Heidelberg en Lorelei

Heidelberg is een prachtige stad. Als je het vergelijkt met Apeldoorn is het zelfs een oogverblindend mooie stad. Een beetje stad, en daar zijn er gelukkig heel veel van, ligt aan een rivier. In het geval van Heidelberg is dat de Neckar. Ik had nooit van de Neckar gehoord, maar neem van mij aan, dat is een kwalificerende rivier. Zo’n rivier waaraan je een beetje stad kunt bouwen.

Ja, het was weer motorweekend. Ik mocht mee als pace-car. Er was een mooie route door het Odenwald uitgestippeld, met mooie weggetjes en mooie natuur. De natuur daar is prachtig. Als je die vergelijkt met die van Apeldoorn zelfs oogverblindend. Natuurlijk, de natuur in Apeldoorn kan er best mee door, maar een beetje ruimte en wat heuvels doen wonderen voor het aanzicht.

In Heidelberg is een tunnel. Ik was er op de heenweg al doorheen gekomen en het kind in mij verheugde zich al op de terugweg. De tunnel deed mijn Alfa klinken als een heuse racewagen. Zelfs de motor achter mij moest diep buigen. De nationaal-socialistische flitskast voor mij echter niet. Die flitste mij gewoon alsof hij in het geheel niet onder de indruk was van de Italiaanse decibellen. Flitskasten zijn een Nederlandse uitvinding. Ze geven verzetslieden aan bij de vijand. Maar genoeg geweend nu. Op de laatste dag reden we langs de Rijn, en omdat het mooi weer was had ik de ramen open. De Rijn, en dus ook de weg, kronkelde daar stevig en ik hoorde plots een werkelijk prachtig gezang. Het leek boven vanaf een rots te komen en ik probeerde het geluid te lokaliseren. Ineens zag ik haar. Het was Lorelei. Ze was prachtig en ze zong nog veel mooier, zeker als je het vergelijkt met het gezang van een Apeldoornse straatmuzikant zou ik eigenlijk de term ‘hemels’ moeten gebruiken. De waternimf met de gouden haren betoverde me met haar schoonheid en haar gezang, maar ineens werd de betovering verbroken doordat ik gedachtenloos maar verkeerd terugschakelde. De Alfa Romeo overstemde haar gezang met zijn gebrul en ik schrok uit mijn trance. Net op tijd, want ik zat al op de andere weghelft. Vanaf nu noem ik mijn auto Lorelei. Voluit, Alfa Romeo Lorelei. Een schitterende naam voor een legendarische auto.

Auteur: Mack

Veertiger die lang geleden begon met bloggen en tot nu toe volhardt. Kwam zelfs met de blogwet 2011 om tegenwicht te bieden aan de vele overlopers van weblog naar hypes zoals FB, Twitter en andere vluchtige en oppervlakkige zelfbevlekking. Ik schrijf dwangmatig. Maar ook omdat ik het leuk vind. Soms ben ik te moe, of staat de tv te hard om me te kunnen concentreren. Maar meestal schrijf ik. Soms een paar dagen niet. Maar ik kom altijd terug naar hier. Want dit is m'n tweede huis.

14 gedachten over “Heidelberg en Lorelei”

  1. Gelukkig maar dat Lorelei je heelhuids heeft laten gaan. Ik bedoel, er zijn er die het beroerder troffen met dat wicht.
    En ook best wel prettig dat je er weer bent. Haai.

  2. In het Odenwald zijn veel mooiere stadjes dan Heidelberg, zoals Heppenheim, Erbach en Michelstadt. Je kan er ook heerlijk fietsen. Een fiets is het toppunt van een cabrio, die geen geluid maakt waardoor je de vogeltjes hoort fluiten. 🙂

  3. Hahaha, mannen blijven altijd kinderen. In de tunnel ronken! En die autoliefde, ik snap er helemaal niets van, Tim heeft dat ook, weet allerlei technische details op te lepelen van allerlei auto’s, en loopt bijna te kwijlen bij bepaalde merken en types. Van mij mag het hoor, het is onschuldig vertier. Wij waren daar een jaar of twee geleden, in die bocht van de Rijn, maar dat gebied in Duitsland sprak mij helemaal niet aan. Allemaal van die doodse stadjes, nee ik vond het niks. Maar ik zat niet in een Alpha, dat scheelt misschien, maar in een suffe Mercedes.

  4. Het is vast leuk geweest. En zo een paar dagen in je auto rondtoeren is heerlijk.
    Hermanus, volgens mij heeft ze een borstvergroting gehad.
    Wij gaan morgen richting Frankrijk en proberen nog één keer België. Hoewel het rijtechnisch gezien een derde wereldland is geworden. Maar er zijn zelfs mensen die zijn gaan daar wonen. Ik vermoed dat ze eerst een overleveringscursus gevolgd hebben.
    Begin juli weer thuis. Dan barsten de schoolvakanties los. En kan ik bij al die gezinnen met kindjes, poezen eten gaan geven, planten begieten, konijnen verzorgen enz.
    Al met de stof voor het volgende tentamen bezig, of wacht je tot na de vakantie?

  5. Ja, dat promotoren of beter demotoren lag er wat te dik op. Maar nu weet ik in elk geval wel wat je schoonvader doet. Anders had je dat vast voor je gehouden. 🙂

Zegt u het maar

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s