Bij nader inzien was de term midlife crisis wat zwaar aangezet. Tot dit inzicht kwam ik doordat er in de reacties melding werd gemaakt van een Wikipedia-pagina over het onderwerp. Ik wist niet eens dat het een ziekte was waarmee je naar de dokter kon. Ik dacht eigenlijk meer een soort moeilijke en aanstellerige fase die je doorloopt als je merkt dat je ouder wordt en niet op het punt bent beland dat staat aangegeven op een 25 jaar oude levensloop.
Maar nee, het is een echt psychologisch begrip met allerlei herkenbare symptomen. Weliswaar heb ik een aantal van die symptomen maar ook een aantal die ik op mijn 18e al had. En aangezien ik nu 41 ben, kon dat nooit de midlife crisis zijn. En er worden er ook een paar genoemd die ik pertinent niet heb. Maar wat niet is kan nog komen. Een Ferrari op je oude dag is lang niet gek.
Nee, ik hou het maar op een wat zwaarmoedige kijk op het leven die zo nu en dan de kop op steekt. Een onderdeel van mijn karakter dat, als het lang aanhoudt, bestreden moet worden met een zetpil. Die er met een ferme trap ingeramd moet worden zodat er een dubbele werking ontstaat. Misschien een ideetje voor de farmaceutische industrie.
Toegegeven, ik heb moeite met ouder worden. Maar ik ben niet bang voor de leeftijd die ik nu heb, maar altijd voor de leeftijd die in de toekomst ligt. Gelukkig verouderen de meeste mensen met mij mee, dus ik sta er niet alleen voor. Ik heb trouwens ook moeite met onder de zoden liggen. Het is ook nooit goed.
Mack 
Ouder worden heeft ook een groot voordeel. Mensen die je eerst bar oud vonden omdat je wel twee keer zo oud was als zij komen op een gegeven moment tot de ontdekking dat je tegenwoordig nog maar anderhalf keer zo oud bent. Dat moet je toch wel het positieve gevoel geven dat zij eigenlijk veel sneller oud worden dan jij.
LikeLike
Toch herken ik veel in wat je schrijft. Waarschijnlijk heb ik het in mindere mate, maar dat komt ook omdat ik er de laatste 10 jaar beter mee om kan gaan. Dwz met die pieken en dalen. Eigenlijk wil iedereen wat aan die dalen doen en dat lukt niet. Je kan veel beter iets aan de pieken doen. Als je die wat afvlakt, dan worden de dalen die er tussenzitten minder diep. En aan die pieken, zoals een vreselijk mooie vakantie of het behalen van een goed diploma, is met relativeren makkelijker iets te doen. Omgekeerd moet je er niet een te vlak leven van maken, da’s ook nix. Maar om de ergste dalen te voorkomen is het afvlakken van wat pieken zeker geen slecht middel. En je raakt er niet door aan de versuffende medicijnen, die hetzelfde effect hebben maar dan met bijwerkiningen en/of verslaving.
LikeLike
Antidepressiva zijn niet verslavend en versuffend. Bij een goede afstemming vlakt het je gevoelsleven ook niet af. Beter toegeven dat het niet op eigen kracht lukt en iets slikken. De mensen om een depressief mens hebben het ook vreselijk zwaar.
LikeLike
Ik, als ervaren ouwe rot, vind dat je het goed doet. Hoe dan ook.
LikeLike
Ik slik al jaren Seroxat. Dus of het helpt niks, of het was anders nog veel erger geweest.
LikeLike
Bovendien zijn optimisten niet goed bij hun hoofd. Wel gelukkiger, dat wel.
LikeLike
Dat is ook de bedoeling denk ik Laurent, dat Mack eens wat minder goed bij zijn hoofd raakt.
LikeLike
Jij bent een denker. Dat is je kracht…, maar tevens je zwakheid.
LikeLike
Misschien een ander medicijn? Er zijn er verschillende. Of andere dosering? Je huisarts weet vast raad! 🙂
LikeLike
Of is het de vrees voor het onbekende?
LikeLike
Nee, het is de vrees dat het mooiste al geweest is en dat de rest de tijd uitzitten is.
LikeLike
Ik ga je niet overtuigen. Want waarom zou je een kopie van mij zijn? Maar ik weet wel dat de jaren na mijn veertigste – en dat zijn er inmiddels toch al een stuk of 27 – de beste van mijn leven zijn geweest. En ik zou niet weten waarom er niet nog een aantal goeie bij zouden komen. Toch iets voor jou om te onthouden of misschien wel om je aan vast te houden.
LikeLike
Die vrees is volkomen ongegrond. Je gaat je zekerder voelen, je hoeft van alles niet persé meer zo nodig.
Het wordt meer JOUW leven als je ouder wordt. Geloof Rob en mij nou! 🙂
LikeLike
Ik heb hier geen recht van spreken. Ik ben vorige week nog slechts 38 geworden en ben sinds een jaar eindelijk stabiel zal ik maar zeggen. Maar van het de-veertig-gepasseerd zijn weet ik dus in het geheel niets af. Ik verwacht dat ik na mijn veertigste acuut weer depressief word. Als dat niet zo is, word ik wel depressief doordat ik ernaast zat met mijn verwachting.
LikeLike
Giva en Rob hebben gelijk. Het wordt alleen maar leuker na je veertigste.
LikeLike
Het is geen kwestie van niet willen geloven. Het is een kwestie van niet kunnen geloven.
LikeLike
Ja, dat is waar ook. Van harte gefeliciteerd met de opbeurend jonge leeftijd van 38. Prachtig. Geniet er nog twee jaar van. Tegen die tijd ben ik er wel weer vanaf en help ik jou er wel weer uit.
LikeLike
Neem het dan maar gewoon aan. 🙂
LikeLike
@ Mack
Ja bedankt. Ik heb echter zelf de taarten moeten bakken en de vlaggetjes op moeten hangen. En dat terwijl ik eigenlijk gehandicapt ben moet je weten, met een trauma erbij en slechte genen. In het kasteel dat we bezichtigden, liepen allemaal mensen die ik niet ken. Vreemden, je kon dat goed zien. De kasteeltuin was wel mooi tenminste niet zo donker maar ik was mijn fototoestel vergeten, echt balen. Thuis kon ik zelf de afwas gaan doen en de volgende dag moest ik meteen weer werken, dus ook al scheen de zon het was wel een kutdag moet ik zeggen, helemaal voor mij, ik bedoel met mijn tere ziel en dan op deze leeftijd.
LikeLike
Ik denk dat je er te veel over nadenkt… 😉
LikeLike