Op zondagavond breng ik Hans naar de carpoolplaats waar hij wordt opgepikt door een medesoldaat. Tijdens het ritje speelde er een liedje dat sterke associaties opriep aan een vakantie in de Ardèche toen de kinderen nog klein waren. Juist die middag had ik wat foto’s zitten uitzoeken op de pc, en in ruime mate kwamen ze voorbij, de foto’s van Hans en Tammar, toen ze nog klein en schattig waren.
In de auto kreeg een gevoel alsof er iets niet klopte, alsof er iets miste, maar dat was niet zo. Het enige dat miste, was dat het verleden voorbij was en dat klopte. De muziek was zo weemoedig dat het zelfs leek alsof ik alleen was, weg bij mijn gezin. Alsof Linda ook iemand uit het verleden was naar wie ik nu hevig terugverlangde. Ik vroeg me af of een leven zonder haar, want zo weemoedig voelde het, nog wel geluk kon brengen. Niet het kortstondig geluk dat je bij een vrouw kunt voelen, maar dat gezamenlijke verleden dat je hebt. Is dat misschien waarom je zo goed je best moet doen in een huwelijk, omdat dat gevoel dat je elkaar zo goed kent en dat je voor elkaar zult zorgen, boven alles gaat? Ja, dacht ik, en ik dacht hoe de afgelopen 25 jaar met haar zijn voorbijgevlogen. De kinderen zijn al groot, maar ze zijn nog thuis, al slapen ze vannacht allebei ergens anders.
De jaren mogen dan voorbijgevlogen zijn, ik heb ze wel beleefd. Ik was erbij. Ik herinner me veel van de foto’s en filmpjes die ik vanmiddag zag. Ik ben niet veel weggeweest in die tijd. Ik zette Hans af bij zijn collega en reed terug naar huis. Daar waar mijn leven is.
Mack 
Home sweet home.
Gelukkig dat je zo’n warm thuis hebt. Waar je jezelf kunt zijn.
LikeGeliked door 1 persoon
James Blunt was ooit kapitein in het Britse leger, in de nasleep van de oorlog in Kosovo. Dat is niet de indruk die je van hem krijgt met zijn zoetgevooisde stem en gevoelige nummers. Mooi nummer dit, vind ik.
LikeLike