Acute instorting van zelfbeeld

Ik was vanmiddag bij de fysiotherapeut, nou dat is ook niet echt leuk. Ik had een schouderprobleem, ik moest gaan zitten op de bank, voor een spiegel, ontbloot bovenlijf, en daglicht. De therapeut is een jonge jongen die in het eerste van de plaatselijke club voetbalt, en ik ben 56 en ik speel recreatief badminton. Daar zit je dan en hangt je buik over je broekriem. Normaal als ik voor de spiegel sta is het nog ochtend en heb ik mijn maximale lengte om mijn gewicht te verdelen. Het ochtendlicht oordeelt minder hard dan het daglicht. Ik zie er dan nog prima uit. Maar nu was ik een grijze, kalende plumpudding, en ik gaf al mijn ambities ter plekke op.

Ik wilde nog een droomauto kopen, maar ik denk dat onze Renault Modus prima volstaat. In een seconde kan het gebeurd zijn, en bij mij kwam die ene seconde vanmiddag op die tafel. Hij kraakte mijn rug een keer, daarna mocht ik gelukkig op mijn buik, met mijn gezicht diep weggedrukt in een gat in die bank, mij gaan liggen schamen. Ik overdacht mijn toekomst. Veel is er niet meer. De Geitenkamp in Arnhem, daar moest ik maar gaan wonen, en lekker met mijn blote pens op een kratje bier in de voortuin gaan zitten, want dit schiet niet op. Ik sport twee keer in de week, loop minimaal drie km per dag, voor ik mijn schouderprobleem had deed ik nog dagelijks 20 push-ups, ik werkte me gisteren nog in het zweet in de tuin, en waarvoor eigenlijk? Ik zou een killerbody moeten hebben, maar het lijkt meer op dat van Billie Turf.

Ga ik er nog iets aan doen of geef ik het op? Is er wel iets te doen aan deze acute morbide obesitas en deze vijftig tinten grijs? Zou het erg debiel staan als ik mijn droomauto koop?