De terreur van een woonwijk met jonge gezinnen.

Ik ben bepaald geen fan van Rumag, in tegenstelling tot mijn vrouw, die het wel hilarisch schijnt te vinden. Net als al haar vriendinnen. Misschien is het juist wel bedoeld voor vrouwen, dat Rumag. Nu zag er ik er net één, en die vond ik dan wel weer grappig. “Of.je.hebt.een.leven.of.je.hebt.een.opgeruimd.huis” Geen dijenkletser, ik geef het gelijk toe, maar ik had eerder die dag exact dezelfde gedachte. Dat kwam zo. Om acht uur vanochtend begon er een paardenlul uit de buurt met een elektrische sloophamer zijn badkamer te verbouwen. Terwijl ik uitsliep omdat ik een leven heb op vrijdagavond. Oh ja, wat dan? Doet er niet toe. Maar deze man, wat zijn ogen zien, maken zijn handen. Bij mij gaat die spreuk ook op, maar dan moet het woordje ‘kapot’ er nog achter.
Ik stond de voortuin te vegen en ik hoorde hem nog steeds bezig. En even verderop was er ook iemand bezig met gelijksoortige geluiden. De terreur van een woonwijk voor jonge gezinnen. Er woont altijd wel een stel dat hun huis wil voorzien van het nieuwste van het nieuwste. Niet omdat het oude het niet meer doet, welnee, omdat ze dat ergens op 2e paasdag hebben gezien. En dan moet dat er komen, koste wat kost. Het stel zonder leven maar met prachtinterieur gaat om tien uur naar bed, om vervolgens de buurt te terroriseren. Eerst met een paar dagen betonboringen, maar erger nog, later met facebook foto’s van een ooguitstekend mooie badkamer. Één grote successtory, hun levens. Maar om acht uur ’s ochtends op zaterdag slaap ik nog. En in je tuin zitten op zaterdag zonder dat er iemand herrie aan het maken is er ook niet meer bij. Om nog maar te zwijgen over die kutbarbecues die aangaan zodra de eerste zonnestraal doorbreekt.

Auteur: Mack

Veertiger die lang geleden begon met bloggen en tot nu toe volhardt. Kwam zelfs met de blogwet 2011 om tegenwicht te bieden aan de vele overlopers van weblog naar hypes zoals FB, Twitter en andere vluchtige en oppervlakkige zelfbevlekking. Ik schrijf dwangmatig. Maar ook omdat ik het leuk vind. Soms ben ik te moe, of staat de tv te hard om me te kunnen concentreren. Maar meestal schrijf ik. Soms een paar dagen niet. Maar ik kom altijd terug naar hier. Want dit is m'n tweede huis.

11 gedachten over “De terreur van een woonwijk met jonge gezinnen.”

  1. Die keuken/badkamerverbouwingsterreur is ook altijd erg in mijn wijk. Toch is het hier stiller dan bij mij moeder in Beek, waar echt altijd wel iemand iets gemotoreerds begon aan of om het huis.

  2. Durf niets te zeggen. Hier is de aannemer ook een dag geweest om de keuken er uit te slopen. En alle ramen opengezet hè.
    Maar van het verven, nu in het weekend heeft niemand last.
    Wij zitten wel ’s avonds in de stank van al die rottige houtkachels.

    1. Ik zeg niet dat je dat niet kunt doen, en ik snap ook dat er af en toe verbouwd moet worden. Maar een aannemer komt niet op zaterdag om 8 uur. En een barbecue kan ook nog wel, maar het lijkt wel of niemand meer iets anders doet dan takkeherrie maken en overlast bezorgen. Ik moet naar een bejaardencentrum

  3. Als oude lul woon ik naast een bejaardenhuis.

    Jammer genoeg zitten er nog een kinderopvang en kleuterklas tussen.

    Je begrijpt de verbouwingsherrie en het kindergejank maken mijn leven ondraaglijk …

    Herkennende groet,

  4. Zaterdagochtend 08.00 uur is het tijdstip voor de zwartwerkers. Mijn nieuwe buurvrouw is na zes maanden verbouwen bijna klaar. Nadat ze de sleutel had gekregen haalde ze een stukje lambrisering weg en ontdekte dat ze een bouwval had gekocht. Maar nog voordat ik haar ontmoet had, hing er al een fles wijn aan mijn deur, met verontschuldigingen en haar telefoonnummer voor het geval het te erg werd. Het feit alleen al dat ze bereid is rekening met haar buren te houden, doet bij mij zoveel goed. Als ik iemand niet mag, kan ik daar geen enkel geluid van verdragen. En dat komt altijd op het verkeerde moment.
    Houtkachels, BBQ’s, etc.: het is allemaal balen en nog slecht voor je gezondheid ook. Toch zijn we menselijke geluiden en woongeuren ontwend geraakt. In mijn blokje met arbeidershuizen woonden vroeger gezinnen met veel kinderen. Hoe moet dat geklonken hebben, zo zonder isolatiewanden of dubbel glas?

    1. Waarschijnlijk anders. Mensen hielden meer rekening met elkaar en de geluiden waren meer noodzakelijk. En wat je zegt, kom het even van te voren melden, dan is er niks aan de hand.

      1. Ja, normaal contact doet veel. Wat mij nog te binnen schoot: geluiden zijn nu wel veel harder dan vroeger. Het scheelt nogal of je een gewone hamer hoort of een pneumatische boor.

  5. Is dat niet met heel wat meer tegenwoordig? Dat mensen niet iets leuks gaan doen maar maar iets nieuws willen omdat iemand anders dat ook heeft. En al het oude kan naar de stort, verspilling is het.

Zegt u het maar

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s