Hans is nu zo ver gevorderd in het stotteren dat hij naar logopedie mag. Het is soms zielig om te zien hoe hij probeert te praten. Hij vertrekt zijn hele gezicht om er een woord uit te krijgen. Het lijkt ook meer op wegslikken dan op stotteren. Ik zelf heb het gevoel dat er niet zoveel aan de hand is. Als hij praat zonder na te denken, bijvoorbeeld als hij afgeleid is, praat hij vloeiend. Maar als de zin begint met: ""papa?", of met: "weet je?" dan wordt het lastig. Er lijkt ook wel samenhang te zijn tussen het stotteren en zijn chronische loopneus. Ook daar gaat binnenkort naar gekeken worden door iemand die er verstand van heeft. Ik hoop dat ze hem kunnen helpen want dit is best sneu.
De logopediste vroeg of er onlangs iets gebeurd was waardoor hij zou kunnen zijn gaan stotteren. (vijf werkwoorden achter elkaar) Maar niet dat wij weten. En of wij erop wilden letten om zelf wat langzamer te praten omdat een kind dat overneemt. Ik heb het met voorlezen gelijk toegepast. En dat vervloekte sprookjesboek heb ik ook aan de kant gelegd. Een kind op zijn leeftijd zou er een trauma van krijgen. De meest gruwelijke moorden gebeuren in sprookjes. Laatst in ‘de tondeldoos’ hakt een soldaat de kop van een heks eraf. En op het plaatje zie je de kop zo wegvliegen. Bovendien staan er termen in het sprookjesboek die ik amper begrijp, laat staan Hans. De enige lol die hij er volgens mij aan beleefde, was dat ik er nog wel eens dingen bij verzon die er niet stonden. "Er was eens een Alfa Romeo…" "Neeeheeee," roept hij dan lachend, mij ondertussen aanmoedigend om meer van dit soort fouten te maken.
Maar nu had ik tenminste weer een boekje voor zijn leeftijd. "Kasper kan niet slapen" heette het. Het verhaal ging over een jongetje dat met zijn klas een inzamelingsactie houdt voor arme kindertjes in Afrika. Hij verkoopt op de rommelmarkt tien van zijn knuffels voor een euro per stuk. Maar één knuffel wil hij liever zelf houden en verstopt hem onder z’n trui. Aan het eind van de dag heeft hij er negen verkocht en levert negen euro bij de juf in. Maar Kasper krijgt wroeging en droomt over tien arme kindjes waarvan er negen iets te eten hebben en eentje niet. En als Sinterklaas dan ook nog komt en aan Kasper vraagt wat hij wil hebben, zegt Kasper per ongeluk "een euro". Terwijl de sint doorvraagt komt de aap uit de mouw en Kasper biecht snikkend op wat er aan de hand is.
Natuurlijk legt de goede Sint hem uit dat het helemaal niet erg is wat Kasper gedaan heeft omdat het immers niet verplicht was om tien dingen te verkopen. Aan het eind kreeg Kasper op pakjesavond een heel klein kadootje van de Sint met een gedichtje erbij. Natuurlijk zat er de ontbrekende euro in die Kasper weer aan de juf kon geven. Maar wat een goedheid bij de Sint en bij een kind. Papa móest wel rustig lezen omdat hij af en toe iets moest wegslikken.
Mack 
Ik hou het ook niet droog…….
Goeiendag zeg.
LikeLike
Zou er inderdaad verband kunnen zijn tussen zijn loopneus en het stotteren?
Dat vind ik dan weer erg interessant, echt.
Succes voor die jongen van jullie!
LikeLike
@Marietje: Ik laat het je nog weten.
LikeLike
Ja, die sprookjes kunnen behoorlijk cru zijn. Ik herinner er mij ook een waar mijn moeder steeds bedenkelijker bij ging kijken, toen ze die voorlas.
Ik hoop dat het stotteren weer snel minder wordt.
LikeLike
De stotteraars die ik ken stotteren alleen als ze niet willen stotteren omdat ze iets belangrijks willen zeggen. Als het er niet toe doet, dan stotteren ze bijna niet. Op de helpdesk hadden we een stotterende klant en ik merkte dat als ik meer de tijd nam om te luisteren en geen zinnen ging afmaken, dat zijn gesprek veel beter verliep. Mijn idee is dan ook dat jullie naast rustiger praten ook meer de tijd moeten nemen om Hans meer op zijn gemak te stellen.
Het zou me niets verwonderen als geblokkeerde luchtwegen voor een slechtere ademhaling zorgen en daarmee een aanleiding voor stotteren kan zijn. Goed dat daar naar gekeken wordt. Succes met het ontstotteren.
LikeLike
Lees eens:
Stotterjijofstotterik http://sites.google.com/site/stotterjijofstotterik/
Stotteren voorkomen http://sites.google.com/site/stotterenvoorkomen/
Gaat stotteren ons allemaal aan? http://sites.google.com/site/gaatstotterenonsallemaalaan/
LikeLike
Bedankt Adrie van der Horst, ik heb het voorlopig even vluchtig bekeken (die tweede link) Eerst maar eens horen wat de logopediste de KNO-arts zeggen.
LikeLike
Over de precieze “oorzaak” van stotteren is (nog) niet veel bekend. Wel worden er talrijke mogelijke oorzaken geopperd die doorgaans niet afdoende wetenschappelijk onderbouwd kunnen worden. Er zijn sterke aanwijzingen dat er coördinatiefouten optreden bij het – vanuit de hersenen – aansturen van de spraakmotoriek, waaronder de ademhaling. Dit is wellicht genetisch bepaald, maar niet iedereen met aanleg gaat ook stotteren.
Door neurologisch onderzoek zijn beschadigde hersenbanen bij stotterende volwassenen vastgesteld. Tevens ontdekte men een gebrekkige samenwerking tussen de spraakcentra in de linker- en rechter hersenhelft. Maar men kan echter niet bepalen of dit de oorzaken of juist de gevolgen zijn van het jarenlang praktiseren van stotteren. Bij jonge kinderen zijn deze onderzoeken vooralsnog niet mogelijk.
Gelukkig is ook aangetoond dat deze manco’s zich in min of meerdere mate kunnen herstellen en/of dat door het trainen van een spreektechniek de functie van defecte banen door de naastliggende gezonde hersenbanen kan worden overgenomen.
Stotteren treedt vaak plotseling aan het licht, nadat het kind al redelijk goed heeft leren spreken.
Omdat het stotteren zich erg moeilijk op latere leeftijd laat verhelpen is de preventie van het hoogste belang.
Zeker is dat er veel onheil kan worden voorkomen als de ouders en leerkrachten op juiste wijze (leren) reageren op het beginnend stotteren van het kind.
Stotteren kan namelijk, net als b.v. bedplassen, driftbuien e.d. worden gezien als een signaal dat het kind ergens in zijn ontwikkeling vastloopt. Er is dan sprake van zg. ‘orgaandialect’. Het kind reageert met z’n ‘zwakke plek’.
Doorgaans is een kind – zoals elk vitaal wezen – in staat om zulke manco’s te vereffenen, er ‘overheen te groeien’ mits de hobbel niet te groot is en de omstandigheden er niet bij hinderen..
Vanuit deze zienswijze is stotteren dus eigenlijk een symptoom van onderliggende problematiek en … zal als deze wordt opgelost – van voorbijgaande aard zijn.
Ouders, familieleden en anderen reageren vaak corrigerend op de onvloeiendheden van het kind. Maar zulke goed bedoelde opmerkingen maken het kind onzeker en verhogen de spanning. Het kind kan immers niet zonder meer aan het verlangde spreekgedrag voldoen. Het stotteren wordt dan ervaren als iets dat niet mag en ook daardoor ontstaat extra druk. Ongewenste aandacht (kritiek) geven aan het onvloeiend spreken heeft een versterkend effect op het stotteren en is ten sterkste af te raden.
Symptoombestrijding alleen kan het probleem niet oplossen, maar wat dan wel?
Hierboven is al opgemerkt dat de omstandigheden in de leefomgeving medebepalend zijn voor het compenserend vermogen van het kind. Nog belangrijker is hoe het kind zelf zijn leefwereld waarneemt en interpreteert. Immers het kan de ouders lijken of er geen vuiltje aan de lucht is, maar toch kan het kind worstelen met een probleem.
Samen met de ouders kan er onderzocht worden of er omstandigheden in het gezin zijn die het kind zélf als bedrukkend kan ervaren en die het stotteren kan uitlokken of in stand houden. Zulke belemmeringen tekenen zich af in de psyche van het kind en onttrekken zich doorgaans aan de waarneming van de ouders.
Zo’n onderzoek kan worden gedaan door een ter zake kundige logopedist, een (ortho)-pedagoog of stottertherapeut.
Aan de hand van de resultaten van zo’n onderzoek moeten de ouders/ opvoeders worden voorzien van advies en adequate hulp krijgen bij het opvolgen daarvan. Daarbij moet de hulpverlener de voortgang van het proces scherp in het oog houden om snel ongewenste gevolgen te corrigeren.
Over het algemeen wordt het rechtstreeks geven van therapie aan het kind sterk afgeraden. Het hoofdaccent ligt op het beïnvloeden van de wijze van omgaan met elkaar in het gezin en in de klas. Zie hiervoor de links in mijn vorige post.
De eerste tekenen van stotteren bij jonge kinderen, hoe ga je daar mee om?
http://docs.google.com/View?id=dxdmq6m_1782hcd97xgt
Onze ervaringen (van mijzelf en mijn vrouw) kun je hier lezen: http://sites.google.com/site/succesvollestottertherapie/
Succes met je zoektocht naar hulp.
Adrie van der Horst
LikeLike
“Het lijkt ook meer op wegslikken dan op stotteren.” en dan aan het eind “Papa móest wel rustig lezen omdat hij af en toe iets moest wegslikken. ”
Kijk en dan krijg ik dus ineens ernstig het vermoeden dat hij het gewoon van papa heeft.
LikeLike