Ik voel mij een beetje bezwaard om over mijn ongeneeslijk zieke collega te schrijven, maar omdat ik het goed bedoel en probeer niet te veel in detail te treden, doe ik het toch maar. Overigens zijn goede bedoelingen die door de stichter van het kwaad zelf als argument worden aangevoerd, rechtstreeks te verwijzen naar de prullenbak. Maar dit terzijde.
Amper een week geleden kreeg hij een slecht bericht; opgegeven wegens ongeneeslijke kanker. De grond onder zijn voeten was weg. Nu zijn we nog geen week verder, en hij voelt weer grond. Hij loopt nu bij een alternatieve dokter -geen gebedsgenezer- die niet als arts wordt erkend. Mijn collega heeft aan deze arts vertrouwen ontleend dat gebaseerd is op diens positieve resultaten. Tenminste, dat hoop ik. En de alternatieve dokter zegt dingen die mij wel enorm logisch in de oren klinken. Zo logisch dat ik er ook een beetje hoop uit ga putten. Zo logisch en kundig dat ik bij mezelf denk: waarom gaat iemand daar pas naar toe als hij opgegeven is? Het antwoord op die vraag weten we allemaal. Reguliere en alternatieve geneeskunde bijten elkaar nog te erg in Nederland. In Duitsland schijnt dat wat beter te zijn. De betreffende alternatieve arts wordt daar wel regelmatig bij de behandeling van kankerpatiënten betrokken.
Ik geef mijn collega groot gelijk. In dit stadium zullen de meeste mensen dat wel doen. Het is jammer dat zijn medisch dossier niet zonder slag of stoot wordt overgedragen aan de niet reguliere arts. Het zou misschien wel goed zijn als ook in Nederland de reguliere geneeskunde ging samenwerken met de alternatieve en je ook veel eerder aan je alternatieve behandeling kon beginnen. Zo haal je het kwakzalvergehalte er gelijk uit, en bovendien, als deze arts resultaten haalt met mensen die opgegeven zijn, welk resultaat haalt hij dan met mensen die in het beginstadium zitten?
Ik ben zelf heel benieuwd welke resultaten er geboekt gaan worden. Ik zou waarschijnlijk ook deze strohalm met beide handen vastgrijpen. Dan liever aan het einde de knock-out dan nu in de tien tellen te blijven liggen.
Mack 
Waarom zou je het niet proberen, inderdaad…
LikeLike
Ja, dat is het makkelijkste. Bij mij doemt meer de vraag op: waarom zou je je niet gelijk zo laten behandelen? Omdat je dan zeker weet dat je dood gaat? Dat weet je niet zeker. Het enige wat achteraf zeker is, is dat zijn reguliere behandeling niet heeft geholpen. Maar ook dat wist je van tevoren niet zeker.
LikeLike
Veel van die behandelingen zijn niet echt getest toch? Dan probeer je toch liever eerst iets waarvan een bepaalde kans op succes bekend is.
LikeLike
Ik weet het niet. Het komt op mij ook een beetje over alsof er financiele belangen in het spel zijn waardoor je je wel moet begeven naar de gewone artsen. Dat zou ik overigens ook doen, daar niet van, en bovendien wordt je er ook gewoon door je huisarts naar doorverwezen. Het is dan niet echt een keuze. Maak je die keuze wel, dan neem je een enorm risico, tenminste, dat vinden de meesten.
Het wordt tijd dat ze eens gaan testen dan.
LikeLike
Hoop doet leven. Desnoods valse hoop. En baat het niet, dan schaadt het in dit stadium toch ook niet…
LikeLike
Precies. Dat is ook waar.
LikeLike
Ken je de film ‘man on the moon’ ? laat heel mooi zien hoe de mens er alles voor over heeft om (zelfs tegen beter weten in) te kunnen blijven hopen. Sowieso meesterlijke film. aanrader
LikeLike
Ik heb altijd een antroposofisch huisarts achter de hand ingeval ik het idee krijg dat mijn ‘gewone’ huisarts te veel naar de medicijnen grijpt. Ik heb ook liever dat als er iets vaags aan de hand is dat het gehele lichaam en geest erbij betrokken wordt. Gelukkig mankeer ik niets, maar in geval dát, dan verlaat ik me niet uitsluitend op de reguliere geneeskunde.
LikeLike
Ik wil de reguliere geneeskunde niet afdoen als niet-belangwekkend, maar het is uiteraard slechts één van de waardevolle vormen van geneeskunde die er zijn. Doordat het Wetenschappelijk heet te zijn (en daarmee per definitie gebaseerd is op uitsluiting van andere wegen tot kennis) wordt het belang ervan massaal overschat en overdreven, zowel door vertegenwoordigers van deze medische industrie (zeg maar gerust regime) als door het grootste deel van de (overige) bevolking. Er drijft direct maar ook indirect een gigantische economie op, dus daar liggen financiele belangen die echt wel zwaarder wegen dan het welzijn van individuen, die je overigens ook niet eens veel hoort klagen.
LikeLike
Mijn moeder heeft het aan het eind van haar leven bij de reguliere artsen gehouden. Dat was een grote gok- en experimenteerpartij met chemokuren. En telkens hoopwekken. Als de artsen dat niet doen, dan doen de omstanders het wel. Voor haar was het beter geweest als zij naar een alternatieve of naar geen arts was gegaan. Dat had haar leven misschien een paar jaar verlengd, maar dat had vooral een berg ellende voorkomen.
Het rare is dat de gewone artsen met zoiets weg komen onder het motto: ‘We leren van experimenteren.’ Als een alternatieve arts dat uithaalt, dan is de wereld te klein en moet ie met z’n vak stoppen.
Bij heel veel zaken lost een lichaam zelf iets op. Een goede arts is dan ook vooral een goed luisterende arts en een arts die daarna de juiste dingen aanraadt. Ik heb het getroffen met mijn huisartsen die alle tijd voor me hadden. Vaak nemen de reguliere artsen te kort tijd voor het luisteren en doen de alternatieve artsen dat wel. Dan winnen ze feitelijk al op punten zonder ook maar iets te doen.
In het geval van mijn moeder was het nogal simpel. Zij had een te slechte conditie voor chemokuren. Die dingen slopen in zo’n geval vooral de delen van je lichaam die nog wel goed zijn. En zij is niet de enige waar dat fout ging of gaat.
LikeLike
Dat is ook waar, dat die reguliere behandelmethoden, zeker in het geval van kanker, veel door trial-and-error zijn ontstaan. Er zit wel een idee achter, maar vanaf een zeker punt wordt het zeker experimenteren.
Maar je zou hopen dat een arts je ook daarin begeleidt.
LikeLike
Ik hoorde gisteren op de radio ook, en dat wist ik nog niet, dat die kankercellen bij uitzaaiïngen muteren, waardoor de chemo steeds minder effectief wordt. Men is echter op het spoor van het ontwikkelen van medicatie die veel specifieker op kankercellen werkt, en niet zo schadelijk is voor andere cellen.
LikeLike