Voitura deel 3

Godin Voitura was mij toch gunstig gezind. De auto heeft geen misslag gemaakt, geen waarschuwingslampje ging branden, alles deed het naar behoren en ik had rijplezier. Scheuren is niet nodig, flink optrekken, een glad wegdek, een paar heuvels, een paar bochten, en een klein stukje snelweg om even door de tweehonderd grens te breken, het is genoeg. Bovendien werd ik op dat moment ingehaald door een van de motorrijders die me later zei dat hij 270 had gezien. Ik zag het al toen ik gas gaf. Hij kwam me achterna, hij dook voorover achter z’n windscherm en er was voor mij geen houden aan, hij komt je met een behoorlijk snelheidsverschil voorbij. Ik zag 210 toen ik de poging op moest geven wegens drukker verkeer.

In 2010 ging ik voor het eerst mee, ook toen zaten we in Hamelen. Een mooie stad aan een de rivier de Weser, we hadden er nog scherpe herinneringen aan. Maar dertien jaar later bleken mijn scherpe herinneringen toch niet meer zo scherp, tenzij ze de stad verbouwd hadden. Een grand café waar we destijds kwamen was een kwartslag gedraaid en het was ook naar de kade van de Weser versleept. Sieneke vertegenwoordigde toen het songfestival voor Nederland, of die meid die als Indiaan verkleed was, één van de twee. In elk geval, na een dag zoeken hadden we het grand café gevonden, althans, geconcludeerd dat deze het geweest moest zijn.

Verder is het natuurlijk prachtig om met z’n vieren op stap te gaan als vrijgezellen met een trouwring. Met onze praatjes hadden we enorm veel succes bij de meisjes, want wij zijn in dertien jaar natuurlijk niks van onze looks kwijtgeraakt. Het meest moesten we lachen om onze eigen sneue act. Dat je uiteenzet hoe je denkt dat je overkomt, tegenover hoe je werkelijk overkomt. De anderen dan hè, want ik had gewoon nog sjans met één van de plaatselijke Helga’s. Maar volgens de anderen beeldde ik me dat in, omdat ik zo zielig ben.

Hoe dan ook, wir waren wieder da!

Onbekend's avatar

Auteur: Mack

Ik ben Mack, uit 1969, dat klinkt vertrouwder dan het noemen van mijn leeftijd. Begonnen in 2004 met web streepje log dat te succesvol werd en dus overgenomen door snelle jongens die alles kapot maakten. Ik heb in tegenstelling tot velen mijn archieven kunnen redden, maar bijbehorende foto's zijn veelal verdwenen in de diepste krochten van internet en dus weg. Ik woon in Vaassen, aan de oostelijke rand van de Veluwe en schrijf daarover alsof het onontdekte wildernis is. In werkelijkheid is het één grote ergernis van verbodentoegangbordjes en zwervende toeristen. Verder schrijf ik over alles, soms serieus maar meestal niet. Sorry.

5 gedachten over “Voitura deel 3”

  1. Behoorlijk riskant 210 km per uur.
    Als ze je ‘snappen’ althans hier in Nederland kost je dat zo rond de € 2000, moet je voor de strafrechter verschijnen, ben je mogelijk ook nog je rijbewijs kwijt en krijg je een strafblad.

    Geliked door 1 persoon

  2. Dus je was naar Duitsland gereden, via het immer stilstaande verkeer op de A1, om op de Autobahn het gas even lekker in te trappen. Die 270 km geloof je toch zelf niet hè? Maar welke Renault haalt de 210 km/h? En was je niet een beetje bang bij die snelheid?

    Geliked door 1 persoon

  3. Mijn god, muzikaal dieptepunt als het Songfestival toch al is, braken die indiaan en Sieneke beiden toch wel het absolute diepterecord.
    Mijn auto (Volvo V40 2.0 turbo) moet ook over de 200 kunnen maar dat durf ik niet. Trekt wel nog steeds lekker op, op de snelweg 🙂 Dat is het belangrijkste, die makkelijke acceleratie.

    Like

    1. Probleem is dat wij veel ruimte nodig hebben om die snelheid te halen. En het is inderdaad hard zat. De mijne heeft een top van 222 km/u. Als je auto heel makkelijk naar de 200 trekt, is het ook minder eng.

      Like

Zegt u het maar

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *