Value Added Sales training

Het avontuur Helsingborg is weer voorbij, morgen nog een accountant afpoeieren en dan kan er eindelijk weer gewerkt worden. Want het legt enorm beslag op je tijd, en ik ben één van de mensen die ook nog ander werk te doen heeft bij het bedrijf. Echt werk, waar mensen op korte termijn op zitten te wachten. Het waren introductiedagen en ondanks dat ik er al anderhalf jaar zit, wilden ze me er naar toe hebben, want zoals alles, was ook dit belangrijk. Iedereen vindt zich belangrijk. Het is werkelijk niet te geloven hoe belangrijk iedereen zichzelf vindt. Gisteren op het vliegveld zat ik te wachten en tegenover mij zat David. David is een lange man met rood haar, een blauw pak, stropdas, zwarte schoenen en een vrouwelijke collega bij zich. Ze lullen heel storend en hard over hun business, zodat ik nu weet dat David in onroerend goed doet. David belt met zijn mobieltje naar kantoor en meldt dat hij in Scandinavië zit. David hield twee plaatsen bezet en toen een meisje naast hem in de wachtruimte wilde gaan zitten, zei David dat de plaats bezet was, waarop het meisje naast mij kwam zitten. Bedankt David, enorme prutser.

Ik kan niet tegen belangrijk. Ik ben allergisch voor belangrijk. Als mensen belangrijk doen, maar ook als ze gaan bepalen dat iets belangrijk is. Ik heb drie dagen naar presentaties zitten luisteren, de één nog belangrijker dan de ander, maar de leukste vond ik de Value Added Sales training. Ik heb natuurlijk helemaal niks met sales gelul maar met deze trainer had ik een klik. Een wat oudere man met die dag pijn in zijn rug, dat schept een band. Hij was kalm en praatte zacht, en ik hou van zachte praters. Hij vertelde iets over een Engelse hardloper en liet een plaatje van hem zien. Ik kende hem niet maar het was Roger Bannister. Waar het om ging was dat hij de eerste was die de Engelse mijl binnen vier minuten liep en dat toen men eenmaal gezien had dat het kon, volgden er al snel meer. Het plaatje was de voorpagina van een blad, 3 januari 1955. Voor de volledigheid vroeg hij aan de klas wanneer het was, waarop ik zei: 1954. Mensen verbeterden me en zeiden 1955. Maar ik zei nee, het is drie januari dus het verhaal moet in 1954 geweest zijn. De presentator zei dat ik de eerste ooit was die dat goed had. En dat zegt toch wel iets over het niveau dat ze binnenhalen bij ons, want het was alleen scherp, niet geniaal.

Daarna kwam er nog een mooi verhaal over Cliff Young, een 61-jarige Australische boer die een ultra marathon in 1983 won zonder dat hij had getraind. Hij liep in zijn gewone kleren en de andere atleten lachten hem uit. Hij won de afstand van 875 kilometer in een nieuw wereldrecord, hoe hij dat deed moet u maar eens nalezen op Wikipedia, maar het was een mooi verhaal. Waar het om ging was natuurlijk de verkopers tot inzicht te laten komen. Voor mij niet spannend, maar wel leuk om te weten hoe een verkoper zich voorbereidt op een gesprek. Volgende keer als er eentje komt kan ik hem nu nog meer in de war brengen. Bannister

Auteur: Mack

Veertiger die lang geleden begon met bloggen en tot nu toe volhardt. Kwam zelfs met de blogwet 2011 om tegenwicht te bieden aan de vele overlopers van weblog naar hypes zoals FB, Twitter en andere vluchtige en oppervlakkige zelfbevlekking. Ik schrijf dwangmatig. Maar ook omdat ik het leuk vind. Soms ben ik te moe, of staat de tv te hard om me te kunnen concentreren. Maar meestal schrijf ik. Soms een paar dagen niet. Maar ik kom altijd terug naar hier. Want dit is m'n tweede huis.

Zegt u het maar

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s