In het kader van mijn dictatoriale talent heb ik op de afdeling administratie waar ik heers, een verbod ingesteld op het gebruik van de volgende woorden en uitdrukkingen:
1. Kids
2. Toppiejoppie.
3. Bammetjes.
4. Ik doe gewoon mijn ding.
5. Doei Doei.
6. Hoi Hoi.
7. Flabbergasted.
8. Helemaal leuk!
9. Yeah right!
10. Chillen.
Per overtreding wordt een boete opgelegd van 5 euro, de opbrengst wordt gebruikt als dekking voor eventuele niet-harde vorderingen op de debetzijde van de balans.
Ik luister altijd radio 1 in de auto om een beetje op de hoogte te blijven. Niet dat het helpt want begrijpen doe ik het toch nooit.
Bijvoorbeeld: Een niet nader te noemen minister van een niet nader te noemen partij wilde laatst de huurmarkt vrij laten. Dit voorstel schoot de tweede kamer in het verkeerde keelgat en werd er wat heen en weer geruzied. Nu zijn er heel binnenkort verkiezingen (oh ja? ja!) en heeft de niet nader te noemen partij besloten om het vervolg van de ruzie te verplaatsen naar vlak na de verkiezingen. Want een ordinaire ruzie kost stemmen en dus moet je vlak voor de verkiezingen de schijn wekken dat je een stabiele partij bent waar alles op rolletjes loopt.
Zouden daar nu echt mensen intrappen? Ik in elk geval niet. Ik verplaats mijn gang naar de stembus tot vlak na de verkiezingen zodat ik deze ruzie nog even mee kan laten wegen in mijn beslissing. Mij zijn ze niet te slim af!
Ik was een jaar of 14 toen we bij ons thuis via een uitwisselingsproject van mijn school en een school uit Duitsland verplicht een Duitser ingekwartierd kregen. Dietmar heette de slungelige puber die een dag of drie van mijn leven heeft verziekt.
Op één van die vervelende dagen had ik een discussie met hem over voetballen. Wie de beste voetballer ter wereld was. Cruijff natuurlijk, vond ik. Hij kende Cruijff niet en dacht dat Beckenbauer de beste ter wereld was. Ik kende Beckenbauer niet maar vond het belachelijk dat die mof 's werelds beste voetballer niet kende.
Inmiddels weet ik dat Cruijff toch echt beter was dan Beckenbauer en dat mijn eerste conclusie (zoals eigenlijk altijd) de juiste was.
Vanochtend had ik een ervaring van dezelfde strekking.
Ik las in de krant iets over Rembrandt en zijn "gelijke" Caravaggio. Ik heb nog nooit van Caravaggio alias de Rembrandt van het Zuiden gehoord, en nu is dat ineens Rembrandt's gelijke! Nou, dus echt niet hè! Een prutser is het wiens terpetine verbleekt vergeleken bij het talent van Rembrandt. Ik bespaar me alleen de moeite om het te gaan onderzoeken want de ervaring leert mij dat ik achteraf toch altijd gelijk had.
De laatste tijd denk ik wel eens, zal ik toch maar eens logcategorieën gaan aanmaken? Eentje genaamd "arrogant" en eentje genaamd "100% gelogen" ofzo?
In Vaassen gaat een verhaal de ronde over een autohandelaar die een auto heeft verkocht aan een kamper (jargon voor woonwagenbewoner) die ik verder even Dove Gerrit noem.
Dove Gerrit was niet tevreden over de auto en ging ermee terug naar de handelaar. Deze laatste wilde Dove Gerrit niet tegemoetkomen en dat is hem op een aantal bedreigingen komen te staan.
Nu lijkt één van de bedreigingen waar te zijn gemaakt want de handelaar schijnt bezoek te hebben gehad van een grote neger. En deze heeft, naar gezegd wordt, een bepaalde scène uit Pulp Fiction nagespeeld waarbij de handelaar nogal uitgescheurd schijnt te zijn.
Ik heb het verhaal niet op feiten kunnen checken, maar ik verzeker u dat het echt is gebeurd. Want dat is namelijk altijd zo met verhalen die in ons dorp de ronde doen.
Vandaag, 21 jaar geleden herinner ik me nog goed. Het was de dag van de eerste elfstedentocht in 22 jaar, gewonnen door Evert van Benthem.
Toch heb ik er niks van gezien. Op deze dag overleed mijn vader Hans op 40-jarige leeftijd na negen maanden ziek te zijn geweest aan slokdarmkanker. Ik was 15, mijn broer 12 en mijn zusje 9. Mijn moeder was toen 38.
Gevoelsmatig heb ik hem ontzettend lang gekend. Gevoelsmatig is hij nog niet zo lang dood. Toch is hij al langer dood dan ik hem heb gekend.
Hans is zielig. Hans krijgt in anderhalve week gewoon drie tanden. En voor de mensen die geen kinderen hebben: Daar worden ze niet vrolijk van.
Ik heb weinig geduld maar als het op Hans aankomt is dat toch anders. Het is zo'n lief mannetje en hij kan er niks aan doen. Maar er zijn grenzen. Het probleem is vaak dat als je dat aangeeft, je geen goede moeder meer bent. Maar daar heb ik gelukkig niet zo'n last van.
Gisteren werd "Dan the man" één jaar oud. (Het neefje van Hans) Ik was 's morgens om half elf bij mijn zus en ben gisterenavond om kwart voor acht weer gegaan. Waarom?
Als ik bij mijn zus ben, dan ben ik ineen niet meer de moeder van Hans. Dit bedoel ik in de positieve zin. Ze zijn zo gek met dat kind dat ze hem de fles geven, verschonen, uit bed halen, met hem lopen als hij jengelig is. Terwijl ze er zelf één van één jaar hebben hé! Weet u hoe lekker dat is. Even een dagje een beetje rust. Als je naar Hans kijkt, dan weet je altijd waar mijn zwager is. Hij volgt mijn zwager alsof het zijn vader is en als hij dan kijkt, krijgt hij een glimlach. Als ik daarentegen kijk naar mijn zoon, en hij ziet dat, gaat hij huilen….
Met een beetje geluk komt je moeder nog even langs, die drie straten van mijn zus af woont. Die pakt hem ook meteen en doet er alles mee.
Hans had gisteren één van zijn slechtste dagen maar het viel mij hierdoor reuze mee. Tussendoor ga ik dan ook altijd nog even naar het winkelcentrum, even lekker struinen tussen de cd's, heeeeerlijk.
Wij hebben het eigenlijk nog makkelijk want hoe ziek of rot Hans zich ook voelt, de nachten slaapt hij altijd door. Hij ligt er vaak voor zeven uur in en slaapt door tot zeven uur de volgende dag.
Dus wat zeur ik nou eigenlijk.
Nu is mijn schoonmoeder net langs geweest, ook mijn rots in de branding. Ik werk normaal op dinsdag en dan heeft zij Hans. Nu ik in de ziektewet zit, gaat dat gelukkig gewoon door. Dus nu even tijd voor mezelf.
Lang leve familie!
In mijn vorige leven moet ik haast gladiatoor zijn geweest. Was ik in mijn jeugd helemaal weg van de serie "De laatste dagen van Pompeï", tegenwoordig ben ik dat van de film "The Gladiator". Het moet raar werk zijn geweest, gladiatoor. Je kon maar beter geen angst hebben om dood te gaan of gewond te raken, anders was het beroep niet geschikt voor je. Want dood ging je. Als je geluk had door een zwaard maar je kon natuurlijk ook een klap oplopen van een puntige ijzeren bal, met een ketting bevestigd aan een knots, (hoe heet zo'n ding?) zodat je halve gezicht eraf lag.
En als je dan jammerde of om een dokter riep werd je nog uitgelachen door het publiek ook. Nee, leuk is anders.
Gisteren hebben wij, na een jaar lang zeuren mijnerzijds, de film "The Gladiator" weer eens gekeken. Ik ben nog steeds onder de indruk. Russell Crowe is hard bezig mijn favoriete acteur te worden. Ook in "A beautiful mind" en "Proof of life" acteert hij de sterren van de hemel. Mevrouw Mack verdenkt mij ervan homosexuele gevoelens voor hem te hebben maar dat is een leugen.
Maar als ik ooit een hoofdtransplantatie nodig zou hebben, hoop ik dat Russell donor kan zijn.
Ik heb altijd al geroepen dat reclame niet helpt, want een kind snapt dat als je ergens reclame voor moet maken, dat je produkt dus niet deugt. (Ooit een reclamespotje voor Ferrari gezien op tv?)
Daar komt bij dat als een een reclamespot irritant is, dat je het produkt dus juist niet koopt, mits de bovenkamer nog naar behoren werkt.
Het is jammer dat in de reclame zoveel geld omgaat en dat het dus meehelpt aan het aantal omwentelingen van de economische krukas, anders konden we alle reclame vanavond nog afschaffen. Reclame is gebakken lucht, net als effecten en de inhoud van een hete-luchtballon.
Als ik tegen iemand níet op kijk is het de veelgeprezen bedenker van reclamespotjes. Kan ik namelijk ook bedenken als ik de hele dag in een reclame-bedenkkamer zou zitten. "Nou waarom doe je dat niet, als je denkt dat je dat zo goed kunt?" wordt mij wel eens gevraagd door getergde commerciële collega's. Nou omdat ik ook mijn trots heb en er bovendien ook echt werk verzet moet worden. Als er geen produkt is kun je er tenslotte ook geen reclame voor te maken.
Oh ja, als je iets beweert moet je ook met het onomstotelijke bewijs komen en in tegenstelling tot een reclame doe ik dat wel: Sinds Rintje Ritsma in dat ijsklontjesbad ging liggen, heb ik hem niet meer als eerste over de streep zien komen. Reclame helpt niet!
Ik was vanmorgen in het ziekenhuis voor een test, voor mijn hart. Eenmaal buiten blijf ik even staan om mijn paraplu uit te klappen. Naast mij staat een donkere man, die een opmerking maakt. Ik versta hem niet dus vraag of hij het wil herhalen. "Slecht weer"….. Ja, dat klopt ja.
De man: Weet u hoe ik het snelst naar het gemeentehuis kan lopen?
(Ik wil er even tussendoor aan toevoegen dat ik iedere zin eerst 3x moest horen voordat ik hem begreep. Hij sprak slecht Nederlands)
Ikke: Ik leg uit dat ik hier niet vandaan kom en daar het antwoord dus niet op weet.
De man: Waar komt u dan wel vandaan?
Ikke: Vaassen, maar daar woon ik nog niet zo lang
De man: Ik woon ook in Vaassen!!! Op de Jasmijnstraat. Mag ik met u meerijden??
Daar sta je dan, als goedwillende Nederlander, ooit gewerkt op een asielzoekerscentrum, zwaar tegen Pim Fortuijn…. Dus ik zeg ja.
Eenmaal in de auto begint hij te praten. Ik zeg af en toe ja terwijl ik niet eens echt begreep wat hij nou bedoelde. Ik leg uit dat ik de Jasmijnstraat wel ken omdat mijn man daar gewoond heeft.
Nou, ik kon nooit getrouwd zijn, zo'n mooie vrouw………. Kijk, als je zo tegen mij gaat lullen, heb ik het al gehad. Op een gegeven moment begint hij te vertellen (en echt, ik verzin dit niet), wat een mooie kindjes het worden als je een "zwarte" en "blanke" mixt….
Op dat moment heb ik hem een waarschuwing gegeven. Dat je zo niet praat tegen vrouwen in Nederland.
Zijn reactie? Ik had mooie kleren aan en hij zit zo met z'n hand aan mijn been!!
Die hand is nu blauw en hij loopt nu nog halverwege Apeldoorn-Vaassen ben ik bang, wat een lul.
Ik had de tekst van een briljante log bijna klaar, zie ik ineens een gestalte voor het raam staan. Ik doe open, komt er een soort van lange groene arm de kamer binnen, drukt-ie met z'n lange wijsvinger op de backspace toets. Heel m'n tekst weg! Ik sla er nog bovenop natuurlijk maar gelijk kwam er nog een arm en nog één en nog één, zodat de overmacht uiteindelijk te groot was en ik niets meer kon beginnen.
Toen m'n hele tekst weg was typte-ie nog wel het volgende: TSFZZFS HJTGHSDHG KJJ UUAIU.
Ik denk een soort boodschap maar een woordenboek doen ze er niet bij, die ruimtesjonnies.
Nou, en toen deed-ie het raam dicht en zag ik hem 40 meter wegspringen naar het dak van de overburen, alwaar hij veranderde in een soort lichtgevend gas dat langzaam opsteeg naar een vlak daarboven hangend ruimteschip. En gewoon wegvliegen, helemaal geen sorry ofzo, zelfs geen gedag. En ook niet zeggen wie hij was!
Dus ja, vandaar even geen logje vanavond.
Mack 