Wat u moet weten is dat ik vroeger waarschijnlijk een keer een parkiet heb vermoord. Ik was aan het spelen op zolder toen mijn vader naar boven kwam en voorzichtig vroeg of ik mijn parkietje wel eten had gegeven. Ehm nee, dat was al een paar dagen geleden. Want het blauwe vogeltje lag dood in zijn kooi vertelde mijn vader. Ik was een jaar of tien en nauwelijks van streek en speelde verder.
Mijn volgende parkiet werd ziek en kreeg een spuitje bij de dierenarts. Ik was 13 en moest erg huilen toen het gebeurde. Daarna heb ik er nog één of twee gehad, maar ik kan me niet meer herinneren hoe het met hen is afgelopen, wat vreemd is, want ik herinner me altijd de gekste dingen.
Begin deze maand droomde ik van een parkietje dat al maanden lang verwaarloosd werd en geen eten meer had gehad. En het erge was, het beestje woonde bij mij. Vol schaamte ging ik hem eten geven en zijn kooi schoonmaken. Ik had er nog een logje over geschreven, maar die heb ik nooit geplaatst. Want ja, wat moet je met zo'n droom. Vannacht droomde ik hetzelfde. Weer een parkietje dat ik maanden lang verwaarloosd had, en wiens bestaan ik me ineens herinnerde. Weer ging ik gelijk de parkiet verzorgen.
Ik bedoel maar. Zo heb ik ook ooit eens droom gehad waarin ik een hond vond die al jaren lang zonder eten zat opgesloten bij zijn overleden baas. De baas lag in bed en was gedegradeerd tot een skelet met wat uitgedroogde huid en nog wat haar waar alleen Leo Beenhakker blij mee zou zijn, maar de Duitse herder was dolblij dat hij eindelijk bevrijd werd. En ik weet absoluut zeker dat ik nooit een hond heb uitgehongerd. Het is maar goed dat ik geen kille moordenaar ben geworden, als parkietjes mij al in mijn dromen opjagen.
Mack 
Mag ik er een stukje psychologie tegenaan gooien? Je droom duidt op enige faalangst, grote verantwoordelijkheid naar degenen die afhankelijk zijn van jou. Die parkiet en hond zijn Hans en Tammar, en het houdt je (onbewust?) bezig of je wel goed voor ze zorgt. Als je kinderen krijgt zijn er voor het eerst in je leven mensen totaal afhankelijk van jou als ouder. Dat is een eng idee. Ik denk dat iedere ouder zich regelmatig afvraagt of ‘ie het wel goed doet. En achteraf, als ze volwassen zijn, of ‘ie het wel goed gedaan heeft.
Maar misschien slaat het wel nergens op wat ik hier bedenk!
LikeLike
Nou nee, want dat van die hond was al ver voordat ik Hans en Tammar had. Of ik moet voorspellend kunnen dromen, dan wel.
LikeLike
Je moet verder kijken dan de parkiet… Verzorg jij je vrouw wel genoeg? Staat de parkiet niet symbool voor je vrouw?
Ik zeg je: koop eens bloemen voor haar, masseer haar rug eens zonder lustgevoelens en je dromen over een parkiet zijn zo verdwenen..
Maar ik ben maar een dromendokter natuurlijk…
LikeLike
Nou Linda, je wordt hier voor parkiet uitgemaakt. Ben je mooi klaar mee 😉
Ik vind ’t gewoon een beetje maf. Maar hé, das mijn mening!
LikeLike
Ik ben op mijn 11e verantwoordelijk geweest voor de dood van een zebravink. Ik had verzuimd zijn drinkbakje bij te vullen, waardoor hij in een poging om bij het laatste bodempje water te komen naar voren kukelde, zo dat bakje in. Hij kon er niet meer uitkomen en zo vond ik hem, dood, kopje onder water, snaveltje op de bodem van het bakje. The horror! Eerlijk gezegd voel ik me er nog schuldig over. Gelukkig heeft hij me nooit achtervolgd, niet in mijn dromen of als zombie of wat dan ook.
LikeLike
@kipdelik: ja kip, een vrouw met gevolgelte vergelijken… Rrraaarrr!!! 🙂
LikeLike
Ik ben geboren als hen, dus die kip kon dr ook nog wel bij 😉
LikeLike
Oh ja dat. Ik had een keer verwaarloosde schapen onder mijn bed. Die was ik vergeten.
LikeLike
Je wilt gewoon graag dat iedereen blijft leven tijdens jouw wacht.
Lijkt me niet zo gek.
LikeLike
Plichtsgetrouw bedoel je? Nou, wat dat betreft was dat met die parkietjes niet zo’n goed voorbeeld.
LikeLike