Ik ken een vrouw die moeite heeft met het leven. Ze is al 26 jaar alleen doordat haar man is overleden. In die jaren heeft ze twee, niet volwaardige, relaties gehad. Ze pakt de draad op door vrijwilligerswerk te doen, en door veel op haar kleinkinderen te passen. Vandaag sprak ik haar en ze moest huilen. Omdat ze teleurgesteld is in mensen in haar omgeving en omdat ze uiteindelijk overal alleen voor staat. En dat het normaal wel gaat maar dat het de laatste tijd tegen zit en ze elke avond in een leeg huis thuiskomt. Financieel kan ze het redden, maar ook niet meer dan dat. Ze heeft er moeite mee als het weer lente wordt en alle mensen op straat vrolijk lijken. Haar doel ontbreekt. Het enige waar ze momenteel nog wat vreugde uithaalt is, als het avond wordt, ze de gordijnen kan dichttrekken en er een 'detective' op tv is. Daar is ze gek op. Stomme Rita Verdonk zei vorig jaar, vlak voordat ze weggestemd werd dat de geldkraan maar dicht moest voor omroepen die detectives uitzonden. Juist datgene waar deze vrouw zo'n fan van is. Ze was de zolder aan het opruimen en vroeg mijn toestemming om half vergane diploma's en rijbewijzen van haar overleden man weg te doen. Ze gaf mij foto's van de kist van haar overleden man. Zij is mijn moeder.
Mack 
Ik ben er even stil van.
LikeLike
Ik ook.
LikeLike
Zo’n vrouw ken ik ook. Haar man is niet overleden, maar heeft haar en haar drie kinderen gewoon gedumpt. Verbittering ligt bijna 30 jaar later nog steeds op de loer. Het leven kan genadeloos zijn, zeker voor vrouwen uit die generatie, die opgroeiden met het idee van man en kinderen als heilige graal en enige levensvervulling. Dan kom je soms van een kouwe kermis thuis. Thank god voor detectives (en liefdevolle kinderen en kleinkinderen) http://www.bol.com/nl/s/dvd/zoekresultaten/Ntt/detective/Ntk/dvd_all/Nty/1/N/6251+1283+1285+5260+7373/index.html
LikeLike
Och Mack, wat verdrietig.
LikeLike
Ik voel me hier toch wel op mijn nummer gezet voor mijn logje http://robhamilton.web-log.nl/robhamilton/2011/02/misdaad-op-de-buis.html Maar dat heb je meteen op zo’n fraaie manier gedaan dat ik je daar graag alle credits voor geef.
LikeLike
@Polderzilver: Bedankt voor die link. Goed idee.
LikeLike
Hier moet ik nodig eerst een nachtje over slapen. ’t Is nogal niet wat.
LikeLike
‘Nieuwe patronen ontwikkelen die recht doen aan de individuele behoeften, daar ligt de uitdaging voor het omgaan met eenzaamheid.’
Tegen eenzaamheid helpt niet zomaar een bezoekje meer of minder. Het is een patroon van de eenzame persoon zelf. Volgens mij denken eenzame mensen vaak dat hun eenzame gevoel aan hun situatie ligt, maar het ligt zeker ook aan hoe hij/zij zelf op situaties reageert. Er ontstaat dan een vicieuze cirkel. Ik lees dat er behalve een warm hart vooral veel deksundigheid nodig is om iemand zichzelf daar uit te helpen helpen.
http://www.eenzaamheid.info/wat-is-eenzaamheid.html
LikeLike
Ja ik herken het. Mijn zusje zit in dezelfde situatie. In 1989 is haar man overleden. Op het moment speelt de afwezigheid van de zon mee. De lange grijze dagen.
Zij gaat twee maal per week bridgen, de kleinkinderen zijn van een leeftijd waarop niet meer opgepast hoeft te worden. De kinderen zijn druk met overleven op het werk, huishouden, en de relatie.
Ik mail elke dag met haar. Meer kan ik niet. Maar voel me vaak schuldig met mijn geluk. Want dat zijn ze niet meer, gelukkig met het leven.
LikeLike
Eenzaamheid kan in deze tijd van het jaar hard toeslaan. Heeft je moeder internet?
LikeLike
Ja, dat wel.
LikeLike
Heftig, eenzaamheid… Zeker als het je eigen moeder treft.
LikeLike
Ik zag haar vorige week nog en dacht: “Wat ziet ze er goed uit”.
Schijn bedriegt.
LikeLike
Schrijnend verhaal maar prachtig geschreven Mack. Frankie geeft hier naar mijn mening terecht aan dat eenzaamheid een kwestie is van het doorbreken van bepaalde patronen. En teleurgesteld worden door mensen in je omgeving, dat is moeilijk maar dat kan makkelijker worden als je begrijpt waarom ze handelen zoals ze doen. Dan hoef je het nog niet met ze eens te zijn, maar begrip brengt vaak al veel verlichting.
LikeLike
Ik vind het heel moeilijk te lezen dat met het overlijden van je vader, je moeder ook een beetje is doodgegaan.
Ik ken de machteloosheid die daar mogelijk bij hoort voor jou. Je kunt zo weinig als kind met je zorg om een ouder.
LikeLike
Vannacht weer eens ouderwets wakker gelegen. En aan je moeder gedacht. En me gerealiseerd dat je moeder waarschijnlijk dezelfde leeftijd heeft als ik.
En wat, als ik op het weblog van mijn zoon een zelfde stukje zou lezen. Hoe zou ik dat vinden?
Ook zij woont op een dorp. Waarschijnlijk nog hetzelfde waar jij grootgebracht bent. Waar je nog woont.
Er ligt, naast stil verdriet, toch een stukje privacy op straat.
Of zie ik dit verkeerd?
LikeLike
Ja kijk, daar springen de tranen van in m’n ogen. Neehoor, nog vóór die zin “Zij is mijn moeder.”
Verborgen verdriet, daar is er veel van.
Als grootverbruiker van detectiveseries kan ik maar 1 ietwat zinnig ding zeggen: geef je moeder een abonnement op digitale tv, daarmee kun je dag en nacht detectives en aanverwante producten als ‘real crime/justice’ kijken.
@Fien, mijn moeder zou precies hetzelfde zeggen als jij (en dan wat (véél) stelliger ;-)) Daarom schrijf ik zelf nooit over mijn moeder ;-} Maar ik vind het wel een beperking – ik bedoel als Mack het niet zou schrijven, zou er minder ‘liefde in gedachten’ naar zijn moeder gaan – dat is de àndere kant van Internet, de keerzijde van de privacyschendingmedaille. Toch?
LikeLike
@Fien, misschien zie je het wel goed. Aan de andere kant, wie ziet er over wie het uiteindelijk gaat? Ze is inderdaad wel het type van de vuile was die niet buiten gehangen mag worden.
LikeLike
Dat lijkt me verschrikkelijk moeilijk om je moeder zo te zien. Dat ze vereenzaamd.
Wat betreft het teleurgesteld zijn denk ik dat veel mensen niet beseffen wat het is om alleen te zijn. Die denken waarschijnlijk dat ze al zo lang alleen is dat ze er aan gewend is.
Ik denk dat het nooit went. En de pijn van het verlies wordt ook niet minder zoals er zo vaak geroepen wordt.
LikeLike
Alleen zijn went nooit. En dat zeg ik ondanks dat ik er na ruim twintig jaar alleen enorm aan zou moeten wennen niet alleen te zijn. Het alleen zijn is voor mij de gebruikelijke situatie geworden, maar wennen? nee niet echt. En dat zien veel mensen die niet alleen zijn gewoon niet, die zien alleen de buitenkant, dat je je prima lijkt te redden. En dat verklaard die mensen in de omgeving die het niet begrijpen.
LikeLike