Auteur: Mack

Ik ben Mack, uit 1969, dat klinkt vertrouwder dan het noemen van mijn leeftijd. Begonnen in 2004 met web streepje log dat te succesvol werd en dus overgenomen door snelle jongens die alles kapot maakten. Ik heb in tegenstelling tot velen mijn archieven kunnen redden, maar bijbehorende foto's zijn veelal verdwenen in de diepste krochten van internet en dus weg. Ik woon in Vaassen, aan de oostelijke rand van de Veluwe en schrijf daarover alsof het onontdekte wildernis is. In werkelijkheid is het één grote ergernis van verbodentoegangbordjes en zwervende toeristen. Verder schrijf ik over alles, soms serieus maar meestal niet. Sorry.

Nutteloze knobbel

Ik ben er vroeg achter gekomen (zo rond mijn 14e levensjaar) dat ik aanleg heb voor iets wat totaal nutteloos is, kent u dat?
Het zijn twee dingen.

Ik kan vloeiend Engels, maar dan ook echt heel irritant Engels, ook met zo'n accent. Dat iedereen me aankijkt met zo'n blik van: Lul ff normaal. Terwijl ik het echt niet anders kan. Het enige voordeel wat ik eraan gehad heb, is dat ik de enige in mijn examenjaar was die een 9 voor mondeling kreeg. Het is allemaal heel leuk maar in de praktijk heb je er echt niks aan.

Dan is er nog iets, nog nuttelozer dan de eerste. Ik onthoud teksten van nummers. En niet 100, gewoon alle teksten van alle nummers die ik ooit een keer goed heb gevonden, tot ieder woord ken ik ze. Introspelletjes, u weet wel, de eerste 3 seconden van een nummer horen, ik weet het meteen. Bij Veronica hebben ze een spelletje, daar lezen ze de eerste zin van een nummer op, ik weet ze allemaal. Ik heb er alleen niks aan. Oke, het voordeel hiervan is dat ik recentelijk een DVDspeler met 12 DVD's, ed heb gewonnen, zoals u al weet.

Kent u dit? Dat u denkt: Jeetje, hier ben ik goed in, maar ik heb er alleen geen hol aan?

Vroeger, bij de commando’s…

Vanmorgen haalde ik een militaire vrachtwagen in, met achter in de laadbak een groep soldaten. Ze zaten naast elkaar op een soort bankje met daarop voor iedere soldaat een aparte stoel gemonteerd, onderwijl druk met elkaar converserend en helemaal geen aandacht schenkend aan het overige verkeer. Uiteraard zat het hele zwikkie in de gordel.
Mietjes, dacht ik bij mezelf.

Vroeger, bij de commando's, moesten we afstanden onder de 30 kilometer met de benenwagen overbruggen. En als we dan een keer het geluk hadden dat we verder weg moesten, en ons het genoegen van gereden worden mochten laten smaken, zaten we met het hele peleton bovenop elkaar. Niks stoeltjes! Gewoon op de vloer met doorgeladen wapens in de laadbak! Bij iedere flinke hobbel gingen steevast drie geweren af! Aan het eind van de rit was het halve dak doorzeefd! Als je je niet vasthield kieperde je uit de wagen en zocht je maar uit hoe je er kwam! Als je er maar kwam! En wee je gebeente als je te laat was! Nou!
De jongens die bij de laadklep zaten, zetten hun nooit-wat-bijgeleerd-gezicht op en gingen iedere automobilist die ons inhaalde doordringend zitten aankijken!
Je zag ze op 50 meter afstand al nerveus worden! Ja, dat waren nog eens tijden!

Er moet meer gepijpt worden.

De afdeling cardiologie in een ziekenhuis wordt voornamelijk bezet door mensen van boven de zestig. Mevrouw Mack was daar ongeveer 35 jaar jonger dan het gemiddelde op de zaal.
Zij was getuige van het volgende gesprek, waar zij zich overigens niet mee bemoeid heeft.

“Het is toch jammer dat niemand tegenwoordig meer pijpt hè?”
“Ja, dat is zeker jammer. Mijn vader pijpte ook altijd en dat rook zo lekker.”
“Jaa, ik vind dat zo’n lekkere geur als er net iemand heeft gepijpt.”
“Vroeger werd er veel meer gepijpt dan tegenwoordig, over 30 jaar weet niemand meer wat pijpen is.”

En dan je lachen inhouden…

2006

Ik zie alles meestal positief, ik til niet zo zwaar aan dingen. Laat het gewoon over me heen komen, en als dat niet helemaal lukt dan ga ik, zoals u allen al weet, bellen met Gabry of zus, en dan zeiken we het af. Komt het alsnog goed.

Nu wil ik het even over 2006 hebben, want ook dat wil ik nog steeds positief bekijken maar dat lukt even niet meer zo.

Op 2 januari rij ik zelf persoonlijk naar het ziekenhuis met pijn op de borst (op aanraden van de huisarts) , zet mijn auto op betaald parkeren (alles positief bekijken, ik kan zo weer gaan) en loop naar binnen= Hart infarct. Dat verwacht niemand.
Oke, kan, niet echt een drama, maarja, als ik in maart hoor dat het een operatie moet gaan worden, wordt het een ander verhaal. Dan staat je leven gewoon een half jaar stil, en ik was nog het een en ander van plan.
Dit is mijn grootste probleem aan dit verhaal. Hier heb ik dus de meeste moeite mee. En dat mag blijkbaar van veel mensen niet.
Ik ben niet bang van de operatie, ik baal wel van het feit dat ik mijn kind dan misschien wel maanden moet onder brengen bij mijn schoonmoeder.
Ik hoopte toch ergens nog voor een broertje of zusje voor Hans, en dat gaat nu misschien wel veel later of helemaal niet worden.
Dit verhaal moet je eens vertellen aan mensen om je heen… Mag ik even de reactie's voor u plaatsten?????

* Je moet nu aan jezelf denken…. (Ik kan u niet vertellen hoe agressief ik van deze opmerking kan worden. Ik denk ook alleen aan mezelf..)
* Ach joh, loopt allemaal wel los…. (Ja, en zo niet, dan niet, klopt, heb ik wat aan, bedankt)
* Dat is allemaal niet belangrijk, denk eerst eens aan je hart…. (………)
* Je moet nu eerst goed naar de dokter luisteren…. (Alsof je dat niet doet als je een hartinfarct hebt gehad)
* Dit is wel het minste waar ik me nu druk om zou maken… (Ja, kan jij weten, want jij zit in mijn positie..)

De enige die iets zinnigs kon zeggen was mijn zwager. Hij zei:" Het enige wat belangrijk is, is of de vakantie wel doorgaat". Ze hebben namelijk geboekt, en wij gaan met hun, vandaar. Heerlijk nuchtere humor.

Moeilijke start van 2006. Kom je thuis uit het ziekenhuis, is Hans ziek. Hans steekt mij aan, dus zondagmorgen liep ik te braken. Ik heb mack aangestoken, want hem kon ik vanavond van zijn werk ophalen. Ook kotsmisselijk. Gaat lekker zo.

Gabry en ik krijgen toch gelijk: Het leven is kut!!

Ik hoop dat jullie me nu een beetje kennen he!! Ik zit dit lachend te schrijven en zie het heus nog wel zitten.. Dus niet zwaar gaan reageren, anders plaats ik jullie bij het rijtje "Reactie's".
En ik hoop ook dat niemand zich aangesproken voelt want dit gaat niet over één iemand, dit gaat om reactie's in het algemeen.

Nu ga ik naar bed, want ik ben ook nog niet lekker.

Hans en de katten

Mevrouw Mack is net uit het ziekenhuis en alweer geveld door een griepje, koutje, of iets anders onschuldig lijkends. Dus ik ben vanaf vanochtend vroeg alweer in de weer met Hans.
We wandelen door de winterse vrieskou en wij mannen voelen ons daar goed bij. De zon staat laag aan het uitspansel en schijnt ons fel tegemoet. Hans kijkt zwijgend naar indrukwekkend grote katten die in het weiland briesend en dampend op ons af galopperen. Kataklop kataklop kataklop.
Ik geef de katten een klontje en wij wandelen weer verder. Hoppa, hoppa, hoppa zeg ik, de wandelwagen voortduwend over een hobbelig zandpad. Hans trekt een lachmondje. Hem aankijkend zing ik: "Can't you see, I love you, please don't break my heart in two…" Dat klinkt hem helemaal bekend in de oren en een vette glimlach vanonder zijn mutsje is mijn deel.
Als we weer thuis zijn trek ik zijn jas uit en leg hem op een speelkleed. Sophie mag Hans graag en gaat bij hem liggen. Hans kraait het uit van plezier nu hij weer een kat van normale grootte ziet.
Als hij een paar maanden ouder is leg ik hem wel eens uit dat je op de Veluwe nu eenmaal hele grote katten hebt.

Ik ben weer thuis

Beste mensen,

Bedankt voor uw medeleven en reacties, leuk om terug te lezen.
Ja, ik ben weer thuis en nee, het ziet er niet meteen allemaal mooi uit. Ik ga even proberen het kort te houden.
Ik mocht nu naar huis omdat ik een fietstest doorstaan heb met hartslag 160. Daar ben ik erg blij mee. Hans weer lekker thuis, straks lekker in mn eigen bed, mack naast me. Heerlijk.
De uitslag van de katheterisering (volgens Nieuwegein dus) is minder rooskleurig. Het gaat nu namelijk niet meer over dotteren maar over open hart operatie. Ook dit vind ik weer ernstiger klinken dan dat het is. Ik heb misschien een omleiding nodig…
Nu moet ik dus 15 en 16 februari voor testen met radioactief spul, dat spuiten ze in je hart, en 2 maart krijg ik daar de uitslag van. Daar kan dus uitkomen dat ik gewoon door kan gaan met de medicijnen en daarmee klaar, maar er kan dus ook uitkomen dat ik een operatie nodig heb..
Ik ben er gelaten onder. Ik mag niet gaan werken tot die tijd dus ik zie het maar als een lange vakantie. Ik heb namelijk nergens last van, heb geen pijn en mag van de arts alles weer (behalve roken dan hè).
De apotheek stond net voor de deur…. Negen dozen medicijnen… Belachelijk!!!!

Zo, ik ga op de bank hangen met m'n vent. Zo blij da'k weer thuis ben!!

Update

Tijdens de catheterisatie is een kleine vernauwing gezien, waarvan de artsen in Apeldoorn twijfelen of die gedotterd moet worden, dus die beslissing wordt overgelaten aan een speciale dotterdokter die, als hij tijd heeft de foto's van mevrouw Mack bekijkt. Tot die tijd wordt ze niet vrijgelaten.
Voor het weekend is ze nog niet thuis…

Ikzelf moest weer eens met lichte misselijkheidsklachten op een stoel gaan zitten toen mij in detail werd uitgelegd hoe dotteren in z'n werk gaat.

Ik ben eigenwijs.

Mevrouw Mack krijgt maandag katheterisatie en tot die tijd ben ik wat voorzichtig getemperd.
Zelf loopt ze rond in het ziekenhuis als niet ziek maar wel gevangen. Zij weet wat ze heeft gevoeld en dat kwam helemaal niet overeen met de impact die het woord "hartinfarct" heeft. Zij is maandag in haar ééntje naar het ziekenhuis gereden en heeft haar auto geparkeerd op 'betaald parkeren' met het idee dat ze toch zo weer weg zou zijn.
Voor haar viel de impact van het infarct zelf wel mee. Voor mij niet. Dat geeft best wel spanningen.
Ik zit vol frustratie als ik haar hoor zeggen dat ze zo'n trek heeft in een sigaret. Ze heeft nog steeds niet gerookt en ik hoop dat ze het vol gaat houden. Een stopper heeft immers gemiddeld drie pogingen nodig.
Mevrouw Mack is soms wat luchtiger dan ik. En ik over andere dingen weer veel onverschilliger dan zij. Stom hè? Kun je in zo'n situatie in het ziekenhuis nog woorden met elkaar krijgen. En dan heb je twee stijfkoppen bij elkaar hoor. Terwijl ik vanmiddag nog aan mijn moeder vertelde dat eigenwijs eigenlijk hetzelfde is als dom.
Allebei kunnen we niet slapen als zo'n situatie niet is uitgepraat, maar gelukkig gaat zij eerder naar bed, zodat zij het eerste opbelt.

"Nah, ik zal maar als eerste bellen want jij doet het niet…."
Een schat van een vrouw.