Auteur: Mack

Zinedine Zidane is de beste voetballer die Frankrijk ooit voortbracht. Vergelijkbaar met Johan Cruijff, Franz Beckenbauer en George Best, bijna zo goed als Maradona en Pele.
Gisteren ging "Zinderende Zidane" even door het lint en deelde een kopstoot uit aan een onschuldige Italiaan, Materazzia.
En natuurlijk vindt iedereen dat schandalig, zoiets hoort niet op het voetbalveld thuis en degene die zoiets doet moet voor het leven geschorst worden. Want als je je niet kunt beheersen op het veld, dan donder je maar op. Rode kaart dus.
En dat is fout. Helemaal fout. Een vrijbrief aan de provocateurs. Aan de stiekeme lafbekken. Iemand met stiekeme, vuile woorden tot in het diepst van zijn ziel durven treffen enkel en alleen omdat je je beschermd waant door medespelers, scheidsrechter en publiek, die niet kunnen horen wat je zelf voor NSB-streek uithaalde, moet 50 wedstrijden schorsing krijgen. Of hij moet het lef hebben om de belediging door de stadionspeaker te uiten. En daarom was Zidane's kopstoot goed. Materazzi kwam er nog goed vanaf doordat-ie 'm op z'n borst kreeg. Een paar gekneusde ribben was prima geweest. Als straf voor een laaghartige overtreding die anders nooit bestraft zou worden.

Onze directie heeft weer wat nieuws. Na het overlegorgaan waar niemand kritsche vragen mag stellen hebben ze nu een Management Informatie Meeting waar niemand kritische vragen mag stellen.
Ik en een paar andere sneue collega's moeten dan om de zoveel tijd een half dagje bij elkaar komen, om elkaars aars te openen en daar hele donskussens in te verstoppen.
Ik had in eerste instantie de bedoeling niet begrepen want ik stelde een kritische vraag aan een andere ter kantoor veroordeelde, maar toen die wilde antwoorden nam de directeur het woord over, lulde vijf minuten aan een stuk, maar gaf geen antwoord. Voor mij het sein om door te vragen net zolang totdat de directeur 'in het kader van de tijd' naar het volgende onderwerp moest.

Er was ook een prettige bijkomstigheid. Er komt een bonusregeling voor alle Mim-leden. Mits je natuurlijk persoonlijke doelstellingen inlevert. (Ik wed nu vast dat iedereen de bonus krijgt, ongeacht of de doelstelling gehaald wordt, want onze directie houdt nu eenmaal van tijdverspilling.) Dat had ik dus voor de vijfde moeten doen. Prompt kreeg ik een mailtje dat ze nog geen persoonlijke doelstellingen hadden ontvangen. Ja, dát houden ze uitstekend in de gaten. Dat wel.

Vroeger, toen Frankrijk nog ver was, vertelde de baas je wat je moest doen, het ging op zijn manier en zoniet vloog je eruit. En wee je gebeente als je je met wat anders bezig hield dan waarvoor je was aangenomen, hele dagen loon werden er op je salaris ingehouden.
Tegenwoordig loopt iedereen een beetje daas om zich heen te kijken, en degenen die het daast kijkt, wordt directeur. En omdat directeur net als politicus niet een vak is waarvoor je hoeft te leren, zul je andere wegen moeten zoeken om indruk te maken op anderen. En dat doe je dan door anderen na te doen of door seminars te bezoeken. Het echte werk wordt steeds minder belangrijk. Het managen des te meer.

Al met al zit ik dus nu in een vreemde positie. Ik moet wat verbeteren terwijl alles al perfect is en ik moet doelstellingen inleveren terwijl ik erg druk ben met de maandcijfers samen te stellen. Wat ik dus ten einde raad maar ga doen is een verslechtering doorvoeren want ja, ik kan toch niet aankomen met het verhaal dat ik niks weet omdat alles al goed gaat. Dat geloven ze nooit. Dus ik stem ze gewoon tevreden met wat onzin. Dan heb ik weer aan mijn plicht voldaan, en zij kunnen tevreden zijn want ze leiden het bedrijf op een behoorlijke manier.

Iemand nog suggestieve doelstellingen?

Graag neem ik u even mee terug naar september vorig jaar, toen ik een logje schreef over mijn vrienden van de SGP.

Inmiddels mogen vrouwen volwaardig lid worden van de partij, maar dat heeft niks met die miljoen te maken hoor, het was al heel lang een discussiepunt, het was gewoon tijd om te moderniseren.

Eén keer in de vier jaar, en niet meer wil ik (met tegenzin) voldoen aan mijn democratische plicht. Ik ga stemmen zonder me al te veel in een partijprogramma te verdiepen want als er iets zinloos is, is het wel hopen dat een politicus beloften nakomt. Toch schijnen er mensen te zijn die zich opvallend en opgewekt naar de stembus begeven omdat ze denken dat ze met die stem inspraak hebben. Het zijn onverbeterlijke optimisten die nooit leren van ervaringen. Zij roepen ook om de vier jaar dat Nederland wereldkampioen voetbal wordt. Het roepen is belangrijker dan het denken.
Op welke partij ik stem vind ik ook niet zo belangrijk, de partijpunten wijzigen mee met de publieke opinie, de oppositie is het per defenitie oneens met de regering, niet omdat ze ook werkelijk oneens zijn, maar omdat je het als oppositiepartij nou eenmaal oneens hoort te zijn, en gebaat bent bij een zo snel mogelijke val van het kabinet.
D'66 stem ik echter nooit. Als het aan hen ligt gaan we met z'n allen iedere maand naar de stembus om een of ander debiel referendum in te vullen, of om een burgemeester, politieagent of schoolmeester te kiezen. En nu heeft D'66 ervoor gezorgd dat we weer naar de stembus moeten. Ik word er nu al weer moe van.