The look

Badr Hari ging zaterdagavond KO tegen een Rus met Shangri La getatoeëerd op zijn rug. Badr moet niet geweten hebben dat Gerard Joling ooit naar het songfestival ging met dat nummer, anders had hij die Rus toch een pak rammel gegeven. Nu was hij waarschijnlijk geïntimideerd door de tekst en liep hij tegen een linkse directe op. De Rus had op zijn beurt in verwarring gebracht moeten worden door de pigmentvlek van Badr, maar dat gebeurde niet. Ik begrijp niet wat iemand trekt om te gaan kickboksen. Als je niet uitkijkt eindig je in een dichtgemetseld vat op de bodem van het IJ.

En dan the look die ze elkaar aan het begin van de wedstrijd geven. De intimidatie-look. Maak elkaar toch aan het lachen! Maar nee, ze kijken elkaar aan met een blik die nog net niet doodt, maar wel verlamt. De killersblik. De je-kunt-beter-nu-vast-opgeven-als-je-nog-langer-wilt-leven-blik. Nee, doe mij dan maar de edele Judokunst, waarbij men buigt naar de tegenstander als teken dat je elkaar geen valse streken gaat leveren. Waarbij men elkaar heel laat. Het enige nadeel van Judo is het bloemkooloor. Een bloemkooloor tatoeëer je niet zomaar even weg. Elke grote judoka heeft er last van. En smerige zweetgeuren als je in de houdgreep ligt, dat is ook niet fijn. Niet dat ik weet hoe het is om in de houdgreep te liggen hoor, maar dat lijkt mij zo. Hoewel, niet helemaal waar, op de training liet ik mij nog wel eens door Betty in de houdgreep nemen. Dan gaf ik weliswaar geen vol gas, maar ze was oersterk. Met haar witte t-shirt eronder. Dat moet overigens bij judo als je vrouw bent, anders zou het maar verkeerde types aantrekken en lig je voor je het weet ingemetseld in een vat op de bodem van het IJ.

Maar the look is geen onderdeel van Judo. Welnee. Je offert je soms op voor een mindere tegenstander om hem of haar ook het zelfvertrouwen te leren. Zoals in mijn geval bij Betty.

Auteur: Mack

Ik ben Mack, uit 1969, dat klinkt vertrouwder dan het noemen van mijn leeftijd. Begonnen in 2004 met web streepje log dat te succesvol werd en dus overgenomen door snelle jongens die alles kapot maakten. Ik heb in tegenstelling tot velen mijn archieven kunnen redden, maar bijbehorende foto's zijn veelal verdwenen in de diepste krochten van internet en dus weg. Ik woon in Vaassen, aan de oostelijke rand van de Veluwe en schrijf daarover alsof het onontdekte wildernis is. In werkelijkheid is het één grote ergernis van verbodentoegangbordjes en zwervende toeristen. Verder schrijf ik over alles, soms serieus maar meestal niet. Sorry. Toon alle berichten van Mack