Ik bedacht laatst hoe ik vroeger blij kon zijn met iets simpels. Een pas geslepen zakmes bijvoorbeeld. Of nieuwe batterijen in m’n zaklamp. Vlak voor de vakantie kregen we dat, het zakmes stond symbool voor het avontuur dat we zouden gaan beleven. Het mes was noodzakelijk om te overleven op vakantie, je moest er wilde takken mee kunnen wegkappen, je moest er gevangen vissen mee kunnen schoonmaken, je moest jezelf ermee kunnen verdedigen en als ik iets ouder was geweest moest ik me er ook mee kunnen scheren.
De zaklamp, fel als een laserstraal, was om je weg te kunnen vinden op een donkere camping, om je vijanden mee te verblinden en om ‘s avonds tegen het tentdoek te kunnen schijnen, zoals je in andere tenten ook wel eens zag als je er langs liep. En ik had een werphengel met blinker, om grote roofvissen mee uit het meer te halen.
Er was zelfs een jaar dat we een walkman hadden, voor op de achterbank. Het was drie dagen rijden met de auto met caravan naar Salles Curan. Er waren nog geen snelwegen in Frankrijk, wij kregen ze in elk geval niet te zien. Eindeloos lange rechte wegen door korenvelden, dodelijk saai, en de vakantieboekjes die we bij aanvang hadden gekregen waren dan allang uit. We waren blij als het je beurt was om bij opa en oma in de auto te mogen, want die reden ook mee. Daar kon je mee praten en ze praatten ook terug. In de Fiat van mijn ouders hing een strenger regime. Tenminste, je moest niet verwachten dat je steeds zo uitgebreid antwoord kreeg op je aanhoudende vragen.
De eerste dag kwamen we net voorbij Parijs, en hoorde ik mijn opa over Verdun, de tweede dag door het centraal massief en had hij het over de Tarn en Montpelier en de derde dag hoefden we nog maar een klein stukje en kwamen we ‘s ochtends op de camping aan. En daar bleven we dan drie weken, en als je de heen- en terugreis meetelde, waren we bijna vier weken weg. Geweldige tijden waren het, en dit is de reden dat ik nog steeds ieder jaar naar Frankrijk wil. Nog ruim twee weken…
Mack 
Alle herinneringen komen weer tevoorschijn. De lange ritten, drie of soms wel vier dagen, want de caravan hing achter de auto. De jongens die zich verveelden, al zei ik constant dat ze naar buiten moesten kijken. Omdat het landschap zo mooi was. Zij zaten muziek te luisteren. En een beetje te klieren achterin. Ze leefden pas op, als we vlak bij de camping waren. De westkust of aan een stuwmeer in het zuidoosten.
Als we er waren gooiden we de tenten naar buiten. Die moesten ze zelf opzetten. Plus hun spullen. En daarna hadden we vier weken geen kind aan ze. Vriendjes genoeg, zwemmen, tafeltennissen, beetje rotzooien.
Ja wij gingen 4 weken op vakantie. Moet je maar in het onderwijs werken.
Over een week gaat jongste zoon naar de westkust. Twee weken, want die huisjes zijn schrikbarend duur in het hoogseizoen. Jongste kleinkind zit hier de eerste drie weken. Oudste kleinkind zit op vliegkamp bij Terlet. Schijnt met een aanhanger achter een grote suv spullen weg te brengen en op te halen. En helpt ’s avonds in de kantine. 15 jaar. De tijden zijn wel veranderd.
LikeGeliked door 1 persoon
Wij gingen drie weken en vijf dagen. Mijn vader zat niet in het onderwijs. Nu gaan we nog maar twee weken en 1 dag.
LikeLike
Die snelwegen waren er wel, maar dat waren/zijn tolwegen 🙂
LikeLike
Ik ben compleet andere herinneringen aan het maken dan die uit mijn jeugd. Wij zijn ook wel een aantal keren door Frankijk gereisd, ook wel door Duitsland, vroeger. E’n keer naar Engeland.
Maar ik rij tegenwoordig voornamelijk door de Verenigde Staten heen, zij het dat ik twee jaar geleden naar en in Parijs gereden ben (wou dat altijd al eens doen), en dit jaar net terug ben van mijn zevende rit naar Schotland (ik waag het er nu niet op naar de VS te reizen, dus Mary kwam hierheen).
Mijn broer woont daar sinds 1997, maar daarvoor ben ik er om verschillende redenen ook al drie keer naartoe gereden). Ten Noorden van ongeveer de Midlands wordt Groot-Brittannië echt een prachtig land. Ik wou nu echt weer eens helemaal van Dover naar Schotland rijden.
LikeGeliked door 1 persoon
En in mijn 20+ jaar oude Volvo V40 2.0 Turbo gaat dat echt prachtig (behalve die ene keer dat een ruitenwisser loskwam in een waterhoos, en ik niks meer zag).
LikeLike
Wij zijn een keer van hoek van Holland naar Harwich gevaren, toen Engeland door naar Wales, en toen weer met de boot van Holyhead naar Dun Laoghaire, en toen heel ierland door.
LikeGeliked door 1 persoon
Dat moet ook mooi geweest zijn!
LikeLike
Ik herken de nieuwe-batterijen-in-zaklampervaring trouwens, maar heb er niet de specifieke associatie met vakantie mee.
LikeLike
De vakanties van ons gezin gingen altijd via de E61 door Duitsland dan door Oostenrijk, naar Slovenië. Daar kwam mijn eerste man vandaan. De familie had een vakantiehuis in Istrie (Kroatië, toen viel alles nog onder Joegoslavië ).
Het was altijd rijden, rijden, zoveel mogelijk kilometers maken want we deden de 120o-1300 km in één ruk. Tanken, benen strekken, hond en kinderen uitlaten, hapje eten en drinken en dóór. De kinderen vermaakten zich wel achterin, de hond hield zich koest.
Het mooiste moment kwam als we via de vele kronkelweggetjes door heuvelachtig landschap in de hitte (geen airco) en drukte, eindelijk de bocht naar rechts maakten en Novigrad bereikten. Dan zagen en roken we de zee en daalde er rust over ons heen.
We passeerden de Tri Palme, een restaurant waar we al vele jaren vele uren doorbrachten voor we kinderen hadden, midden in de nacht op het terras naar een gitarist luisterden en zelf wijn gingen tappen. Dat kon want we kenden de eigenaar goed. Na de Tri Palme gelijk linksaf en dan waren we er eigenlijk al.
Huis opengooien en luchten, stroom en water aan en de koffers en alle andere zooi de auto uit, mensen begroeten, en snel zwemspullen aan en naar het strand. De zee was 2 minuten lopen. Rust…
Na de scheiding ben ik er nooit meer geweest. De laatste jaren gingen mijn man en ik naar Kreta, Toscane, Algarve, en andere zuid Europese landen. Met het vliegtuig.
Dat waren mijn vakantie herinneringen! 🙂
LikeGeliked door 1 persoon