Vrijdagmiddag ging mijn telefoon twee keer. Ik nam op en ik hoorde een gesprek tussen iemand van de Hollandse energiemaatschappij en een klant die ik niet kon horen. Iets over dat z'n contract verlengd was en dat het alleen per aangetekende brief opgezegd kon worden. Ik vond het een vrij bot gesprek en ik zette mijn telefoon even op de speaker zodat mijn collega het ook kon horen. Toen ik het na een half minuutje zat was, verbrak ik de verbinding.
Even later nog een keer. Een man die mij vroeg waarom ik belde, waarop ik zei dat hij mij belde. Hij ontkende en zei op hoge toon dat het nu al de vierde keer was dat ik belde en dat hij er schijtziek van werd. Toen begon hij te vloeken en omdat ik net in een ingewikkelde berekening zat, verbrak ik de verbinding en ging door waar ik mee bezig was.
Dit bleken dus grollen te zijn van een website. Dat je gebeld wordt door een bandje dat je de stuipen op het lijf moet jagen. Nou, ik was ook helemaal in paniek zeg! Potverdorie, wat ging ik er in. Nou nou nou, ze konden me wegdragen hoor. Sjonge jonge, ik heb nog nooit een grap zo geweldig zien lukken. Wat denken ze nou bij die website? Dat iemand daarin stinkt? Hooguit een hardhorende bejaarde zal het geloven. Oh nee, dat denken ze natuurlijk helemaal niet bij die website. Ze denken: "ha, mooi, omzet!" Wat dat betreft is mijn collega die de grap bestelde er veel harder ingestonken. Alleen, leg dat maar eens uit aan iemand die het wel een leuke grap vindt.
Mack 
Doet me denken aan het illegale locale radiostationnetje op ons dorp midden jaren ’70. Daar hadden ze ook zoiets bedacht. Je belt via 2 lijnen 2 mensen en verbindt die signalen. Beide denken dus dat de ander gebeld heeft. Vervolgens gooi je het gesprek op de radio. Het mooiste was al beide gelijk opnamen en geen wachttoon hoorden. De beste resultaten werden behaald met zogenaamde handelskantoren en die waren er zat op het dorp. Deze mensen willen snel terzake komen. Dus simpel een korte goedemiddag en een naam roepen. Die ander deed dat ook en dan bleven ze een beetje op elkaar wachten en kwam de vraag waar belt u voor. Dat spelletje van een stel 16-jarigen kon behoorlijk uit de hand lopen. Tegenwoordig kan ik me niet voorstellen dat zoiets nog kan werken.
LikeLike
Mijn broer nam m’n moeder vaak in de maling door haar te bellen en zich voor te doen als… verzin het maar. De grootste kolder, maar onze moeder is een dankbaar slachtoffer. Toen er op een dag een vriend van mijn broer belde, een jongen van buitenlandse afkomst, en naar mijn broer vroeg, trapte mijn moeder er niet meer in.
LikeLike
Hm, doet mij denken aan mijn eigen stommiteit. Ik moest een collega hebben en zat langdurig in de wacht te luisteren naar een muziekje. Na lange tijd hoorde ik: Hallo, met XXX.Ik zeg, hallo met Margo! Hij weer; wat kan ik voor je doen? Ik, hoezo??
Nou-ja, al met al duurde het even voor ik in de gaten had dat ik hem had gebeld en voor ik weer wist waarvoor ik ‘m moest hebben.
Dat wat Frankie’s broer deed doe ik ook regelmatig, even een leuk accentje, Indisch bijvoorbeeld, of Peter Sellers als de Pink Panther, of een stemmetje uit Allo, allo, altijd leuk. Verder haat ik telefoongesprekken.
LikeLike