Auteur: Mack

Ik ben Mack, uit 1969, dat klinkt vertrouwder dan het noemen van mijn leeftijd. Begonnen in 2004 met web streepje log dat te succesvol werd en dus overgenomen door snelle jongens die alles kapot maakten. Ik heb in tegenstelling tot velen mijn archieven kunnen redden, maar bijbehorende foto's zijn veelal verdwenen in de diepste krochten van internet en dus weg. Ik woon in Vaassen, aan de oostelijke rand van de Veluwe en schrijf daarover alsof het onontdekte wildernis is. In werkelijkheid is het één grote ergernis van verbodentoegangbordjes en zwervende toeristen. Verder schrijf ik over alles, soms serieus maar meestal niet. Sorry.

Mack de Ziener

Zo vlak na carnaval gebeurde er vandaag een tragisch vliegtuigongeluk bij Schiphol. En vanochtend, toen ik mijn tanden stond te poetsen dacht ik: er is al best lang geen ramp meer gebeurd. Maar op een of andere manier maak ik wel de connectie tussen die gedachte en het ongeluk, maar ik verbeeld mezelf niet voorspellende gedachten te hebben, want was er niks gebeurd, was ik die hele gedachte vergeten en dat houdt dus tegelijkertijd in dat ik zoiets wel eens vaker denk en dan gebeurt er ook niks. Maar zo krijg je dus wel dit soort praatjes in de wereld van mensen die iets aan voelen komen en zichzelf Nostradamische eigenschappen toedichten.

Tijdens carnaval is hier vlakbij ook een ernstig ongeluk gebeurd. Twee meisjes op een scooter verongelukt doordat zij op een kruising in botsing kwamen met een auto. De meisjes waren op weg naar een carnavalsfeest van de Vaassense carnavalsvereniging als ik het goed heb begrepen. Toen het nieuws van de overleden meisjes die avond de carnavalsvereniging bereikte waren de feestgangers geschokt. Het feest ging uiteindelijk wel door maar de carnavalsmuziek werd aangepast volgens de voorzitter. Stond echt in de krant! Dus niet het uitbundige "Er staat een paard in de gang" maar het meer ingetogen "Mien waar is m'n feestneus."

Ik heb altijd een hekel gehad aan carnaval ondanks mijn Rooms-Katholieke en Brabantse jeugd. Daar heb je ze alweer, die Nostradamische kwaliteiten.

Geluk bij een ongeluk.

Het lijkt er nu toch op dat de beslissing van twee jaar geleden om eens van baan te veranderen per ongeluk een goeie is geweest. Ik was hoofd administratie bij het ene bedrijf en werd toen hoofd administratie bij het andere bedrijf, maar dat pakte enorm verkeerd uit. De laatst overgebleven voortvluchtige nazi-oorlogsmisdadigers bleken daar directie te voeren, dus na vier dagen had ik mijn cv reeds op internet staan.

Er reageerde een bedrijfje waar ik normaal gesproken nooit gesolliciteerd zou hebben omdat ik dacht dat ik er niks te zoeken zou hebben, en na twee gesprekken maar ook door de hete adem van de voortvluchtige nazi's nog in mijn nek, ben ik nog in mijn proeftijd wederom gewisseld. En dat is goed uitgepakt ondanks twijfels in het begin.

Afgezien van gunstige werkomstandigheden heb ik nu een unieke baas. Iemand met vakinhoudelijke kennis op hoofdlijnen, inzicht en de kwaliteit om problemen van zijn werknemers op te lossen in plaats van te verdubbelen, zoals de meeste bazen doen. Hij is het tegenovergestelde van een gestreste Amerikaanse C.E.O. die uit is op winstmaximalisatie. Hij denkt altijd in het belang van zijn klant, ook al kost dat hem uiteindelijk zijn klant. Verkiest zijn eigen onafhankelijkheid als adviseur boven provisie van banken die hem wordt aangeboden voor het aanbrengen van nieuwe klanten. Hij ziet er niet zo gelikt uit als mijn vorige bazen, maar dat waren de probleemverdubbelaars.

Vandaag had ik mijn eerste functioneringsgesprek hier. Normaal iets waar ik me licht nerveus over zou maken. Hier niet. Op twee verbeterpuntjes na, was hij erg tevreden. Altijd heb ik commentaar gehad op mijn vorige bazen en nu, door omstandigheden min of meer gedwongen, liep ik aan tegen de baan en de baas die ik zocht. Nu alleen dat probleem van die stinkplee nog…

Pervers.

Het kantoor waar ik werk heeft twee wc's, een dames en een heren. Nu werken er bij ons als het volledig bezet is, drie dames en vier heren, drie smeerpijpen en één bunzing. Op een dag als vandaag gaan die allemaal (op één na) zitten bouten. De hele gang giert. Sommigen gaan twee keer waardoor de heren-wc continue onbegaanbaar gebied wordt. Alarmfase drie. Ik deed nog een poging vandaag, maar reeds bij het openen van de deur werd het zwart voor mijn ogen. Ik kan mijn adem niet lang genoeg inhouden om zelf ongeschonden het toilet te bezoeken. En zeker nu de schoonmaakster een weekje heeft overgeslagen i.v.m. wintersport (zelfs die verdient kennelijk meer dan ik) is het een kansloze onderneming.

ik hep vandaag stiekem twei keiâh geplast op ut damestoilet. Dat duh bril nog warm is van ut vôhiguh mèsje.
<img

Afgekeurde column

De 6 columns die ik zou schrijven voor Ouders van Nu zijn allemaal ingestuurd, alleen de laatste moet nog geplaatst worden. Ik moet zeggen: het viel niet mee. Het probleem is dat het onderwerp (Tammar) niet vrij is, en dan wordt het nog knap lastig om dusdanig te schrijven dat het net lijkt alsof het ouderschap geen sleur is. In het begin gaat het nog wel, introductie, geboorte, dan eentje over slaapgebrek, maar dan heb je er pas drie. En maanden gaan dan toch ineens supersnel voorbij, elke keer weer die deadline. Als ik een onderwerp heb, komen de woorden vanzelf, dat is het probleem niet, maar het onderwerp verzinnen is het moeilijkst. Zelfs met een weblog valt dat niet altijd mee, en daar kun je nog schrijven wat je wilt. En als je dan eindelijk klaar bent, moet je weer dingen veranderen omdat jonge ouders kennelijk de snelst gekwetste Nederlanders (en Belgen, ik zag mijzelf een keer in een schap van een Belgische supermarkt liggen) zijn, en u kent mij inmiddels een beetje, ik val best wel mee.

Eén column is afgekeurd. (niet samenhangend genoeg) Die kon u dus nooit lezen. Daarom zet ik hem nu maar hier. Want ik hou niet van zinloos.

Lees verder “Afgekeurde column”

Surinaams rijbewijs.

Kijk, zo'n Surinaamse tijdelijke collega is best leuk hoor, maar ze moeten natuurlijk niet hun Surinaamse rijbewijs op hun bureau laten slingeren als ze even aan het koffie halen zijn.
Want man-o-man, het is bij ons net debiteuren/crediteuren, ghè ghè.

Fotoshoppen kan ik niet, dus ik doe nog het nog op de ambachtelijke kleuterschoolmanier. Knippen met een schaar en plakken met plakband. Dat was weer goed voor een Surinaamse schaterlach.

Crisis, recessie, staatsgreep.

Het is zover. Nederland verkeert in een recessie. Een diepe crisis zoals we die sinds de jaren dertig van de vorige eeuw niet meer hebben gekend. Over niet al te lange tijd zal ook het inflatiespook opduiken. En uiteindelijk, in 2019 zal er wederom een dictator opstaan die zegt: "We gaan het allemaal anders doen." Dit doemscenario staat ons te wachten als wij deze crisis niet het hoofd weten te bieden.

Maar hoe bieden wij de crisis het hoofd met z'n allen? Nou, dat weet ik nog niet helemaal zeker maar, nog belangrijker, hoe zouden wij de tweede wereldoorlog hebben voorkomen als we geweten hadden dat-ie eraan zat te komen? Hadden we een paar sleutelfiguren een bombrief gestuurd? Waarschijnlijk wel. Probleem was destijds dat je het niet zag aankomen, en dus ook de sleutelfiguren niet in de gaten hield. En dat bombrieven nog niet bestonden, dus dat had toch geen zin gehad.

Dus wat ik van u vragen wil, ter meerdere eer en glorie van het vaderland, houdt uw ogen open! Zet uw verstand op scherp. Ontmasker de toekomstige dictator voordat hij toeslaat. Ik zeg, iedereen met dictatorambities is verdacht!

<img

Theo Maassen

Afgelopen maandagavond zaten wij in Hengelo (altijd in Hengelo) bij een voorstelling van Theo Maassen. Oh, wat heb ik weer hard gelachen. Zijn grappen zijn soms hard, soms grof, maar altijd goed. Hij had er zelfs letterlijk eentje uit mijn eerste OVN column, dus ik vind dat ik er eentje van hem mag vertellen.

Mensen denken vaak dat ik antisemiet ben. Maar als ze beter luisteren komen ze erachter dat ik juist anti-antisemiet ben. Net als dat ik anti-Antiliaan ben.

Ik zat op de tweede rij, eng dichtbij, maar toch vind ik hem niet zo eng als de totaal onvoorspelbare Hans Teeuwen, bij wie ik niet op de eerste rij zou gaan zitten. Een jongen voor mij was de klos, maar eigenlijk op een dusdanig leuke manier dat het weer niet erg was. Nee, Theo Maassen is een leuke cabaretier, maar neem niet je moeder mee.

Suriklik

Ik heb een nieuwe tijdelijke collega. Ze werkt normaal op de administratie van een klant, maar nu assisteert ze een paar weken om de jaarrekeningen (20 stuks) voor die klant klaar te krijgen. Ik kende haar dus al, ze is Surinaams en ik moet zeggen, het bevalt. Ik klik praktisch altijd met buitenlandse vrouwen, want die lachen altijd heel hard om mijn grapjes. "Hee, hoelang doe jij nou met die tube lipgloss? Een kwartiertje? " Vooral mijn imitaties van Bouterse vindt ze geweldig. En ze beaamt alle vooroordelen over Surinamers. Dus als ik haar wat vraag, zucht ze eerst een keer diep en gaat dan mokkend aan het werk om daarna in een lach uit te barsten.

En ik leer weer het een en ander over Suriname, dat is mooi gratis meegenomen. Wist u bijvoorbeeld dat Bouterse vroeger op de boekhouding van de Lips slotenfabriek in Dordrecht heeft gewerkt? En dat er in Suriname plaatsen zijn die we ook in Nederland hebben zoals Groningen en Alkmaar? Of dat Surinamers en Antilianen niet al te positief over elkaar zijn? En dat 'De Surinamer' niet bestaat, maar dat er veel verschillende rassen samenwonen? Ik had geen idee. Ik dacht dat Seedorf een prototype Surinamer was, maar dat schijnt een Creool te zijn. Deze Surinaamse is een zogenaamde Javaanse en heeft een onmiskenbaar Aziatisch uiterlijk, en volgens haar had ze het niet hoeven flikken om met een Creool thuis te komen.

Zo leer je nog eens wat anders tijdens je werk, en we schijnen een klein beetje enthousiast over elkaar te zijn, omdat zij thuis vertelt over mijn Bouterse imitaties, en ik hier tegen mevrouw Mack diepe zuchten maak "pooeeeeeehhh" en dan hoor: "Zeg, doe dat maar op kantoor tegen je Surinaamse vriendin, die moet daar wel om lachen."

Zeg dames…

Ik vind het allemaal prima dat jullie hier allemaal meelezen, maar zojuist is de postbode geweest en hoeveel rode enveloppen denken jullie dat er voor mij berzorgd zijn? Nul, nakkes, nada.
Daar schrijf ik al die romantiek niet voor hoor! Ik ga er vanuit dat jullie allemaal een heel ernstig en goed excuus hebben, anders verwacht ik begin volgende week gewoon nog een kaartje.

Sjonge jonge zeg, de arrogantie!

Vijf jaar.

Mijn alter-ego Mack bestaat over een paar nachtjes slapen vijf jaar. Ik ben destijds geïnspireerd door Bjorn van Tiepvoud, op wiens weblog ik door een toeval terecht kwam zonder dat ik wist wat een weblog was. En dat ik het volhou komt doordat ik een persoon ben die graag communiceert, discussiëert en becommentariëert. En slap ouwehoert. Ik lees nog regelmatig mijn eigen archieven. Soms schiet ik in de lach over iets wat ik zelf geschreven heb. Meestal herinner ik me nog wel in welke staat ik was toen ik het logje schreef. En, ik moet eerlijk zijn, ik zie mijn eigen logniveau stijgen. In het begin was het helemaal niks, toen kopieerde ik nog andere stijlen, na een paar maanden begon het vorm te krijgen, en pas een jaar of drie later zie ik een acceptabel niveau verschijnen.

In de afgelopen vijf jaar ben ik getrouwd, heb twee kinderen gekregen, drie werkgevers gehad, Mack de echte verloren, mijn opa is overleden, ik ben 10 kilo zwaarder geworden, gestopt met sporten, gestopt met roken, twee Fiat's en één Alfa Romeo gereden, en vrijwel uitsluitend naar Frankrijk op vakantie geweest. Als ik de eerste 15 niet meetel, waren dit de beste vijf jaar uit mijn leven.