Dingen die ik me afvraag in de dierentuin.

Als door een klein wonder stond er vandaag iemand voor ons in de rij bij Ouwehands Dierenpark, die ons een 50% kortingsbon gaf, waardoor mijn zwager, mijn neefje, Hans en ik maar € 41,- inclusief parkeerkaart hoefden te betalen. Want die kinderen hebben zich best vermaakt in de speeltuinen, dieren interesseert ze niet zo, maar wij moesten echt moeite doen om dieren te spotten. Giraffen, wrattenzwijnen, stokstaartjes, olifanten en witte tijgers: binnen. Leeuwen: verhuisd naar een andere dierentuin. Beren: winterslaap. Orang Oetans: staking. Pirana's: hongerstaking.

Wat hebben we dan wel gezien: Raven, sneeuwuilen, slapende tijgers in een hol, wolven, een ijsbeer die zich lag op te warmen in de sneeuw en wat kwallen. Die laatsten hebben trouwens pas een doelloos leven. Draaien de hele dag rondjes in een lege bak water, alsof ze in een horizontale draaikolk zitten. De enige actieveling in het hele dierenpark was een vreemde witte vis die zich achterwaarts in een hol in de grond liet zakken, om er na een paar seconden weer uit te komen met z'n bek vol steentjes, die hij vervolgens in een ander hol spuwde. Goed, hij zal het zelf wel zinvol vinden, lijkt mij. Of worden beesten zo gedreven door hun instinct dat ze blindelings uitvoeren wat hen opgedragen wordt door datzelfde instinct?

Ik ken trouwens iemand die vertelde mij dat beesten geen hersenen hebben maar in plaats daarvan een instinct. Hij had niet al te lang op school gezeten, maar hij was wel bijzonder aardig en vrolijk. Een feestje en een biertje, dat maakte zijn leven aangenaam. Misschien moet ik hem eens vragen naar het nut van dat voortdurende gecentrifugeer van  kwallen.

Onbekend's avatar

Auteur: Mack

Ik ben Mack, uit 1969, dat klinkt vertrouwder dan het noemen van mijn leeftijd. Begonnen in 2004 met web streepje log dat te succesvol werd en dus overgenomen door snelle jongens die alles kapot maakten. Ik heb in tegenstelling tot velen mijn archieven kunnen redden, maar bijbehorende foto's zijn veelal verdwenen in de diepste krochten van internet en dus weg. Ik woon in Vaassen, aan de oostelijke rand van de Veluwe en schrijf daarover alsof het onontdekte wildernis is. In werkelijkheid is het één grote ergernis van verbodentoegangbordjes en zwervende toeristen. Verder schrijf ik over alles, soms serieus maar meestal niet. Sorry.

14 gedachten over “Dingen die ik me afvraag in de dierentuin.”

  1. Ik had ooit een boek ‘Wees blij dat het leven geen zin heeft’. Maar blijkbaar is het uitgeleend, want ik zie het nergens meer. Misschien dat een van die kwallen heet heeft.

    Like

  2. Het leven is toch oneerlijk verdeeld. Als die centrifugerende nou nog een sierlijke vis was of zo… Maar nee, is ‘ie on top of it all ook nog een kwal.

    Like

  3. Of die kwallen nu zo vreemd doen? Over de gehele wereld zijn er liedjeprogramma’s en voetbalwedstrijden waar een kwart van de mensheid zich probeert te kwallificeren. 🙂

    Like

  4. Ik vraag me ook al een dag af, waarom?
    Gistermorgen kreeg ik een telefoontje dat één van de tennisvriendinnen, wij hebben een clubje van 8 vrouwen, ‘snachts een herseninfarct heeft gekregen. Ze is nog naar het Radboud gebracht. Ze zijn nog begonnen met opereren maar onder hun handen gleed ze weg.
    Een vrolijk, rustig, aardig mens. Werkte nog, paste op haar kleinkinderen. Ze was altijd zichzelf, zette nooit iemand in de zeik, maar was wel altijd bereid je te helpen.
    Ja waarom?
    Maandag gaan we met zijn allen haar begraven.

    Like

  5. Effe iets heel anders, ik heb een boek op mijn werk gekregen over rallysport in Nederland (volgens mij gaat het over dit jaar).
    Hebben??? Mail me maar dan stuur ik het op.
    En voor Fien, veel sterkte!

    Like

Zegt u het maar

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *