Een zondagskind, dat ben ik.

De brutaliteit! Kwam er vandaag een klant, zie ik hem, terwijl hij bij het weggaan zijn jas weer aantrekt, de sjaal van mijn collega op de grond gooien. Misschien per ongeluk, maar hij liet hem gewoon liggen. Dat doe je toch niet? Ik noem dat asociaal. Mijn collega vond dat een mooie woordspeling. Ik ook, achteraf. Aan de andere kant, het is natuurlijk net zoiets als geluk afdwingen als je zulke dingen op het juiste moment kunt zeggen. Dan is er toch wel latent talent aanwezig. Och, ik heb zoveel talenten. En als ik ze niet heb, oefen ik gewoon net zo lang totdat het lijkt alsof ik ze heb. Zo heb ik een enorm talent voor doorzettingsvermogen. Als je slechts doorzettingsvermogen hebt zonder het talent, wordt het een stuk moeilijker om vol te houden. Nee, met doorzettingsvermogen alleen moet je wel van hele goede huize komen om puur op karakter te presteren. Mij gaat dat dankzij mijn talent, van een leien dakje. Een zondagskind, dat ben ik.

Ritmegevoel, daar heb ik geen talent voor. Ik ben al blij dat ik een regelmatige hartslag heb.  Het hoogste wat ik ooit bereikt heb qua ritmische prestaties is met de linkerhand op de borst kloppen en gelijktijdig met de rechterhand over de borst wrijven. Maar daar kun je niet zo heel veel mee. Tuurlijk, ik oogste er lof mee in de bovenbouw, maar in de brugklas moest je alweer uit een ander vaatje tappen. Gelukkig had men bij mij al op zeer jonge leeftijd in de smiezen dat ik een laatbloeier was. Ik was een jaar of elf, toen die diagnose werd gesteld. We zijn nu dertig jaar verder en ik zit nog steeds in de knop. Veel maagden hebben daar last van, dat ze laatbloeiers zijn. Het is alsof het in het sterrenbeeld ligt besloten. Vroegbloeiende maagden zouden eigenlijk afstand van hun titel moeten doen.

Auteur: Mack

Ik ben Mack, uit 1969, dat klinkt vertrouwder dan het noemen van mijn leeftijd. Begonnen in 2004 met web streepje log dat te succesvol werd en dus overgenomen door snelle jongens die alles kapot maakten. Ik heb in tegenstelling tot velen mijn archieven kunnen redden, maar bijbehorende foto's zijn veelal verdwenen in de diepste krochten van internet en dus weg. Ik woon in Vaassen, aan de oostelijke rand van de Veluwe en schrijf daarover alsof het onontdekte wildernis is. In werkelijkheid is het één grote ergernis van verbodentoegangbordjes en zwervende toeristen. Verder schrijf ik over alles, soms serieus maar meestal niet. Sorry. Toon alle berichten van Mack