nee, ik ben niet weer zwanger en mijn cadeau's van Veronica zijn ook nog niet binnen. "Wat dan wat dan??"
Ik ga 1 januari stoppen met roken. Let op wat ik schrijf, ik herhaal het even: Ik ga 1 januari stoppen met roken. Bij mijn vorige pogingen zei ik namelijk altijd: Ik ga een poging wagen of ik ga proberen te stoppen met roken. Nu ben ik serieus..
Zo serieus dat ik bij de dokter ben geweest. Ik heb namelijk maar 1 foutje en dat is dat ik er moeite mee heb om te stoppen met roken. Ik weet het, je zou het niet denken van mij maar het is zo.
Waarom stoppen met roken? Dat hoef je tegenwoordig niet meer te onderbouwen geloof ik. Maar mijn belangrijkste redenen zijn toch wel Hans, zijn zusje of broertje die er ooit nog moet komen en mijn eigen gezondheid. En zonder te roepen dat het stikt, je huis geel wordt, je hoest als een man van 80, het duur is, heb je daar toch wel 3 goede redenen staan.
Ik heb pleisters gekregen en ik ga het gewoon doen. Het zal hier dan ook heel gezellig worden in 2006, ben ik bang.
Een leuke bijkomstigheid is, dat mack, mijn moeder en mijn zus ook gaan stoppen. Twee van deze 3 mensen zullen er net zoveel moeite mee hebben als ik, en mack bedoel ik niet.
Dus wens mij, en natuurlijk ook mack, succes. Ik heb het denk ik nodig.
Voor iedereen een gezond en gelukkig 2006 van het vrouwtje!
In de Autovisie nr 26, 2005 stond een werkelijk schitterend verhaal over de Mille Miglia (1000 mijlen) van 1955. De Mille Miglia was een race dwars door de noordelijke helft van Italië, gehouden van 1927 tot 1957. In 1955 vestigde Stirling Moss en navigator Denis Jenkinson het baanrecord, door de 1600 kilometer af te leggen in 10 uur, 7 minuten en 48 seconden.
De auto was een Mercedes 300 SLR met 310 pk leverende 8-cilinder lijnmotor met een inhoud van 2982cc. De topsnelheid bedroeg ongeveer 275 km/u.
De baan was geen circuit maar openbare Italiaanse B-weg dwars door kleine dorpjes, langs bomen en bergwanden en over als springschans fungerende bruggetjes. De gemiddelde snelheid die daarbij door Moss werd gehaald bedroeg ruim 157 km/u. (Autosnelwegen bestonden nog niet.)
Ooit reed ik van Bern naar Vaasen in zes uur. Mijn gemiddelde snelheid bedroeg daarbij ruim 129 km/u. Ik was 25 en dik tevreden over mijn geleverde prestatie. Ik haalde topsnelheden van tegen de 200 km/u op de brede Duitse Autobahn. Witte knokkels en klamme handen. Stirling Moss reed 275 km/u over glooiende B-wegen waarbij de auto soms los kwam van de grond en sprongen maakte van 50 meter. Da's toch anders…
Vorig jaar is mij een wintersportvakantie aangeboden. Maar vorig jaar om deze tijd stond er in mijn leven zoveel te gebeuren dat die vakantie me van tevoren zoveel stress gaf dat het een jaartje werd uitgesteld. Nu is het nog veel drukker dan vorig jaar maar zo is er ieder jaar wel een excuus.
En mevrouw Mack denkt dat ze het wel een weekje redt zonder mij. (Waar vind je nog zo'n vrouw?)
Ik ga met Hans' derde opa Harrie, die zijn huis goed heeft kunnen verkopen en ook van oma Roelie een weekje met mij weg mocht.
Mijn laatste wintersport was in 2001 in Frankrijk, toen ook al met opa Harrie. Mevrouw Mack was toen al voorzichtig in het spel en ik heb haar toen een kaart gestuurd met daarop geschreven dat het er wel gezellig was maar dat er één ding aan ontbrak. Dat vond zij erg lief, maar gelukkig was ik maar een weekje weg, dus thuis kon ik gewoon weer in mijn Punto Turbo rijden.
P.S. Hans krijgt langzaam aan al ongeduldige trekjes. Zo schopt hij de lepel uit mijn handen als het eten niet snel genoeg komt. Maar ik vind dat niet erg. Zo weet ik tenminste zeker dat mevrouw Mack de moeder is.
Soms reageert Avans hier. Avans en ik communiceren al een jaar of zes digitaal zonder dat we elkaar ooit hadden gezien. Zes jaar geleden beweerde hij een Subaru 555 (214 pk) te bezitten en ik zou daar wel eens een rondje in willen sturen. Helaas gaf hij later toe dat hij zich vergist had en dat het Golf II (60 pk) moest zijn.
Omdat ik erg teleurgesteld was, is hij gaan sparen en heeft nu speciaal voor mij een Golf GTI V (200 pk) gekocht. En daarmee stond-ie van de week hier voor de deur.
En ik mocht een stukkie. Wat een auto! Volkswagen heeft eindelijk weer een echte GTI in het assortiment. Met twee liter turbomotor. En kuipstoelen waar je klem in zit. En leren stuurwiel. En racegeluid. Vroooooaaaarrrrrrr.
Ik ben weer geweest. En nee, dat is niet schijnheilig, dat is gewoon nodig om je Latijn weer eens op te halen. Wel heb ik het idee dat de tekst van "Gloria in excelsis Deo" ieder jaar verandert. Dat is wel erg lastig maar gelukkig houden ze het refrein wel hetzelfde.
Het kerkkoor was wederom beter dan Ali B. en de hosties mocht je dit keer dopen in de wijn. Toen ik iets te lang bleef zitten kreeg ik gelukkig een seintje van een oudere man die precies wist wanneer onze bank ter communie mocht. (Denk erom, linkerhand op de rechterhand en dan met de rechterhand de hosti naar de mond brengen.)
Ook dit zijn momenten dat ik mijn vader mis. Hij zou nu 61 zijn geweest en had me met zijn ruime ervaring in de katholieke kerk, precies kunnen vertellen hoe en wat, en vast ook nog in het Latijn. Ik herinner me nog dat hij altijd zong: Donec ponam inimicos tuos doemebroeklos.
Het kost me 10% van m'n totale opslagruimte, maar het radiofragment van mevrouw Mack zit in de poll verwerkt.
Heb je 't al ge-hoord van me-vrouw Mack?
Me-vrouw Mack,
doet heel gek,
op de ra-di-o.
De grens van het ongeloofelijke is voor mij bereikt. Ik ga nú een staatsgreep plegen.
Tenzij ik het na een telefoontje met de verzekeringsmaatschappij én het ziekenhuis nog steeds niet begrepen heb, dan vervalt dit hele logje. Misschien is er wel iemand die het wel snapt.
Op 12 september jl. zijn we 's avonds laat met Hans naar het ziekenhuis gegaan, achteraf was er niks aan de hand, maar wij moeten zijn longetjes nou eenmaal goed in de gaten houden.
Hij is één nachtje met mevrouw Mack in het ziekenhuis gebleven.
Afgelopen weekend komt hierover een brief van de verzekeringsmaatschappij. De kosten van dit grapje zijn 3300 euro.
Kan nooit goed zijn, dacht ik nog, dus ik heb tweemaal gebeld met de verzekering en éénmaal met het ziekenhuis, maar die verzekerden mij dat het wel klopte. Op 1 januari is namelijk een nieuw landelijk factureringssysteem ingegaan, de zogenaamde DBC (Diagnose Behandelings Combinatie)
Dit houdt in dat er niet naar de gemaakte kosten wordt gekeken maar naar de gemiddelde kosten op basis van standaardbehandelingen en -tarieven.
Dus Hans is 1 nachtje geweest, hij is 10 minuten onderzocht en er volgt nu een rekening voor een week (gemiddeld) opname + alle tarieven van alle specialisten die gemiddeld voor zo'n behandeling nodig zijn. Het meest ingewikkelde wat de kinderarts heeft gedaan, was zijn luier verschonen!
Dit verhaal is zo belachelijk dat het gewoon niet kan kloppen. En als het wel blijkt te kloppen dan gaan wij emigreren naar Ierland of Noorwegen.
Maar zoveel vertrouwen heb ik dan wel weer in Nederland. Dat ik erop reken dat bovenstaand verhaal niet klopt.
Mack 