Marktplaats

Linda had een schommel op Marktplaats gezet. Een schommel voor de allerkleinsten waar Tammar al uit aan het groeien was, en die behoorlijk in de weg stond. We kregen hem toen Hans eén werd, en toen we nog gras in de tuin hadden. (zie archieven exact zes jaar geleden) Later kregen we tegels en lieten de enige boom die onze tuin sierde, kappen. Beton, zon en een tuin op het zuiden, het is een mensonterende combinatie. Op tegels werkte die schommel niet echt, want hij ging lopen tijdens het schommelen. Tenminste, als je zo hard wilt schommelen als Tammar. Had hij nog op het gras gestaan, kon je hem met haringen vastzetten. Maar goed, hij stond dus op Marktplaats en vanaf dat moment ging Tammar de schommel ook intensiever gebruiken. Ze ruiken het, die kleine doerakken.

“Tegen elk aannemelijk bod,” had ze erbij gezet. Niet lang daarna bood iemand 20 euro. Linda wilde daar niet mee akkoord gaan, kraakte de schommel nog wat af en deed een tegenbod van 10 euro. (ik verzin dit niet) Goed, na lang onderhandelen kwamen ze hem gratis afhalen. Of we hem dan nog anderhalve week wilden bewaren, want met koninginnendag zouden ze in de buurt zijn en of ze hem dan konden ophalen. Welja.

Gisterenavond, toen de kinderen al op bed lagen en het bijna donker was, begon ik met het demonteren. De moertjes gingen uiteindelijk wel los, nadat ik mijn om-de-hoek-sleutel had gevonden, maar het uit elkaar trekken van vier ijzeren buizen die al vijf jaar in elkaar zaten, was lastiger. Gelukkig heb ik veel kracht in mijn armen en na wat oerkreten in het donker had ik ook dat voor elkaar.

Vanochtend, Tammar loopt de tuin in, rent naar de schommel en roept: “Eééé!! Mijn sommel is pot!! Wil je’m (ze heeft gisteren ook de bruiloft gekeken) eve maken, papa?” Ja, dat doen kinderen. Nooit kijken ze er naar om, totdat het besluit is genomen om het weg te doen. Mijn nichtje Jasmijn zeurt al vier jaar elke dag aan mijn zus’ hoofd dat ze Bob zo mist. (Onze rode kater die we gered hebben uit het liefdeloze huis van mijn zus.)

Even later arriveerde een aardige vrouw voor de schommel. Ik hielp haar de schommel inladen in hun Fiat Doblo met nog draaiende motor (er lag een tweeling in te slapen en haar man was bang dat die wakker zou worden als hij de motor afzette) en ze leken er blij mee. De vrouw had zelfs nog een bosje bloemen bij zich voor Linda. Kijk, op die manier kun je nog eens wat weggeven. Een blij gezicht opent alle harten, hing er vroeger bij mijn oma op de wc. Tammar stond er wel wat beteuterd bij te kijken, vond ik.

Auteur: Mack

Ik ben Mack, uit 1969, dat klinkt vertrouwder dan het noemen van mijn leeftijd. Begonnen in 2004 met web streepje log dat te succesvol werd en dus overgenomen door snelle jongens die alles kapot maakten. Ik heb in tegenstelling tot velen mijn archieven kunnen redden, maar bijbehorende foto's zijn veelal verdwenen in de diepste krochten van internet en dus weg. Ik woon in Vaassen, aan de oostelijke rand van de Veluwe en schrijf daarover alsof het onontdekte wildernis is. In werkelijkheid is het één grote ergernis van verbodentoegangbordjes en zwervende toeristen. Verder schrijf ik over alles, soms serieus maar meestal niet. Sorry. Toon alle berichten van Mack