Op deze eerste voiceloze vrijdagavond keek ik naar een programma over werkers in Ghana. Gouddelvers die dag in dag uit loodzwaar werk doen voor twee euro en kinderen die de vuilnisbelten afstruinen op zoek naar onderdelen. Onderdelen van onze kapotte computers die volgens de fabriek gerecycled worden, maar die in werkelijkheid in Ghana op de schroot belanden zodat de kinderen ze kunnen verbranden om het koperdraad eruit te halen en dat te verkopen voor € 1,50 per kilo. En omdat dat veel meer geld oplevert dan het verkopen van water, geven ze daar de voorkeur aan,ondanks dat ze bij de verbranding giftige gassen inademen en helemaal hees praten. Sommige kinderen hadden geen huis en woonden op de vuilnisbelt en sommige hadden meer geluk, die woonden thuis en sliepen op het balkon.
En waarom schrijf ik dit? Ik heb geen idee want wat moet ik met deze informatie? Ik kan ze niet helpen en ik breng mijn afgedankte computer gewoon weer naar de plaatselijke stort zodat ze die in Ghana kunnen dumpen. Morgen is de impact van het programma weer weg dus kan ik gewoon door met de problemen die wij in eigen land hebben. Want dat is ook niet niks tenslotte. Nee, ik vraag me serieus af wat nu de bedoeling was. Moet ik verontwaardigd gaan doen over zoveel onrecht? Ja, dat zou ik moeten doen. Want als je verontwaardigd bent en er niks mee doet, dan is dat natuurlijk beter dan dat je onverschillig bent en er niks mee doet. Of is het beter iets te doen waarvan je weet dat het geen zoden aan de dijk zet, maar waarvan je toch een beter gevoel krijgt?
Mack 
Nou, het is wel goede achtergrondinformatie als je weer eens zo’n aso moet afbekken die vindt dat alle ‘gelukszoekers’ (alsof het verwerpelijk is naar je geluk te zoeken) moeten oprotten naar hun eigen land.
LikeLike
Nou, als het een vader is die zijn gezin in de steek laat en hier op een bedje gaat liggen wachten tot wij ons geld met kóffers tegelijk naar hem toe komen brengen, dan wel natuurlijk. 😉
Maaruh…nu je er toch bent, jij hebt een hekel aan werkgevers hè? Nou, in Afrika hebben ze pas werkgevers om een hekel aan te hebben! 😉
LikeLike
Ah, jij kent die conférence van Hans Teeuwen ook 🙂
Ja, in die heel arme landen staat het werknemerschap nog steeds niet heel ver van de slavernij af, zoals ik laatst al in een log uitlegde.
LikeLike
Nou Laurent, die heel arme landen heb ik je toen niet zien noemen. Je had het over (het ontstaan van) werknemerschap in het algemeen. Waar jij zelf geen goede ervaringen mee hebt. Je gaat (ging?) doorgaans vooral tekeer tegen werkgevers hier en niet die in arme landen.
Over gelukszoekers: de mensen die het kunnen bekostigen om hier te komen behoren zeker weten niet tot deze grote groep slaven.
LikeLike
Over machteloosheid door het zien van zulke docu’s: meer dan zo bewust mogelijk leven kun je niet doen. Ik vind het van meer bewustzijn getuigen om kracht en positiviteit uit te stralen in de eigen bescheiden omgeving dan zich bezig te willen houden met oplossingen voor bergen ellende van ver(der) weg. Simpelweg omdat je eigen omgeving tot je ‘cirkel van invloed’ behoort en de ellende van ver weg slechts tot je ‘cirkel van betrokkenheid’ (termen van Stephen Covey). Op kleine schaal ben je dus vele malen effectiever en daar is de wereld per saldo veel meer bij gebaat.
LikeLike
Ik vind de reactie van Frankie (Stephen Covey) heel wijs!
Soms kan je het verschil maken voor één individu. Dichtbij of ver weg. Het is de zogenaamde druppel op de hete plaat, wanneer je het bekijkt op wereldniveau, maar o zo de moeite waard!
LikeLike
“…Wat niet wegneemt dat er bijvoorbeeld in India nog genoeg mensen te vinden zijn die weliswaar officieel werknemer zijn, maar in de praktijk slaaf, omdat ze zogenaamd een of andere schuld bij hun ‘werkgever’ af te lossen hebben en zo’n laag salaris hebben dat ze dit nooit zal lukken…” in http://geencommentaar.web-log.nl/geen_commentaar/2011/01/werk-i.html
Maar nog steeds zijn de mensen die dat kunnen bekostigen vaak een stuk armer dan wij, en hebben vaak ik weet niet wat moeten uithalen om aan het geld te komen, denk ik zo.
LikeLike
Eén individu is ook al wereldniveau. Ieder vertegenwoordigt in zichzelf immers ‘de hele wereld’. Niet eerder dan wanneer we elkaar in eigen kring weten op te monteren, zal onze gezamenlijke cirkel van invloed groter kunnen worden.
LikeLike
@ Laurent
Oh, je hebt wel degelijk slavernij in India genoemd. Sorry.
Ik wil niet weten wat ze eventueel uitgehaald hebben om aan zo’n bedrag te komen. Het zijn de sterksten van de zwakken en je weet hoe de wet van Darwin luidt. Ik ben niet tegen gelukszoekers, maar wel tegen het toelaten ervan. Om die reden.
LikeLike
Ik word een beetje moe van Laurent en zijn afkeer van de werkgevers.
Dan heb ik meer bewondering voor mijn zoon, die ook begon te balen van het werken voor die grote multinationals en een zeer goed betaalde baan op academisch nivo vaarwel heeft gezegd om (te proberen) voor zichzelf te beginnen als zzp er. Met de daarbij behorende onzekerheid over verdiensten.
Want hij heeft van ons geleerd dat voor niets alleen de zon opkomt.
En als iets je niet bevalt, je het moet oplossen, maar niet jezelf in een slachtofferrol moet duwen.
LikeLike
Ik probeer dan ook inderdaad zelfstandig iets te beginnen, en ik ben nooit weggelopen voor onzekerheid van verdiensten.
LikeLike
Dan wens ik je veel succes, want wat ik meegekregen heb van hem is, dat je als zelfstandige veel moet onderhandelen met werkgevers.
LikeLike
Ik ben al eens eerder zelfstandig geweest en heb daar toen niets van gemerkt.
LikeLike
@ Laurent
Niet weglopen voor onzekerheid van verdiensten is irrelevant want niet actueel voor wie een vast inkomen uit een redelijke baan en/of een flinke erfenis heeft. Dus daarvan ben ik niet onder de indruk. Niet weglopen voor onzekerheid van verdiensten wordt wel relevant voor wie (het vooruitzicht op) geen inkomen of vermogen heeft en iets tegen een baan in loondienst heeft.
Pas na jaren zaniken, niet alleen over alle werkgevers en over jouw eigen klotebaantje, maar over het principe van werken in het algemeen, ben jij het niet-weglopen voor onzekerheid van verdiensten relevant gaan vinden, simpelweg omdat het eind van je erfenis in zicht komt. Dat je nu iets voor jezelf probeert op te bouwen is mooi, dat is verstandig, dat is prettig. Ik vind het een ontzettend slimme zet, zoals ik al zei. Maar dan niet gaan doen voorkomen alsof je al die jaren, nog sterker: ‘nooit’ bent weggelopen voor onzekerheid van verdiensten want dat ben je wel.
LikeLike
Ook dat is niet waar.
Ten eerste heb ik toen ik begin twintig was bewust een TU-studie eraan gegeven om, toen al, te proberen beroepsmuzikant te worden, terwijl ik een gewoon baantje erbij zocht. Zes jaar heb ik op oproepbasis als koerier gewerkt, van zelden meer dan 1500 gulden per maand, in de tussentijd steeds proberend bands op te starten of aan de gang te houden.
Daarna heb ik vijf jaar een vaste baan als computerdocent gehad. daarna ben ik freelance programmeur/docent geworden.
Vijf jaar geleden heb ik weer zo’n stap gemaakt, en ben gestopt met fulltime computerles geven, en heb het proberen te redden met part-time, zelfstandig als programmeur werken. Pas toen dat echt niet meer ging heb ik were twee jaar een vaste baan gehad.
Pas toen ik daarmee stopte was het inderdaad minder riskant om te doen.
LikeLike
@ Laurent
Ik maak bezwaar tegen jouw bewering dat je ‘nooit’ voor onzekerheid van verdiensten bent weggelopen. Dat ben je namelijk wel, al was het dan niet altijd.
Je koeriersbaantje was alleen leuk voor zover de baas het niet waagde te interfereren met jouw gangen, heb je verteld. En voorzover er geen tot weinig ander verkeer op de weg was (de meeste anderen kunnen immers niet rijden). En nu lees ik dat het slecht verdiende nog ook.
De bands waarmee je probeerde aan de weg te timmeren bleken in veel gevallen niet goed genoeg voor jouw kwaliteiten. Ze waren niet muzikaal genoeg, niet gedisciplineerd genoeg, te kleinschalig of onprofessioneel en/of ze speelden alleen covers. En wie wel goed was begon (héé!) voor zichzelf. Dat jij daarbij stelselmatig hebt geweigerd om zelf iets meer te doen voor de show dan sec te spelen en verder de houten klaas verkoos te zijn die je jezelf noemt, doet er uiteraard dan weer niet toe: ze moeten je maar nemen zoals je bent. Toch?
Die computer-tijd heb ik je niet zo veel over zien klagen geloof ik. Echt jammer dat je daarin geen succes had toen je voor jezelf begon, waardoor je toch weer genoodzaakt was om voor een baas te gaan werken. Welke ervaring je met een bewonderenswaardige vaardigheid en consequentheid nog veel erger hebt gemaakt dan die al was, door je inwendig bijna nonstop te verzetten tegen je eigen situatie, die – laten we eerlijk zijn – een heel stuk beroerder had gekund, maar gaandeweg daadwerkelijk beroerd wérd. Zodat jij toch je gelijk haalde. Toch was het aldoor dan weer niet beroerd genoeg om psychische hulp te zoeken. Dat dan weer niet. En ik snap ook wel waarom.
Die laatste zin van je reactie van 12:19 zou ik willen omdraaien. Al maakt het puur logisch gezien in betekenis niets uit, ’t is meer een gevoelskwestie: ‘Pas toen het niet meer riskant was om te doen stopte je daarmee.’ Want toen had je die erfenis. Niet raar of zo. Heel menselijk. Maar jezelf in een slachtofferpositie duwen en wentelen waar je niet in hoort én waar je nota bene jezelf in hebt gewerkt, verdient in mijn ogen forse kritiek.
LikeLike
Ik wil hier best verder met je over praten, desnoods op mijn eigen weblog, maar dan niet op dat van Mack.
LikeLike
Daar zit wat in. Eigenlijk ging het hier over het wereldleed. Maarrrr… geheel toevallig was ik zonet uitgesproken. Dus dit kritisch intermezzo komt alhier tot een natuurlijk eind.
Sorry hoor Mack, voor de verontreiniging van je site. Je kan inmiddels weer ongestoord verder met het wereldleed.
LikeLike
Dank jullie. Maar ik was zelf de aanstichter.
LikeLike
Mijn vader werd ion 1976 in Buenos Aires opgepakt voor ‘subversieve activiteiten’ Hij werd gemarteld en was zijn leven niet zeker. Velen vóór hem waren ‘verdwenen’ en zelfs in die tijd wisten we diep in ons hart al dat dat gewoon betekende dat ze waren vermoord. Dat mijn vader en een hele lichting anderen het er levend vanaf hebben gebracht, is te danken aan mensenrechtenorganisaties, pressiegroepen en diplomaten die vanuit het buitenland toenemende bemoeizucht begonnen te vertonen. Wij behoorden tot de gelukkigen die binnen 24 uur na mijn vaders vrijlating in een vliegtuig naar Europa zaten. Met dit verhaal uit de oude doos wil ik alleen maar zeggen dat wij (mijn familie en ik, maar zo ook vele andere politieke vluchtelingen uit die tijd) ons leven danken aan het feit dat anderen in de wereld WISTEN wat er gaande was, en zich ermee bemoeiden. Niet gehinderd door enige kennis zouden wij vanuit onze bevoorrechte positie misschien uit gemakzucht en eigenbelang in de verleiding komen om imbecielen als Wilders gelijk te geven in hun voorstellen voor asielbeleid, ontwikkelingshulp e.d. Dan denk ik dat het toch beter is om wél geïnformeerd te zijn over ‘how the other half dies’. Dan stemmen we misschien anders, of ondersteunen we initiatieven van mensen die wél met mogelijke oplossingen komen. Zelfs als we niet direct iets concreets ondernemen, kan het feit dat we het met ‘zn allen WETEN, bundelen tot een publieke opinie en op enig moment voldoende druk opleveren om veranderingen in gang te zetten. Daarom is het toch wel goed dat we zien wat er in de wereld gebeurt. Je vindt me misschien een dromer, maar ik ben niet de enige, ik hoop dat je je op een dag bij ons zult voegen , dan kan de wereld één zijn 🙂 http://www.youtube.com/watch?v=VM0Z75KEd_o
LikeLike
Integendeel. Ik vind het juist een mooie bijdrage. Dat ik weer weet wat het nut van al die ellende zien is, terwijl je er toch niks mee kunt.
LikeLike
Juist!
LikeLike
Maar los van dit alles is dit logje best briljant. Het kan zo in een cabaretprogramma zodat iedereen wat ongemakkelijk mumzelt en opgelucht gaat lachen als de boodschap een grappige wending krijgt.
Overigens wist ik dit allemaal ook allang, en ik begrijp er gewoon niets van dat dit allemaal zomaar kan, zoals ik ook niet begrijp dat onze producten worden verscheept om vervolgens dezelfde producten uit andere landen op te eten. Men is allang de kluts een beetje kwijt.
LikeLike
Mooie bijdrage Polderzilver! Wel even slikken om dat van je te lezen. Nou is het natuurlijk wel zo, dat Argentinie één van de meest (invloed)rijke landen van het Zuid-Amerikaanse continent is. En het waren veelal jonge intellectuelen die daar toen de pisang waren. Verder speelde de ellende zich af in een relatief korte tijdsspanne en ging het om een weliswaar grote maar toch vrij beperkte groep (ofschoon die natuurlijk symbool stond voor de algehele afkeer van het bewind toen). Maar goed, de relatief grote invloedrijkheid van Argentinie maakt behalve het nieuwsgehalte, ook de motivatie om vanuit andere invloedrijke(r) landen iets te doen toch een tikje groter dan wanneer er onontwikkelde, écht stemloze massa’s chronisch en zichtbaar op tv wegkwijnen in derdewereldlanden. Op (semi)nationaal niveau voor elkaars bevolking in de bres springen is nooit zonder politiek en/of economisch eigenbelang. Bovendien is er in zulke gevallen dus sprake van een bepaalde ‘cirkel van invloed’, waardoor het uberhaupt mogelijk is om met vereende krachten iets te bereiken. Wil niet beweren dat we dan maar beter onze ogen kunnen sluiten voor het massale leed dat echt helemaal geen stem heeft (afgezien van een reporter nu en dan), want zoals je zegt is het van belang dat de gehele publieke opinie van koers verandert, willen we het leed op den duur iets kunnen verzachten.
Hoe dan ook, ik blijf van mening dat het behoorlijk zinloos is om zich hevig druk te maken om ongelukkige kinderen in Afrika, terwijl men bijvoorbeeld geen idee heeft dat zijn eigen buurvrouw stikt van de eenzaamheid.
LikeLike
Mack bedankt voor het levendig maken van dit dilemma, er kwam bij mij niet meteen een reactie op. Maar verder lezende kon ik me, bijna zoals altijd weer, vinden in de reactie van Frankie Pebbles. We halen die grote wereld via de media binnen ons aandachtsveld en daar slaat altijd weer die onmacht toe door het overweldigend aanbod aan ellende. Bij een nadere beschouwing blijk ik te meten met een hollandse maatstaf op een vreemde situatie, waar mensen niet beter weten en dus daaraan ook niet lijdende kunnen zijn. Als ze geen huis hebben zijn ze er naar onze maatstaf maar beroerd aan toe, maar als je de blije kindergezichten zie die achter een zelfgemaakte tol hollen en de afgetrokken snoetwerken van de loonslaven in onze straten weet ik zo net nog niet wie er het beroerdst aan toe is.
LikeLike
@Dhyan, misschien moet je de proef op de som nemen: vestig je met je kinderen in het betreffende gehucht en laat hen een paar jaar vuilnisbelten afstruinen en schroot verbranden. Kun je ’s avonds genieten van hun lachende gezichtjes en hun vrolijke hese stemmetjes. En tegen jezelf zeggen hoe blij je wel mag zijn dat je niet zo’n suffe Nederlandse loonslaaf meer bent. Misschien krijg je dan het antwoord op de vraag wie er het beroerdst aan toe is?
LikeLike
Er was inderdaad een blanke Engelsman die dat ook ter vergoeilijking zei tegen zo’n Ghanees. Toen werd er een collega-Engelsvrouw ook boos op hem.
LikeLike
En jij, mack, wat vind jij van zo’n uitspraak? Daar ben ik oprecht benieuwd naar.
LikeLike
Toen die Engelsman hem maakte dacht ik: je bedoeling is goed, maar het komt wat rottig je strot uit.
LikeLike
“Of is het beter iets te doen waarvan je weet dat het geen zoden aan de dijk zet, maar waarvan je toch een beter gevoel krijgt?” Een vraag waar ook de politiek de afgelopen week nogal mee worstelde geloof ik.
LikeLike
@ Dhyan
Dat is niet mijn visie. Vriend.
LikeLike
Polderzilver ik wil je niet ongelukkig maken met de gedachten die ik erover heb. Ik leef hier en in het nu en doe wat onder de gegeven omstandigheden gedaan kan worden leed te verzachten. Met het plaatsvervangend gaan zitten lijden heb ik nooit zoden aan de dijk kunnen zetten. Laat ik ter verzachting van mijn eerdere standpunt vermelden dat ik jarenlang heb geschreven voor een van die organisaties waaraan jij je vrijlating te danken zegt te hebben.
LikeLike
Frankie, dat die dat niet helemaal in detail is, is ook goed. Bedank voor je vriendschap.
LikeLike
Dhyan: waarom vind je het nodig om steeds Frankie aan te halen? Je weet intussen dat ze je niet moet en dat dat ook niet meer goedkomt. Probeer nu eens je obsessie te bedwingen. Je gaat ook spontaan stotteren en spelfouten maken die je normaal nooit maakt. Het is voor jou beter haar te vergeten. Als je je op mijn log hieraan zou willen houden, ben ik je zeer erkentelijk, al bekruipt mij soms wel het gevoel dat je hier maar om één reden leest.
LikeLike
Oké Mack, ik wil alleen maar aangeven dat ik haar zienswijze heel scherp vind, dat heeft niks met de persoon te maken. Ik ken haar niet eens en heb ook niet die behoefte haar te leren kennen. Die illusie dat ik haar stalk heeft ze op haar blog gewekt en is misschien door je over genomen. Ik ben tweeenzestig jaar nuchter, dyslectisch en getrrouwd, wat moet ik met een FB ? Ik ben hier in de eerste plaats om jou te lezen en sommige anderen (Xiwel, Rob Laurent). Al heeft die laastet nu een beetje afgedaan door z’n gezeur over de PVV.
LikeLike
Dhyan, je stalkt niet alleen mij, als je de kans krijgt. Als iemand jou blokkeert, neem je gewoon de achteringang en doet verongelijkt. En vervolgens het raam en doet moralistisch. En als dat niet meer kan het balkon en doet verdrietig. En tenslotte wurm je je met gevaar voor eigen leven nog door het dakraam en doet gemeen. Ik kan de voorbeelden op mijn weblog zo linken hoor.
LikeLike
Frankie het is hier niet de plek om het ‘oudzeer’ uit de doeken te doen. Ik wilde indertijd (dat moet inmiddels al wel een paar jaar geleden zijn) met je in discussie over je grieven, maar je blokkeerde mijn IP en bleef niettemin zomaar van alles over mij beweren. Daar was ik woest over en heb inderdaad door anoniem te surfen geprobeerd een en ander nog recht te zetten. Ik laat het hierbij, als het je erg hoog zit kunt je me desgewenst mailen. Nogmaals ik hoef niks van je, ik bewonder alleen je zienswijzen (behalve dan degenen die mij in een negatief daglicht plaatsen :o)). Ik hou me aan de toezegging het niet verder over je te hebben.
LikeLike
Allemachtig, dit was voor veel mensen een therapeutisch weekend. En dan bedoel ik niet alleen op dít blog. ;o) Morgen start gelukkig een nieuwe week… :o?
LikeLike
@ Dhyan
Ik wil maar één ding van je en dat is dat je me, in elk geval in je gedrag, negeert. Ik heb je al vanaf de allereerste post die ik ooit van je las (dat was nadat ik hier al een paar maanden kwam en de betreffende slijmerige post van jou was aan mij gericht) een gluiperd gevonden. Ik heb je dit duidelijk laten merken en je vervolgens genegeerd. Jij wilde dit niet accepteren. Met de manieren waarop je dit protest vervolgens uitte heb je enkel diverse facetten van je gluiperigheid gedemonstreerd en bevestigd. Meer niet. Je hebt geprobeerd me belachelijk te maken, me op te hemelen, me af te kraken tot demoniseren aan toe, me lastig te vallen op mijn eigen weblog en bij anderen, alles om maar in the picture te geraken.
Demoniseer ik nu jou? Tja, als jij je al vanaf het eerste begin een valse gluiperd betoont en dit op steeds creatiever wijze bevestigt, dan kan mijn inderdaad scherpe blik natuurlijk weinig anders dan een demon van je maken, is het wel?
En nu uit mijn ogen.
LikeLike
Ik haal duidelijk niet het beste bij je naar boven, ik zal daarom voldoen aan je verzoek en me op de twee plaatsen waar ik je tegen kom niet meer te reageren. Mack ik wil nogmaals benadrukken dat ik om geen andere reden hier ben dan om jouw wederwaardigheden te lezen.
LikeLike