Fernweh

Je bent nauwelijks een weekje weggeweest en amper 150 km van huis, toch is dat genoeg om je dat licht trieste gevoel te geven als je weer wegrijdt. Fernweh heet dat in goed Duits. Ik keek nog eenmaal om naar het afgelegen huis met de paardenstal waar wij deze voorjaarsvakantie doorbrachten. Mijn zoontje zat naast mij, mijn dochtertje zat bij Linda in de auto. Ja, als we naar Zuid-Frankrijk gaan, gaan we gewoon met één auto hoor, maar de hond moest mee dus de kofferruimte zat al vol.

Ik heb onder andere last van heimwee. Zeker als ik alleen weg ben speelt het op. Met mijn gezin erbij heb ik er geen last van, maar zij zijn waarschijnlijk meer mijn heim dan dat ons huis mijn heim is. Verder heb ik nog last van melancholie, dat is een verlangen naar vroegere situaties. Het zal sommigen die mijn blog volgen bekend voorkomen. Ook depressies en paniekaanvallen zijn mij niet vreemd, en dus ben ik blij ben dat ik soms bij de apotheek alleen een potje maagzuurremmers hoef te hebben. Gewoon een ouderwetse lichamelijke klacht, heerlijk.

Over lichamelijke klachten gesproken, die einden met de hond lopen! Geen gedoe met poepzakjes, hond kan gewoon los mee, en je loopt een uur zonder iemand tegen te komen. In het begin is het nog koud, maar naarmate je verder loopt voel je je onderdeel worden van het landschap, alsof je een hunebeddenbouwer uit de oudheid bent. Kilometers heb ik gelopen, ik schat toch zeker 50. Ik tilde de hond de steile trap op, ik nam mijn dochter op mijn nek als ze moe was, ik zwom, ik bowlde, en dat allemaal met een rug die vorig jaar om deze tijd nog behandeld werd voor een hernia.

En ’s avonds als ik de hond uit liet, door het donker, was boven mij een sterrenhemel zoals je zelden meer ziet. Het enige dat er aan ontbrak was dat ik een vliegende schotel zag, maar die zullen er ’s zomers wel zijn, om graancirkels te maken. Ik ga het zeker missen, dat gevoel van de prehistorie in Drenthe. Een prachtige leegte, een indrukwekkende sprong terug in de tijd. Van melancholie had ik hier in elk geval geen last.

Auteur: Mack

Veertiger die lang geleden begon met bloggen en tot nu toe volhardt. Kwam zelfs met de blogwet 2011 om tegenwicht te bieden aan de vele overlopers van weblog naar hypes zoals FB, Twitter en andere vluchtige en oppervlakkige zelfbevlekking. Ik schrijf dwangmatig. Maar ook omdat ik het leuk vind. Soms ben ik te moe, of staat de tv te hard om me te kunnen concentreren. Maar meestal schrijf ik. Soms een paar dagen niet. Maar ik kom altijd terug naar hier. Want dit is m'n tweede huis.

2 gedachten over “Fernweh”

Zegt u het maar

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s