Auteur: Mack

Ik ben Mack, uit 1969, dat klinkt vertrouwder dan het noemen van mijn leeftijd. Begonnen in 2004 met web streepje log dat te succesvol werd en dus overgenomen door snelle jongens die alles kapot maakten. Ik heb in tegenstelling tot velen mijn archieven kunnen redden, maar bijbehorende foto's zijn veelal verdwenen in de diepste krochten van internet en dus weg. Ik woon in Vaassen, aan de oostelijke rand van de Veluwe en schrijf daarover alsof het onontdekte wildernis is. In werkelijkheid is het één grote ergernis van verbodentoegangbordjes en zwervende toeristen. Verder schrijf ik over alles, soms serieus maar meestal niet. Sorry.

Echo

Als een vrouw in verwachting raakt wordt er meestal even drie maanden gewacht met het openbaar maken van het nieuws. Zoniet bij ons. Wij kondigden het na drie minuten al aan. Tenminste, dat lijken we nu gedaan te hebben want op de echo vanochtend was nog bar weinig te zien. (Er zit een mannetje of vrouwtje van pas vier millimeter.)
Dat betekende volgens de gyneacoloog of een hele premature zwangerschap of geen goede zwangerschap.
Over anderhalve week terugkomen. Mevrouw Mack is nuchter en gaat uit van het eerste. Ze maakte bij de afsprakenbalie dan ook geen bezorgde indruk en zei: "De gyneacoloog zei over anderhalve week maar maakt u er maar drie weken van, dan kan ze het tenminste goed zien." Soms vraag ik mij af waar ik haar ook alweer vandaan heb.

76 euro. (en we gaan gewoon weer verder)

Ik had net lekker het gangetje erin toen een boos kijkende agent voor mij opdoemde en mij gebaarde te stoppen. "Dag heer, ik laat u stoppen vanwege de snelheid."
"Dat kan nooit erg spannend zijn." antwoordde ik.
Hij keek me bedenkelijk aan en zei: "81"
Ik keek hem aan alsof hij me in de zeik nam. "Ja, waar hebben we het over? Eén kilometer te hard?"
"Nee, 21. U mag hier maar 60."
Tja, dat had ik niet verwacht. Op dat stuk mag ik al 23 jaar tachtig en nu schijnt het sinds een half jaar zestig te zijn. De agent legde mij uit dat ik in een zone reed waar zestig kilometer gold en zolang ik geen bord met einde zone tegen kwam, bleef de maximumsnelheid tachtig.
"U komt me trouwens wel erg bekend voor." zei ik tegen de agent. "Ja, dat kan kloppen, ik ben wel eens in blik op de weg en wegmisbruikers."
"Ja, dat dacht ik wel."
"Kijkt u wel eens naar die programma's?"
"Blik op de weg wel maar Wegmisbruikers niet. Dat vind ik een stom programma. Dat ligt trouwens niet aan u maar aan die presentator."
"Oh André, ja, dat zeggen er wel meer."
"Wilt u nog een reden opgeven waarom u te hard reed?" Ondertussen keek hij naar het typeplaatje van mijn auto. " Ik kan me voorstellen dat je het met zo'n auto niet in de gaten hebt, maar dat mag natuurlijk geen excuus zijn."
"Nee, natuurlijk niet."
-Erectie, paal, joekeloeris.-
"Maar wat kan ik als reden opschrijven?"
"Ik heb de reden al gegeven toch?"
"Ja, dat is waar, ik schrijf op dat u dacht dat u hier tachtig mocht."
"Doet u dat maar."
"Goed, dan help ik u weer even het verkeer in." Hij ging weer op de weg staan en hield ander verkeer tegen, ik had vrij baan. Toen ik wegreed stak ik mijn hand op als afscheidsgroet aan mijn nieuwe vriend.
Hij zwaaide terug, en ik was blij met mijn bekeuring. Gekregen van een bekende agent met verstand van auto's.

Zwangerschapshormonen

Sinds ik weet dat mevrouw Mack zwanger is, merk ik dat ik wat zwangerschapsklachten heb. Ik heb deze week al twee keer overgegeven en ik ben wat emotioneler dan normaal. Ik lees een overlijdensadvertentie in de krant of bij 'de reünie' vertelt iemand een herkenbaar levensverhaal en ik krijg wat branderige ogen en het slikken gaat wat moeilijker. Ik hoop altijd dat mevrouw Mack het niet ziet want die gaat me rustig uit zitten lachen.
Afgelopen zaterdag om een uur of vier reden we over de A-50 richting Arnhem en zagen aan de overkant dat er een ernstig ongeluk was gebeurd. Er stonden zeker vijf ziekenauto's, een brandweerwagen en een traumahelikopter. Brandweerlieden hielden een scherm omhoog tegen pottekijkers, maar ik zag wel dat er een hulpverlener bezig was met iemand. We krijgen het allebei niet meer uit ons hoofd en de rest van de reis praten we wat minder. Op de aangekomen verjaardag roer ik het onderwerp weer aan maar al na vijf seconden heeft iemand het voor elkaar om het op zichzelf te betrekken. Ik laat het maar voor wat het is.
Net las ik dat er een peuter bij om het leven is gekomen. Weer die branderige ogen.

Zeepbel

Je kunt alles wat je ziet voor waar aannemen, je schouders ophalen en je nooit iets afvragen. Waarschijnlijk hebben je hersenen dan veel minder moeite om je door het leven te loodsen dan dat je je om de haverklap dingen afvraagt. En waarschijnlijk hou je ook nog eens veel meer opslagcapaciteit over.
Ik vraag me sinds een paar weken af hoe een zeepbel kan. Want hoe snapt water dat ze een bel moet gaan vormen als het door een plastic ringetje geblazen wordt, en waarom wordt er een perfecte bol gevormd, ook al gebruik je een vierkant tuitje? En als de bel zo groot is dat-ie in het begin niet helemaal rond is, wordt-ie dat na een paar seconden toch. Waarom rond? En hoe kan een strak waterig vliesje (excusez les mots) nou veranderen in een bol?
Wie maakt hem op het laatste moment dicht, en waar zitten de lasnaden?
En hoe weet zo'n zeepbel nou dat-ie uit elkaar moet spatten bij alles wat-ie raakt, behalve bij het ringetje waar hij door geschapen is?
Ik geloof dat het antwoord op het vraagstuk: 'Bestaat er één universele theorie van het heelal' in de zeepbel gezocht moet worden. En meer hints geef ik de natuurkundigen niet. Want het is natuurlijk te gek voor woorden dat een boekhoudkundige het ze allemaal moet gaan zitten voorkauwen.

Marktplaats

Te koop:

Vandaag verzonnen grap die ik als vader niet wil maken omdat ik vind dat kinderen nooit geconfronteerd mogen worden met onkuis taalgebruik, gedachtengangen of gedrag van hun ouders, maar die te goed is om in de vergetelheid te raken.
Eventuele inruil tegen meer fatsoenlijke grap mogelijk.

Te koop gevraagd: Inlognaam en wachtwoord van een web-log waarvan de reputatie van de logger toch al dubieus is.

Mr. Theo U. Hiddema


Als ik boef zou zijn zou ik deze advocaat willen. Onverstoorbaar, deftig pratend, zwartgallige humor en ziet er uit als een 19e-eeuwse burgemeester. Wat hij precies zegt interesseert me stukken minder want daar gaat het bij deze beste man niet om. Het gaat erom dat als je de rechtzaal binnenkomt met deze man aan je zijde, dat je dan al 4-0 voorstaat. Maar toch, in een fictief proces neemt hij de verdediging van Mohammed B. op zich en pleit voor vrijspraak. Iets met geestelijke overmacht ofzo. Ofterwijl, het verkeerde fietsje. Eigenlijk kunnen we de rechters wel afschaffen want in de bijbel staat al dat we allemaal het verkeerde fietsje hebben gehad. Behalve ik natuurlijk want ik moest lopend naar school.

De beste auto ter wereld

Gisteren stapte ik in mijn auto en zag mijn binnenspiegel aan een draadje bungelen. Waarschijnlijk losgelaten door de hitte, hoewel het echt maar 11 graden was. Maar mijn Alfa doet zijn reputatie eer aan. Je krijgt complimenten, vrouwen bieden zich aan mensen willen een rondje rijden, en af en toe flikkert er een onderdeel af, brandt er een waarschuwingslampje of doet iets het niet. Het hoort er allemaal bij.
Maar als er dan zo'n zeldzaam moment is waarop alles werkt, geen overbodige lampjes branden en alle onderdelen nog op hun plaats zitten, dan heb je ook de beste auto ter wereld.

Nieuws. (+oplossingen)

Twee zaken in het nieuws vandaag trokken mijn aandacht. De eerste was de druk van Europa op Duitsland om de limietloze autobahn af te schaffen. Europa realiseert zich kennelijk niet dat ze daarmee het bestaansrecht van Duitsland om zeep helpt. Want als de limietloze autobahn er niet meer is, wat heeft Duitsland dan nog voor functie, vroeg Richard Hammond van Top-gear zich vorig jaar al af. De oplossing lijkt me simpel. Duitsland moet een snelheidslimiet invoeren. Van 400 km/u ongeveer.
Europa blij, Duitsland blij, iedereen blij.
Verder hoorde ik over weer een tragisch familiedrama wat zich heeft afgespeeld, waarbij een "vader" zichzelf en twee kinderen voor de trein heeft gegooid. Niet vaak hoor je schokkender nieuws. En toch hoor je ook nu weer geen geluiden opgaan voor het afschaffen van treinen. Als een auto iemand aanrijdt wordt er een week later op dat punt een rotonde of een drempel aangelegd. Doet er niet toe waar, al is het midden in het bos. Maar een trein is kennelijk heilig. Ongeluk na ongeluk gebeurt er en niemand die ingrijpt. Afschaffen die treinen en wel onmiddellijk!

Zondagskind

Op vrijdag 19 september 1969 kondigde ik mijn geboorte aan. Drie dagen later besloot de dokter mij een handje te helpen met de gootsteenontstopper. Je zou dus kunnen zeggen dat ik ook een beetje een zondagskind ben. Mijn leven lijkt af en toe wel eens een duwtje in de goede richting te krijgen als ik zelf het spoor bijster ben.
Er zijn allesbepalende momenten geweest waarop ik rechts ben geduwd terwijl ik links wilde en waarvan ik achteraf denk dat het toch maar goed was dat ik rechts ben gegaan.
En natuurlijk weet je niet wat linksaf voor me in petto zou hebben gehad, maar achteraf lijkt rechts de beste keuze. Eigenlijk was er geen keuze, het was alsof de t-splitsing ter plekke veranderde in een bocht naar rechts. En als je de bocht door was kwam er een recht, lang en open stuk met veel regen en tegenwind. Maar even doortrappen en de zon breekt door, de wind draait in je rug en je trappers gaan als vanzelf rond.

Zo ongeveer.