Verhaal.

Sinds alweer bijna een jaar hebben we op mijn werk versterking gekregen van een drietal jonge collega’s. Een meisje doet de marketing maar ik heb weinig met klantknuffelen. Echter, het meisje is begin twintig en ik vind haar niet het typische marketeerstype. Ze is van Rotterdamse afkomst en tussen het Amsterdams gerichte bedrijf dat wij zijn vind ik haar een verademing. Goed, ze is nu nog jong en moet nog veel luisteren naar opschepperij en vieze praat, ze lacht er wat onwennig om maar laat zich niet uit de tent lokken. Vandaag waren zij en ik de enigen die aanwezig waren en tussen de middag liepen we een rondje. Ze vertelde mij dat ze vroeger bij Feyenoord werkte en aanwezig was in het Maasgebouw toen dat werd bestormd door woedende Feyenoord hooligans. Ik herinnerde me de beelden nog van angstige agenten die met getrokken pistolen de menigte buiten de deur probeerden te houden. Een uiterst bedreigende situatie.

Waarom vertel ik dit? Tja. Het viel mij op dat dit meisje dit verhaal nu pas vertelde. Een echt verhaal en ze vertelt het zo terloops. Terwijl ik altijd slappe verhalen van de mannen moet aanhoren, die op zo’n hoge toon verteld worden dat je denkt dat ze in hun eentje Duitsland hebben verslagen. Maar er gebeurt niets! Ze geven een keer een rondje met de creditcard van de zaak, zoiets. Of ze zijn in de bananenbar geweest en dat hoor je dan voor de vijftigste keer. Terwijl ze waarschijnlijk angstig een een hoekje stonden en het stil houden voor hun vrouw. Dit meisje had een echt verhaal en vertelt dat nu pas. Terwijl ze ondertussen wel kon weten dat ik gek ben op echte verhalen, want mensen met verhalen zijn er al te weinig. Ik zelf vertel verhalen meestal wel gelijk, maar dan gebeurt er tenminste nog iets in. Zoals dit verhaal.

Auteur: Mack

Veertiger die lang geleden begon met bloggen en tot nu toe volhardt. Kwam zelfs met de blogwet 2011 om tegenwicht te bieden aan de vele overlopers van weblog naar hypes zoals FB, Twitter en andere vluchtige en oppervlakkige zelfbevlekking. Ik schrijf dwangmatig. Maar ook omdat ik het leuk vind. Soms ben ik te moe, of staat de tv te hard om me te kunnen concentreren. Maar meestal schrijf ik. Soms een paar dagen niet. Maar ik kom altijd terug naar hier. Want dit is m'n tweede huis.

2 gedachten over “Verhaal.”

Zegt u het maar

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s