Ik heb al een paar weken een irritante blessure in mijn rechterschouder. Het begon met een stijve nek, toen zat het vóór in mijn schouder en vandaag meer aan de zijkant. De blessure hindert me niet echt bij het badminton, maar wel bij het bier drinken of slapen. Dat klinkt als een grapje, maar dat is het niet. Als ik mijn nek achterover gooi, voel ik de pijn het meest. Geen idee wat het is.
Tijdens een partij gaf ik aan aan mijn medespeelster dat ik last van mijn schouder had. Zij voelde met haar hand en beaamde dat ik pijn had. Ik vroeg of zij dat kon voelen en of ze er ook iets mee kon. Dat kon ze, dus ik moest na de wedstrijd even bij haar komen. Ze legde haar hand op de zere plek, ik hoorde haar zuchten en ze schudde mijn pijn weg. Ik voelde op dat moment ook even niks meer, maar dat zegt weinig. Ze vertelde daarna nog wat vage ervaringen die ik niet herkende, maar dat maakt niet uit, ik geloof iedereen op zijn woord.
De pijn is niet weg. Het lijkt wel erger juist. Daar geef ik haar niet de schuld van want alles wat ze deed was een handoplegging. Ik denk dat het sporten het ietsje heeft verergerd. Maar toch hou ik van mensen met een zesde zintuig. Volgens haar hebben we dat allemaal en kunnen we leren het te gebruiken. Als ze nu mijn pijn had weggenomen dan zou ik me erin gaan verdiepen. Nu ga ik, als ik eraan denk, de fysiotherapeut bellen.
Mack 
Beterschap
Vriendelijke groet,
LikeLike
Tja, hoe dat werkt? Geen idee. Maar ik heb het wel zien gebeuren. Een toenmalige vriendin leed in de jaren negentig af en toe aan hevige migraine. Ze was – als ze zo’n aanval had – een wrak. Niets hielp. Dokters konden er niks mee. Het duurde soms dagen. Ze was dan tot niks in staat en lag in een donkere kamer. Heel naar, want het was een actieve vrouw, die echt niet graag luierde.
Op aanraden van een kennis ging ze (nou ja, ze werd met de auto gebracht, want zelf rijden kon ze dan niet) naar een oude boer in de regio toe. Ik heb gezien hoe het ging. Ze moest in de keuken op een houten stoel gaan zitten en dan ging hij achter haar staan. Hij ‘streek’ met een afstand van een centimeter of vijf met beide handen boven/
over haar hoofd, schudde telkens zijn handen af…. en ze knapte zienderogen op. Hij raakte haar dus niet eens echt aan. De pijn werd wel meteen veel minder. Bij haar thuis komen wilde hij niet, maar als ze werd gebracht door iemand – waaronder ik dus een paar keer – dan maakte hij direct tijd. De kosten? Ik meen 5 gulden, maar daarvoor kreeg ze dan ook wat verse eieren of groenten mee. Een vriendelijke man met een gave.
LikeGeliked door 1 persoon
Handopleggingen lijken te werken voor hen die dat geloven. Jomanda trok toch ook niet voor niets volle zalen?
LikeGeliked door 1 persoon
Als dat zo is, ga ik het ook maar geloven. Pijn is wel een stuk minder nu, een dag later.
LikeLike