We zagen “boerderij van Dorst” met twee min of meer bekende Nederlanders, Donnie en Sanne Hans. Twee stotteraars bij elkaar. Met beiden had ik niet zoveel, maar beiden zijn gestegen in mijn hoogachting. Donnie vond ik een irritante rapper met een raar accent en een dom vlechtje, en Sanne vond ik wat kleurloos. Gewoon mijn persoonlijke mening, niks ernstigs. Maar beiden stonden op zeker moment snikkend hun echte verhaal te vertellen. Elk huisje heeft z’n kruisje. Paul van Vliet zong het al eens in een lied. Er hangt een huilbui als een onweer in elk van ons.
Ik zat vandaag bij een psycholoog, die bijna twee uur de tijd nam. Mijn hangende huilbui kwam als motregen naar beneden. Over verdriet en ongeluk in mijn leven, dat er kennelijk toch steeds uit moet. Ik werd getypeerd als een gevoelsmens met een sterke intuïtie en een grote leegte van binnen. Dan weet ik dat. We kunnen niet van anderen houden als we niet eerst van onszelf houden. Ik hou wel van mezelf, maar ik ben niet blij met mij. Ik heb weer aan de bel getrokken. Omdat mijn hangende huilbui te zwaar werd.
Mack 
Vooral in gevoelige mensen ligt vaak een poel van verdriet, afgedekt met een fikse laag zand. Zo af en toe wordt er wat zand afgeschraapt en kom je er weer mee in contact. Het verdriet voelen en eventueel huilen is dan het beste dat je kan overkomen. Het geeft weer even wat lucht.
LikeGeliked door 1 persoon
Heel goed van jou om aan de bel te trekken en je te laten helpen. Sommige dingen kun je domweg niet zelf oplossen. Ik hoop dat je een goede invoelende vakman (m/v) hebt getroffen. Sterkte en mannen mogen tegenwoordig huilen, hoor 😉
LikeLike
Wat verdrietig voor je, dat je het zo zwaar hebt.
LikeLike
Ik heb eerst eens gekeken net, ik was het vergeten.
Donnie ken ik niet Sanne wel natuurlijk. Ieder met hun eigen verdriet, wie heeft het niet……
LikeLike
Wat een mooi openhartig stukje tekst (Sanne vind ik trouwens een leuk, puur mens en ze is in mijn beleving alles behalve kleurloos). Mijn eerste reactie is zeggen dat het jammer is dat je niet blij bent met jezelf. Maar sommige mensen zijn chronisch ontevreden over zichzelf, wat ze ook presteren en wat een ander ook zegt. Want al beklim je de Mount Everest, kun je ineens wél schommelstoelen ophangen of krijg je promotie op je werk, dan is er wel weer wat anders om niet blij over te zijn.
De enige manier om dat te doorbreken is niet van anderen te horen krijgen dat je goed bent, door mensen om je heen te hebben die van je houden of door extra waardering krijgen op de werkvloer etc. maar uitzoeken waar het idee vandaan komt dat je niet blij bent met jezelf. En vooral waarom je dat idee gelooft. Gaat jouw psycholoog daar mee aan de slag? Of is het alleen een standaard praatje ‘hoe was je jeugd?’, ‘ben je vroeger gepest’ etc.? Niet dat daar iets mis mee is, maar de standaard aanpak is vaak alleen maar pleisters plakken.
LikeLike
Dat was ik dus, nu niet meer anoniem.
LikeLike
Goed dat je aan de bel getrokken hebt.
LikeLike