Vorig jaar voor mijn verjaardag kreeg ik een boek waar ik van de week in begonnen ben. Boeken lezen is goed, al weet ik niet waarvoor. Het is waarschijnlijk net als slapen, je gaat ergens anders heen met je gedachten. Dit boek 'haar naam was Sarah' laat wat dat betreft je geest uit je lichaam treden. En dat is handig, want dan kan hij daarna weer gereinigd naar binnen. Dit boek is geschreven om mensen tot in het diepst van hun ziel te raken, dat kan niet anders. Met leesplezier heeft het niks te maken, maar wegleggen is lastig omdat je de afloop wilt weten.
Het verhaal gaat over een razzia in Frankrijk, ten tijde van de Tweede Wereldoorlog. Duizenden joden worden opgepakt en bij elkaar gedreven in een Parijs' wielerstadion. Daarna worden de kinderen van hun ouders gescheiden. Kleine hummeltjes van twee jaar worden bij hun moeder weggehaald en bij elkaar in een barak gestopt. Het is verdomme echt gebeurd. Toen ik nog geen kinderen had vond ik het al verschrikkelijk, nu is het helemaal om te janken. Ik zou willen dat ik een tijdmachine had die ik kon instellen op 1933. Dan zou ik de macht grijpen in Duitsland en eens even flink de loop van de geschiedenis veranderen. Of nog beter, naar 1889 en eens even een bepaalde baby met een knuppel op een dubbele schedelbasisfractuur trakteren. Misschien leef ik me teveel in, ik had het vroeger al zwaar met Remi, alleen op de wereld. Maar dit is echt de bloody limit. Ik schiet gelijk uit mijn depressie.
Mack 
Dat is inderdaad een mooi boek!
Alleen jammer van die baby met die knuppel enzo, fout beeld.. brrrrr.
LikeLike
Ja, die verhalen over de vervolgingen uit de Tweede Wereldoorlog…ik heb er al veel gelezen, maar elke keer opnieuw ben ik weer compleet verbijsterd.
LikeLike
Als het een beetje tegenzit, dienen zich weer nieuwe kansen aan voor jouw verontrust gemoed, zonder dat er een tijdmachine aan te pas hoeft te komen…..
LikeLike
Inderdaad, beetje nieuws kijken en dan merken dat er eigenlijk bar weinig veranderd is.
LikeLike
Ik heb het nog niet gelezen, maar ik betwijfel of het een boek voor mij is. Sinds ik moeder ben, bulder ik bij alles wat maar enigszins kinderleed-georiënteerd is.
Die baby met die knuppel hoeft niet. Misschien nog iets eerder terug in de tijd en ervoor zorgen dat frau H. onvruchtbaar wordt. Of zo.
LikeLike
Daarom durf ik hem ook niet te gaan lezen. Ben d’r al een paar keer aan begonnen maar ben veel te bang voor kinderleed. Voorgevoel was juist dus ;-(
Misschien een iets vrolijker boek gaan lezen? Helpt ook depressies te bestrijden hoor! 😉
LikeLike
Ooit Sophies choise gelezen. Sindsdien lees ik boeken over ellende niet meer. Kijk ook geen ellende films meer. Kop in het zand. Ik weet het wel, hoeft ’t niet te lezen of zien.
Geen goede timing om dat boek nu te gaan lezen.
LikeLike
Uit de depressie in een agressie…
Verder precies wat Rob H. zegt.
LikeLike
Hiawatha en de grote adelaar! Speaking about kinderleed zeg.
Eerst wordt hij door de andere kinderen uitgelachen, wordt achterna gezeten door een boze eend, dan valt hij van een rots, komt hij in een adelaarsnest terecht, moet hij leren vliegen, dan ontsnappen en tenslotte wordt hij weer uitgelachen door diezelfde kinderen.
Man, ik doe geen oog meer dicht.
LikeLike
Ik ben net als Margo, dat soort boeken lees ik niet. Het zijn ongetwijfeld prachtige boeken, maar ik schiet ervan IN een depressie. Beter van niet dus. Hetzelfde met oorlogsfilms.
Wel fijn voor jou, trouwens, dat het je helpt.
LikeLike
@ Hermanus: maar met Hiawatha loopt het goed af, want hij kan uiteindelijk tóch een adelaarsveer laten zien aan zijn stamgenoten. Dus!!!
De film “Desert Flower” (Over Waris Dirie) al eens gezien? En dan met name de besnijdenisscéne van Waris als driejarig meisje. Je ziet niets, maar de suggestie is genoeg. Het boek was al erg, maar dit sloeg alles. De tranen van ellende liepen over mijn wangen.
LikeLike
Toen ik de Donald Duck las met daarin Hiawatha, las ik dat als Hiawiawatha. Pas op gevorderde leeftijd kwam ik erachter dat ik er een lettergreep aan had toegevoegd.
LikeLike
Even iets totaal anders: Voor Linda: http://www.photofacts.nl/fotografie/rubriek/natuurfotografie/jonge_egels_in_de_tuin_fotograferen.asp
LikeLike
@margo: echt geweldige foto’s, zo lief!! Heb jij die gemaakt of is het gewoon een link die je wilde laten zien?
Ik word daar vrolijk van 🙂 Dank.
LikeLike
Ik dacht gisterenavond na een bepaald hoofdstuk dat ik gek werd. Ik adviseer, nooit aan beginnen, dit boek.
LikeLike
Je moet ‘m uitlezen, echt.
Luguber en intens verdrietig, maar niet halverweg stoppen hoor!
LikeLike
Boekenlezers zijn te lui om films te kijken.
LikeLike
Hermanus, wat dat betreft begrijp ik nooit wat jij op weblog doet. Als er meer dan drie regels staan, raak je het al kwijt.
LikeLike
Ik heb ook meestal na 3 regels m’n reactie al klaar.
LikeLike
Ja, dat is duidelijk.
LikeLike
@Linda, nee die foto’s zijn gemaakt door Liesbeth van Asselt die het stuk er ook bij schreef. Lief hè?
LikeLike
Ja, heel mooi! Bedankt, ik blijf ze prachtig vinden… Nog even, dan gaan ze weer slapen. Ook daar ben ik jaloers op 😉
LikeLike
Ondanks je wijze woorden niet aan dit boek te beginnen ga ik hem toch een kans geven, ik heb hem gereserveerd in de bieb. Ik hou op zich wel van zulke diepe verhalen.
LikeLike
@Jenni: ik hoor graag wat je er van vond.
LikeLike
Was er dit voorjaar in begonnen. Inval, broertje in de kast verstopt, verder kwam ik niet. Ik las toch liever de spooky misdaadverhalen van NicciFrench. Op het ogenblik lees ik helemaal luchtige lectuur. “Alles wordt beter”, korte grappige verhaaltjes van Marcel Moring.
LikeLike
Ik lees nu Herman Finkers als tegenwicht.
LikeLike
Ik heb het boek inmiddels achter de rug. S’avonds in begonnen, de volgende morgen uit. Inderdaad… door merg en been. Ik heb een paar keer flink moeten slikken, en als ik mezelf verplaatste in die ouders, die gescheiden van hun kinderen worden, niet wetend wat er met ze zou gebeuren.. wat is dat toch met mensen dat ze meteen meteen in een ander gaan verplaatsen als het gaat om afschuwelijke dingen die een ander meemaakt? En die ene scene waarvan jij al zei dat je helemaal gek werd, maar niet bij naam zal noemen omdat misschien meer mensen dit boek willen lezen is inderdaad verschrikkelijk. Nee, ik werd er over het algemeen niet vrolijk van. Desalniettemin heel mooi geschreven.
LikeLike
Zo zeg, dan heb je flink doorgelezen. Ja, het is een enorm goed geschreven baggerboek.
LikeLike