Ik weet niet wat het is met die neiging tot ontevredenheid van mij. Ik heb het altijd al gehad, behalve in mijn eerste decennium, dat ervaar ik als uitermate gelukkig. Misschien werd daar ook wel de basis gelegd voor hoe ik nu ben, waarmee ik bedoel dat ik misschien sterker ben dan ik zelf wel eens denk.
Ik ben een opleiding gaan volgen omdat ik dat hoognodig vond. En dan ben ik 41. En waarom vond ik dat hoognodig? Ambitie? Mwah. Druk van de werkgever? Nee. Mezelf dingen opleggen? Ja. Ik kan me er moeilijk bij neerleggen om de rest van mijn werkzame bestaan in te vullen met een makkelijk baantje. Want ja, dat is het wat ik doe. Het is van half negen tot vijf op een stoel zitten, en om het wat moeilijker te laten lijken blijf ik tot iets voor zessen, maar nog vind ik het te makkelijk. Niet dat ik alles snap hoor, maar gewoon, ik vind dat ik het makkelijk heb vergeleken bij een mijnwerker in China. Kijk, als je nu lichamelijke arbeid doet, en je bent daar geestelijk tevreden over, prima, niks aan de hand. Vooral volhouden en doorgaan. Maar ik, ik ben belast met een ontevreden ziel, die geneigd is om beren op de weg te zien, en alles wat ik bereikt heb af te doen als: ach, wel aardig, maar die en die..
Dus ik kon twee dingen doen; een cursus van een positiviteitsgoeroe volgen, of zoiets als ik nu doe. Zodat ik dat makkelijke baantje wat ik heb, straks nog veel makkelijker ga vinden. Oh jee. En dan? Nee, ik zie werk nauwelijks als een belasting. Juist omdat ik op een stoel zit, achter en groot bureau, met de mooiste hulpmiddelen tot mijn beschikking, een beetje de hele dag over getallen nadenken. Filosofisch bijna. Nou ja, dienstverlenend. Het is mooi hoor, als je ten dienste kunt staan van anderen.
Maar ontevredenheid is in mijn geval niet gepast. Ik werd vanavond even achter mijn boeken vandaan geroepen voor de koffie en ik bekeek de opgeruimde huiskamer en de schone bank waarop ik zat. De kinderen lagen al in bed en mijn vrouw stond aan de strijk. Zou ze dat niet doen, dan was studeren niet eens mogelijk. Ik heb al mijn avondstudies in het verleden gedaan als vrijgezel, en dat ging echt eenvoudiger. Discipline omdat je niet hoogbegaafd bent, dat wel, maar kunnen studeren wanneer je wilt is een pré. Zeker toen we het hadden over een vriend van een vriend, die nu waarschijnlijk op zijn 43e zijn laatste verjaardag viert wegens overwoekerde kanker, in afwachting van de dood met achterlating van een vrouw en tweejarig dochterje, heb ik zoiets van, waar hebben we het eigenlijk over? Het grootste cliché dat er is blijkt waar te zijn. Helaas blijkt het zelden bestand tegen de eerste de beste keer dat je internetverbinding eruit ligt.
Mack 
Ik vind het knap hoor, avondstudies doen. Mij niet gezien.
LikeLike
Ach, wel aardig, maar die en die…
LikeLike
Alles is relatief, zolang je kunt blijven zien welk geluk je in handen hebt met een gezond en liefhebbend gezin. Wat niet wegneemt dat een luxe als studeren ook iets kan zijn waar je best trots op mag zijn, voor jezelf.
LikeLike
Ach, je kunt ook de hele avond op de bank doorbrengen met in de linkerhand de afstandsbediening en in de andere een zak ‘Bugles’. Misschien ben je dan op jouw manier toch wat zinvoller bezig, hoewel je natuurlijk ook een penningmeesterschap van de zangvogelvereniging van Vaassen kunt overwegen. Geeft je weer meer kans op een lintje….
LikeLike
Ik vind het sowieso prijzenswaardig dat je naast werk en gezin nog een opleiding volgt. Ik moet er ook niet aan denken. Natuurlijk kom ik geen drol verder en blijf ik op deze manier altijd min of meer hetzelfde administratieve werk doen, maar gelukkig ben ik niet ambitieus aangelegd. Misschien straks, als de kinderen groot zijn.
LikeLike
Oeh discipline, wilde dat ik dat wat meer had dan was ik nu klaar met mijn studie.
LikeLike
Studeren, dat is tijd voor jezelf. Hoe verder je komt hoe leuker het wordt.
LikeLike
Wat intellect is natuurlijk altijd een pré, maar studeren vereist discipline. En die discipline heb je nodig om een studie 3 jaar vol te houden. Of een tentamen niet halen, en je ertoe zetten om het over te doen.
En dat penningmeesterschap van de zangvogelvereniging ga je maar doen als je 67 jaar bent.
Wat ik een beetje mis in dit stukje, is dat je ook kunt studeren omdat je het leuk vindt. Blijkbaar was dat niet de reden. Maar wat Frankie zegt is waar.
LikeLike
Ik heb van mijn 17e tot mijn 22e veel avonden bestudeerd. Met name in het weekend. Mijn hoofd zit vol met voldoende kennis voor de rest van mijn leven.
LikeLike
Er is dat grote niets waarmee je in contact staat en dat al het menselijk streven bij enige reflectie toch weer weet te relativeren. Alles is zingeving.
LikeLike
Zwaar, een gezin met jonge kinderen, allebei een fulltime time baan, studie erbij… daarom is het zo heerlijk om wat ouder te zijn! 🙂 hoeft dat allemaal niet meer..
LikeLike
Hardlopen om zes uur ’s ochtends vergt nog meer discipline.
LikeLike
Ja? Ja, misschien als alles in elkaar gaat vallen, dat je ineens de grote lijnen begrijpt.
LikeLike
Leuk? Nee, dat was nog niet in me opgekomen. Voldoening is misschien een beter woord.
LikeLike
Ja, ik ben me nog steeds aan het bewijzen.
LikeLike