We hadden een hotel geboekt voor een overnachting op de heenreis. Lyon leek ons wel haalbaar gezien vorige reizen. Alleen nu hadden we de hond bij ons. Linda boekte iets in Lyon-Est, je kon er tot zes uur dezelfde dag annuleren. Toen ze boekte had ze een creditcard nodig en toen wist ik het al, dat gaat niet goed. En inderdaad, toen we geboekt hadden kon je ineens alleen annuleren tot 12 uur de dag ervoor. Daar heb je dus niet zoveel aan als je niet weet hoe de reis verloopt maar gezien alle stress die er al was, laat maar, we redden het wel.
Bij de afslag Lyon Est stuurde Linda me de andere kant op, want die had het hotel in haar telefoon. We kwamen in een gare wijk, Part-Dieu, waar we al een keer eerder overnacht hadden, dat was toen best redelijk. Maar deze keer niet. De navigatie gaf aan dat we de trambaan in tegengestelde richting op moesten, en inderdaad, daar zat het hotel. Je kon er alleen niet komen. Na een paar rondjes parkeerde ik in een parkeergarage die er vlakbij zat. Vrijwel niemand in Part-Dieu spreekt Engels, dus in mijn moeizame Frans vroeg ik de weg. Dat bleek verder niet heel ingewikkeld. In het hotel, dat dus niet in Est zat en dat luisterde naar de naam Ibis budget, en gelegen tussen het normale Ibis en nog een ander, vertelden ze me dat waar ik geparkeerd had niet van hun was. In de beschrijving stond dat er een parking bij het hotel zat, en dat was ook zo, op 150 meter afstand, een andere straat in. En in het budgethotel kon je ook niet eten. Maar dat kon er vlak naast. Alleen hadden we de hond, en die konden we niet in de hotelkamer achterlaten.
Ik ging eerst terug naar de auto, op zoek naar de andere garage. Ik betaalde 3,20 om eruit te komen en toen ik de andere gevonden had, bleek ik daar niet in te kunnen omdat de dakkoffer te hoog was. Ik croste dus weer door die gare wijk, vol van trambanen en onbegrijpelijke stoplichten en parkeerde weer in de eerste garage. Dezelfde plek was nog vrij, 1056, dus daar stond ik weer. Benauwd was het en stinken deed het ondergronds en boven was het niet veel beter. De hond was van slag en wij ook. We hadden nog niet gegeten en de hond was er nog niet uit geweest en in het hotel konden ze ons ook niet vertellen waar dat kon. En dat kon ook nergens, het was één grote stinkwijk met hier en daar een boom.
Ik kocht een flesje water voor 3 euro nog wat en een broodje. De dames wilden niks, ondanks honger. Die sterven liever dan dat ze iets eten wat ze niet bevalt. Terug in het hotel zei ik dat we het ontbijt wilden overslaan omdat ze gezegd hadden dat de hond niet meemocht de ontbijtzaal, of beter, hoek, in. Na enig overleg mocht de hond er toch in.
Dan ben ik bijna 55, ik heb een behoorlijke baan en dan kom ik in een Ibis-budget hotel terecht. Ik weet ook niet hoe het kon gebeuren. Ik liep ‘s avonds met de hond naar een van de bomen die er in de wijk staan, jongeren op scooters ontwijkend, en ik keerde zwetend terug. Onder de douche en slapen. We betaalden nog 26 euro voor de parkeergarage en reden de zwarte zaterdag in. Na zestien kilometer file gingen we de snelweg af. Route National Sept. Daar is een liedje van.
Hierna kon het alleen maar beter worden. In het vakantiehuis had de eigenaresse een fles rosé koud gelegd. Die heb ik dus nu op, in mijn eentje.
Mack 
Heerlijk die vakantie horror verhalen. En toch heb ik heimwee naar die tijd.
LikeLike
😀 😀
LikeLike
Ja, af en toe gaat er zoiets mis. Mary en ik in Boston, paar weken geleden: was allemaal leuk en goed gegaan, behalve toen we de auto na drie dagen wilden ophalen uit de parkeergarage. Waar was dat ding? Hele vloer afgelopen maar niet te vinden. Op het kaartje stond toch echt Dartmouth Street, en dit was de Dartmouth Street Garage. Maar na enige tijd begonnen we beiden te twijfelen en ineens wist ik het zeker: de verdiepingen die aangegeven werden in de lift heetten anders dan die waar wij geparkeerd hadden, we zaten in de verkeerde garage! Bleken er dus DRIE parkeergarages dicht bij elkaar te zijn in die straat, dat verzin je ook niet.
Wij naar de goede garage (nu wisten we het zeker) waar je vreemd genoeg erop gewezen werd eerst te betalen voordat je naar de uitgang reed. Dat is hier normaal, maar in Amerika niet, daar betaal je altijd bij de slagboom vanuit je auto. Konden we de auto wéér pas na een hele tijd zoeken vinden (we waren ongemerkt een vloer hoger op gelopen). Wij naar de uitgang, ging de slagboom niet open, want we hadden te lang moeten zoeken. Ik druk op die telefoonknop, waarna we doodleuk te horen kregen dat er niemand beschikbaar was! Bovendien kon je wel degelijk betalen bij die slagboom, dus dit probleem was volkomen onnodig veroorzaakt.
Pas een half uur later vonden we eindelijk een werknemer van die garage die ons eruit kon laten, omdat ik toevallig het bonnetje bewaard had; in hun computersysteem stond weliswaar dat we betaald hadden, maar de betreffende werkneemster geloofde haar computer niet zomaar. In sommige opzichten is Amerika nog een heel primitief land, wat soms juist leuk is maar in dit geval dus niet.
LikeGeliked door 2 people
Lekker geslapen na die hele fles?
LikeGeliked door 1 persoon
Ja, prima. Airco, goed bed en een hele fles.
LikeGeliked door 1 persoon
Na een snikhete dag heb ik ooit een stuk Rhonevallei overgeslagen met een trein die In Gare Part Dieu eindigde. Heb toen overnacht in Villeurbanne, die doorgaans bij het rijtje probleemwijken in Frankrijk wordt genoemd. Had er geen last van. Als het aan de hotelhouder had gelegen, dan was ik de hele tijd in de kamer gebleven omdat de wijk zo onbetrouwbaar was. Dus niet.
LikeGeliked door 1 persoon
Jij zult ook eens doen wat je gezegd wordt, ja 😀
LikeLike
Zulke drukke steden als Lyon zocht ik nou niet bepaalt op op doorreis als tussenstop. De meeste mensen zoeken het ook iets hoger op zoals Langres. Dat had je ook kunnen doen gewoon iets op de helft. Of Beaune, Chalon sur Saone dan wel Macon als je iets zuidelijker wilt zitten. Reist ook wat relaxter en kom je niet gestrest aan.
Dhyan
LikeLike
jaja, maar de eerste helft gaat altijd veel sneller. En we hebben eerder in Lyon overnacht. Dezelfde wijk zelfs, toen had het hotel parkeergelegenheid en een zwembad.
LikeLike
Ik vind het al moeilijk om in een vreemde stad op de fiets de weg te vinden. Laat staan dit.
Ben benieuwd naar het vervolg van jullie vakantieverhalen.
LikeGeliked door 1 persoon