Gewetensengel

Gisteren besloot ik mijn gezin over te halen tot een dagje Julianatoren. Voor het overhalen van de twee jongsten was niet veel overredingskracht nodig. Voor de één na oudste wel, maar uiteindelijk stemde die ook in na eerst de nodige bezwaren te hebben aangevoerd. Maar die verklaarde ik niet-ontvankelijk. Dus dan is beroep niet meer mogelijk.

Wat doet een man op de dag van de wedstrijd van het jaar bij de Julianatoren? Ja, dat is een hele goede vraag. Waarom had ik niet, zoals elke zichzelf voor man uitgevende man, een internetstreamer opgezocht om de wedstrijd live te bekijken? Waarom ging ik niet op de uitnodiging van mijn zwager in, om bij hem te gaan kijken? Tja, waarom gedroeg ik mij niet als een man? Ik had het best graag willen zien. Maar het heeft dezelfde reden als die gelegen is in het feit dat ik dit jaar nog geen enkele Formule 1 race heb gezien. Het is het mijn gewetensengeltje dat mij influistert dat ik doordeweeks mijn echtelijke- en vaderplichten verzaak. Strikt genomen is het niet eens zo, maar mijn gewetenengel is nogal fanatiek in zijn werk. Hij laat me nooit met rust.

“Je kunt de uitslagen toch ook in de krant lezen? En kijk nu eens naar die blije gezichtjes van je kinderen, je zou toch niet willen dat ze de hele middag niet mogen praten omdat jij zo nodig voetbal moet kijken?” En dan die andere met die drietand op mijn andere schouder: “Ach, laat die kinderen, je verwent ze veel te veel. Gun je zelf ook eens een verzetje, en ik kan zorgen dat je vrouw de catering tijdens de wedstrijd voor haar rekening neemt hoor!”

Die met die drietand mep ik vrijwel altijd van mijn schouder af. Zo ben ik geprogrammeerd. Terwijl een echte vent die andere van z’n schouder af zou rossen. Zou ik de engel eraf meppen, klimt die later als ik lig te zondigen weer op mijn schouder om de wedstrijd te vergallen. “Zo, heb je nu je zin,” zou die dan zeggen. Ach ja, zo gaat het. Daar doe je helemaal niks aan.

Heel erg is het trouwens niet. Tammar heeft het nu steeds over de achtbaan, dat die heeeel hard ging en dat ze zich goed moest vasthouden. En dat het spookhuis niet zo leuk was, want daar stonk het. En Hans heeft zichzelf overwonnen in de achtbaan. Uiteindelijk vond-ie het geweldig terwijl hij vorig jaar nog niet durfde. En Linda was blij. En als Linda blij is, is iedereen blij.

Auteur: Mack

Ik ben Mack, uit 1969, dat klinkt vertrouwder dan het noemen van mijn leeftijd. Begonnen in 2004 met web streepje log dat te succesvol werd en dus overgenomen door snelle jongens die alles kapot maakten. Ik heb in tegenstelling tot velen mijn archieven kunnen redden, maar bijbehorende foto's zijn veelal verdwenen in de diepste krochten van internet en dus weg. Ik woon in Vaassen, aan de oostelijke rand van de Veluwe en schrijf daarover alsof het onontdekte wildernis is. In werkelijkheid is het één grote ergernis van verbodentoegangbordjes en zwervende toeristen. Verder schrijf ik over alles, soms serieus maar meestal niet. Sorry. Toon alle berichten van Mack